JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 247962" data-attributes="member: 27">  Hz. Peygamber’in  Mekke’ye Girişi  - Yine Hz. Abbas şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber  bana şöyle dedi: ‘Ebu Süfyan’ı derenin daraldığı noktada, dağın  burnunda beklet ki, Allah’ın askerlerinin geçişini seyretsin’.     Ben, onu vadinin dar yerine getirdim. ‘Ihm dağın burnunun ucundaydı. Onu kötü  bir niyetle orada durdurduğumu zannetti ve korktu. Bana   ‘Ey Haşimoğulları, bu bir hile midir, benim  başıma bir şey mi getirmek istiyorsunuz?’ diye sordu. Ben de ona:   ‘Peygamber’in ehli hiç kimseye hile yapmaz.  Fakat seninle biraz işim var’ dedim. Ebu Süfyan:   ‘O halde niçin bunu daha önce söylemedin?’  deyince,   ‘Ben senin böyle korkuya kapılacağını  bilmiyordum’ dedim. Bu sırada Hz. Peygamber de hazırlıkları tamamlamış ve  hareket emrini vermişti. Kabileler sırayla geçmeye başlamışlardı. Önce Benî  Süleym kabilesi, başlarında Halid b. Velid olduğu halde geçmeye başladı. Bunlar  bin kişiydi. Üç tane bayraklârı vardı. Bayrağın birini Abbas b. Mirdas, birini  Hufaf b. Nüdbe, diğerini ise Haccac b. İlad taşıyordu. Ebu Süfyan bunların kim  olduğunu sordu. Ben de:   ‘Bu Halid b. Velid’dir’ dedim. Ebu Süfyan,   ‘Ha şu genç mi?’ dedi. Ben,   “evet” dedim. Halid b. Velid hizamıza geldiğinde  üç defa tekbir alarak geçti. Halid’i Zübeyir b. Avvam takip ediyordu. Arkasında  Muhacirlerden ve halktan beşyüz kişi vardı. Elinde de siyah bir bayrak vardı.  Ebu Süfyan’ın hizasına gelince üç defa tekbir getirdi. Ebu Süfyan, bu kimdir,  dedi. Ben,   “Bu Zübeyir b. Avvam’dır” dedim. Ebu Süfyan,   senin yeğenin mi? dedi. Ben de   “evet” dedim. Sonra Benî Gıfar kabilesinden  üçyüz kişinin başında Ebu Zer Gıfarî elinde bayrakla geçmeye başladı. Bazı  rivayetlere göre bayrağı taşıyan kişi İman b. Rahda’dır. Onlar da Ebu Süfyan’ın  hizasına geldiklerinde üç defa tekbir getirdiler. Ebu Süfyan   “Ya Ebu’l-Fadl! Bunlar kimlerdir?” diye sordu.  Ben,   “Bunlar Gıfar kabilesidir” dedim. Ebu Süfyan,   “Benim Gıfar’la bir işim yoktur!” dedi. Sonra  Eslem kabilesi dörtyüz kişiyle geçmeye başladı. İkibayrakları vardı. Birini  Bureyde b. Husayb, diğerini ise Naciye b. A’cem taşıyordu. Ebu Süfyan’ın  hizasına geldiklerinde üç defa tekbir getirdiler. Ebu Süfyan, yine sordu. Ben de   “Bu Eslem kabilesidir” dedim. Ebu Süfyan    “Benim Eslem kabilesiyle bir işim yoktur.  Bizimle onlar arasında hiçbir anlaşmazlık olmamıştır. Bizden neyin intikamım  alacaklar?” dedi. Ben de   “Onlar İslâm’a giren, müslüman bir kavimdir’  dedim. Sonra Benî Kâ’b b. Amr beşyüz kişilik bir kitle halinde, bayrakları Bişr  b. Şeyba’nın elinde olduğu halde geçtiler. Ebu Süfyan yine bunların kim olduğunu  sordu. Ben de   “Bunlar Kâ’b b. Amr kabilesidir’ dedim. Ebu  Süfyan:   ‘Evet, bunlar Muhammed’in dostlarıdır. Onunla  anlaşma yapanlardır’ dedi. Onlar da Ebu Süfyan’ın hizasına geldiklerinde üç defa  tekbir getirdiler. Sonra bin kişilik Muzeyne kabilesi üç bayrakları olduğu halde  geçtiler İçlerinde yüz atlı vardı. Bayraklarını Numan b. Mukarrin, Bilal b.  Hâris ve Abdullah b. Amr taşıyordu. Ebu Süfyan’ın hizasına geldiklerinde tekbir  getirdiler. Ebu Süfyan bunların kim olduğunu sordu. Ben de   “Bunlar Müzeyne kabilesidir” dedim. Bunun  üzerine Ebu Süfyan:   ‘Ey Ebel Fadl! Müzeyne ile alışverişimiz yok.  Neden karşımıza geçip silahlarını şakırdatıyorlar?’ dedi. Sonra Cüheyne kabilesi  kumandanlarıyla beraber sekiz yüz kişiyle geçtiler. onların dört bayrakları  vardı. Birini Ebu Zur’a Mabed b. Halid, birini Süveyd b. Sahr, birini Râfi b.  Mukeys, ötekini ise Abdullah b. Bedr taşıyordu. Ebu Süfyan’ın hizasına  geldiklerinde tekbir getirdiler. Sonra Leys, Damre ve Sa’d b. Bekr’in oğulları  olan Kinane kabilesi iki yüz kişi olarak geçtiler. Onların bayrağı da Ebu Vakıd  el-Leys’in elinde bulunuyordu. Ebu Süfyan’ın hizasına geldiklerinde üç defa  tekbir getirdiler. Ebu Süfyan yine bunların kim olduğunu sorunca, ben,    ‘Bunlar Benî Bekr oğullarıdır’ dedim. Ebu Süfyan   ‘İşte bunların yüzünden Muhammed’le aramız  bozuldu. Dikkat et, Allah’a yemin ederim ki onların bu hususta yaptıklarını  bilmiyordum. Benimle istişare de etmediler. Bunu duyduğum zamanda hoşuma  gitmedi. Fakat olan olmuş, herşey birbirine karışmıştı.[1]  Ben, Ebu Süfyan’a hitaben ‘Hz. Muhammed’in size  açmış olduğu savaşta sizin için bir hayr vardır. Çünkü böylece hepiniz müslüman  oldunuz’ dedim.[2]  - Benî Leys kabilesi ikiyüzelli kişi oldukları  halde, bayrakları Sa’d bin Cüsame’nin elinde geçtiler. Ebu Süfyan’ın hizasına  geldiklerinde üç defa tekbir getirdiler. Ebu Süfyan   ‘Bunlar kimdir?’ dedi. Abbas da,   ‘Bunlar Benî Leys kabilesidir’ dedi. Sonra Eş’câ  kabilesi geçti. Bunlar en son geçenlerdi. Üçyüz kişi idiler. Beraberlerinde  Ma’kil b. Sinan ile Nuaym b. Mes’ud’un taşıdığı iki bayrak vardı. Ebu Süfyan   ‘Bunlar Arapların içinde peygambere en çok  düşman olanlardı’ dedi. Hz. Abbas cevab olarak   ‘Allah İslâm’ı onların kalbine soktu. Bu da  Allah’ın fazlıdır’ dedi ve Ebu Süfyan süküt etti. Sonra Ebu Süfyan sordu,    ‘Hz. Muhammed geçmedi mi?’ Hz. Abbas,    ‘Daha geçmedi’ dedi.   ‘Eğer Hz. Muhammed’in içinde bulunduğu askeri  birliği görsen silah, at ve askerlerden başka bir şey göremezsin. Onlarla  savaşmaya hiç kimsenin takati yoktur’ dedi. Ebu Süfyan,   ‘Ey Ebel Fadl, andolsun, ben zannediyorum ki  bunlarla hiç kimse başa çıkamaz’ dedi. Rasûlullah’ın içinde bulunduğu yeşil grup  göründüğünde atların ayaklarından kalkan tozlar kara bulutlar oluşturuyordu.  İnsanlar geçtikçe geçiyorlardı. Ebu Süfyan da   “Muhammed daha geçmedi mi?” diye soruyordu. Hz.  Abbas daha geçmediğini söylüyordu. Ta ki Hz. Peygamber, Kasva isimli devesine  binmiş olduğu halde, Ebubekir’le Üseyd b. Hudayr’ın arasında, onlarla konuşarak,  geçmeye başladı. Hz. Abbas,   ‘İşte bu, Allah’ın Rasûlü’dür. Onun kafilesi  Muhacir ve Ensar’dan oluşuyor. Gördüğün gibi hepsi zırhlara bürünmüş,  gözlerinden başka bir yerleri görünmüyor ve her askerde bir bayrak bulunuyor’  dedi. Hz. Ömer’in bu kitle içerisinde sesi duyuluyordu. Komut veriyordu.  Sırtında zırh vardı ve yüksek sesle emirler veriyordu. Askerleri tertibe  sokuyor, savaş safları haline getiriyordu. Ebu Süfyan,   ‘Ey Ebel Fadl! Bu konuşan kimdir?’ diye sordu.  Hz. Abbas,   ‘Bu, Ömer b. Hattab’dır’ dedi. Ebu Süfyan,   ‘Desene, Benî Adiy kabilesi azlık ve zilletten  kurtuluşa öne geçti’ dedi. Hz. Abbas,   ‘Ey Eba Süfyan! Cenab-ı Hak dilediğini dilediği  şekilde yükseltir. Bunlar da Cenab-ı Hakk’ın İslâm’la yükselttiği kahramanlardan  birisidir’ dedi. Ravi diyor ki; bu askeri birlikte ikibin zırhlı vardı. Hz.  Peygamber bayrağını Sa’d b. Ubade’ye vermişti, askeri birliğin önünde gidiyordu.  Sa’d, Hz. Peygamber’in sancağıyla beraber bizim önümüzden geçerken, ‘Ey Eba  Süfyan! Bugün savaş günüdür. Bugün artık haram olan şeyler helâl kılınacaktır.  Bugün Allah Kureyş’i zelil edecektir’ dedi. Hz. Peygamber de ilerleyip  geliyordu. Ebu Süfyan’ın hizasına geldiğinde Ebu Süfyan, ‘Ey Allah’ın Rasûlü!  Sen kavminin öldürülmesini mi emrettin? Sa’d ve onunla beraber olanlar bizim  yanımızdan geçerken, “bugün savaş günüdür, bugün haramlar helâl kılınacaktır,  bugün Kureyşliler zelil edilecektir” dediler. Allah için kavmine acı, çünkü sen  insanların en hayırlısı ve akrabalık bağlarını en çok gözeten kimsesin’ dedi.  Abdurrahman b. Avf ve Osman b. Affan da,   ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Sa’d’ın Kureyş’e  saldırmayacağından emin değiliz’ dediler. Hz. Peygamber bunun üzerine,  ‘Ey Eba Süfyan! Bugün merhamet günüdür. Bugün  Allah Kureyş’i aziz kılacaktır’  dedi  ve hemen Sa’d b. Ubade’yi kumandanlıktan azletti. Bayrağı oğlu Kays’ın eline  vermesini emretti. Hz. Peygamber, bayrak Sa’d’ın oğluna verildiğinde, Sa’d’dan  alınmış sayılmaz kanaatindeydi. Sa’d   “Ancak Hz. Peygamber’den işaret gelirse bayrağı  veririm” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber sarığını ona gönderdi. O da sarığı  tanıdı ve bayrağı oğlu Kays’a verdi.[3]  - Biz Hz. Peygamber ile beraberdik. Ebu  Süfyan’ın Erak’da olduğunu söyledi. Biz Erak vadisine girdik ve onu yakaladık.  Müslümanlar onun etrafını çevirdiler. Onu Hz. Peygamber’in yanına getirdik. Hz.  Peygamber,   ‘Ey Eba Süfyan! Azab olasıca, getirdiğim din,  hem dünya hem de âhiret mutluluğunu sağlayan bir dindir. Müslüman olun ki  kurtulasınız’ dedi. Abbas Ebu Süfyan’ın dostuydu. Hz. Peygamber’e   ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Ebu Süfyan gösterişi seven  bir kişidir’ dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber Mekke’ye bir adam göndererek, ‘Evine girip kapısını kapatan emniyettedir. Ebu Süfyan’ın evine giren  emniyettedir’ diye ilan ettirdi. Abbas’ı da Ebu Süfyan’la beraber gönderdi.  Vadinin geçiş noktasında oturdular. Benî Süleym kabilesi geçerken, Ebu Süfyan  bunların kim olduğunu sordu. Hz. Abbas,   ‘Benî Süleym’dir’ dedi. Ebu Süfyan,   ‘Benim Benî Süleym ile alıp vereceğim birşey  yoktur’ dedi. Sonra Hz. Ali muhacirlerle beraber geldi. Ebu Süfyan,   ‘Ey Abbas! Bu kimdir?’ diye sordu. Hz. Abbas,   ‘Bu, Ali b. Ebî Talib’tir ve muhacirlerle  beraberdir’ dedi. Sonra Hz. Peygamber ensarla beraber geçti. Ebu Süfyan,    ‘Ey Abbas! Bunlar kimlerdir?’ diye sordu. Abbas  da,   ‘İşte bunlar kızıl ölümdür. Bunlar Hz. Peygamber  ve Ensar’dır’ dedi. Ebu Süfyan,   ‘Ben Kisrâ’nın saltanatını gördüm. Kayser’in  saltanatını da gördüm. Ancak kardeşinin oğlunun hükümdarlığı gibisini görmedim’  dedi. Abbas da,   ‘Bu hükümdarlık değil, peygamberliktir’ dedi.[4]  - Sonra Hz. Peygamber muhacir ve ensardan oluşan  oniki bin kişiyle Ebu Süfyan ile Hz. Abbas’ın önünden geçtiler. Eslem, Dufer,  Cüheyne, Ben-i Süleym’in hepsi onunla beraberdiler. Bunlar atlarını sürüp  Merrü’z-Zehran denilen yerde konakladılar. Kureyş, onlar bu noktaya gelinceye  kadar onlardan haberdar olmadı. Kureyşliler Hakim b. Hizan’ı ve Ebu Süfyan’ı  Rasûlullah’a gönderdiler, ya barış anlaşmasını tazelemek veya savaş ilân etmek  istiyorlardı. Ebu Süfyan b. Harb ile Hakim b. Hizam yola koyuldular. Yolda  Budeyl b. Verka’ya rastladılar. O da onlarla beraber Peygamber’e gitti. Erak  vadisine geldiklerinde yatsı vaktiydi. Çadırları ve orduyu gördüler, atların  kişnemesini işittiler ve bundan ürktüler. Dediler ki:   “Bunlar Benî Kâ’b’tır, savaş onları bir araya  getirmiştir”. Budeyl ise,   ‘Bunlar Benî Kâ’b’dan daha kalabalıktırlar. Benî  Kâ’b bu kadar yoktur. Yoksa Hevazin kabilesi bizim topraklarımızı mı istila  etti. Andolsun biz bunu bilmiyoruz. Bunlar hacı kafilesine benziyor’ dedi. Hz.  Peygamber casusları yakalamak için öncü süvariler göndermişti. Bunlar casusları  yakalıyorlardı. Ayrıca Huzâa’ kabilesi de yollarının üzerindeydi. Yolcuları  ileriye bırakmıyorlardı. Ebu Süfyan ve arkadaşı müslüman askerlerin arasına  girdiklerinde, atlılar onları yakaladılar ve onları karargâha getirdiler. Hz.  Ömer, Ebu Süfyan’ın yanına vardı ve onun boynuna vurdu. Fakat diğerleri onu Hz.  Peygamber’e götürmek için Ömer’in elinden aldılar. Ebu Süfyan bu kargaşada  öldürülmekten korkuyordu. Abbas b. Abdulmuttalib cahiliye döneminde onun  dostuydu. Ebu Süfyan yüksek sesle,   ‘Neden Abbas’ı benim hakkımda hakem  yapmıyorsunuz?’ dedi. Abbas böylece onun sesini işitti. Yanına geldi. Onu  müdafaa etti. Hz. Peygamber’den onu çadırına götürme izni aldı ve onu halkın  arasından çıkararak yerine götürdü. Askerin hepsi onu gördüler. Denir ki, Hz.  Ömer, Ebu Süfyan’ın boynuna vururken ona   ‘Hz. Peygamber’in yanına varmadan seni  öldüreceğim’ demiş ve bunun üzerine Ebu Süfyan feryad ederek Abbas’ı yardıma  çağırmış ve Abbas da onu, halkın elinden kurtarmış, bunun üzerine Ebu Süfyan,   ‘Ben ömrümde bu kadar kalabalık ve büyüklerine  itaat eden insanlar görmedim’ demişti. Hz. Abbas da ona, ‘Eğer şehadet getirip  müslüman olmazsan öldürüleceksin?’ dedi. O, Hz. Abbas’ın kendisine emrettiğini  bir türlü söyleyemedi. Fakat Abbas yine onu sabaha kadar muhafaza etti. Hakim b.  Hizam ve Budeyl b. Verka, ikisi de Rasûlullah’ın huzuruna vardılar ve müslüman  oldular. Hz. Peygamber onlardan Mekke ehlinin haberlerini aldı. Halk sabah  namazına çağrıldığında herkes dışarı çıkarak namaza katıldı. Ebu Süfyan dehşete  kapıldı ve dedi ki,   ‘Ey Abbas, bunlar ne yapmak istiyorlar?’ Hz.  Abbas,   ‘Müslümanlar Hz. Peygamber’in çıkmasını  bekliyorlar’ dedi. Ebu Süfyan’ı alarak beraber çıktılar. Ebu Süfyan toplanan  kalabalığı görünce   ‘Ey Abbas! Muhammed bunlara ne dese onu yaparlar  mı?’ diye sordu. Abbas   ‘Eğer onları yemekten ve içmekten menetse dahi  ona itaat ederler’ dedi. Ebu Süfyan,   ‘Ey Abbas! Kavmim hakkında Muhammed’le konuş.  Belki onları affeder’ dedi. Hz. Abbas, Ebu Süfyan’ı Peygamber’in huzuruna  götürdü. Ve dedi ki:   ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Bu, Ebu Süfyan’dır’. Ebu  Süfyan da,   ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Ben ilahlarımızdan yardım  istedim. Sen de ilahından yardım istedin. Andolsun, bakıyorum sen bana galib  geldin. Eğer benim ilahlarım hak, seninki batıl olsaydı ben sana galib gelirdim’  dedi. Bunun üzerine şehadet kelimesini getirdi. Abbas,   ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Bana izin verirsen gidip  kavmini uyarır ve onları Allah ve Rasûlü’nün yoluna davet ederim’ dedi. Böylece  Hz. Peygamber ona izin verdi. Abbas,   ‘Ya Rasûlallah! Onlara ne diyeyim?’ Hz.  Peygamber   ‘Onlara de ki: ‘Kim Allah’tan başka ilah  yoktur, Muhammed onun kulu ve Rasûlü’dür, derse o emniyettedir. Kim Kâbe’nin  yanında oturup silahını bırakırsa o emniyettedir: Kim evine girip kapısını  kapatırsa o emniyettedir’ buyurdu. Abbas,   ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Ebu Süfyan bizim amcamızın  oğludur ve benimle beraber Mekke’ye dönmek istiyor. Ona da bir özellik verirsen  ne güzel olur!’ dedi. Hz. Peygamber   ‘Kim ki Ebu Süfyan’ın evine girerse  emniyettedir’ buyurdu. Böylece Ebu Süfyan hadisatı hiç durmadan Hz. Abbas’tan  soruyordu. Ebu Süfyan’ın evi Mekke’nin yukarısında, en yüksek noktasında olduğu  için, ‘Kim ki Hakim b. Hizam’ın evine girerse, elini savaştan çekerse o  emniyettedir’ diyordu. Hakim’in evi de Mekke’nin en alt kısmındaydı. Böylece Hz.  Peygamber, Abbas’ı, Dıhyetü’l-Kelbî tarafından kendisine hediye edilen beyaz  katırına bindirdi. Abbas da Ebu Süfyan’ı terkisine alarak gitti. Abbas yola  çıktıktan sonra Hz. Peygamber, Abbas’ın arkasından birisini göndererek onu  kendisine getirmesini emretti. Elçi, Hz. Abbas’a yetişti. Ancak geri çağrılması  Hz. Abbas’ın hoşuna gitmedi. Acaba Allah’ın Rasûlü Ebu Süfyan’ın insanlar azdır  diye, İslâm olduktan sonra dönüş yapmasından, kâfir olmasından mı korkuyor,  dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber, bâri onu yolda bekletsin diye Abbas’a haber  gönderdi. Abbas da onu yolda bekletti. Ebu Süfyan, Abbas’a   ‘Ey Benî Hâşim! Hile mi yapıyorsunuz?’ deyince  Hz. Abbas,   ‘Biz hile yapmayız. Fakat bizim seninle bazı  işlerimiz vardır’ ded. Ebu Süfyan,   ‘Onlar nedir? Söyle de yerine getireyim’ dedi.  Hz. Abbas,   ‘Halid b. Velid’le Zübeyr b. Avvam geldiklerinde  anlarsın’ dedi ve Merrü’z-Zehran’ın altındaki Erak vadisinin en dar boğazında  durdular. Sonra Hz. Peygamber Ebu Süfyan’a göstermek üzere atlıları peşpeşe  sevketti. Hz. Peygamber atlıları iki kısma ayırmıştı. Önce Zübeyir’i gönderdi,  onun arkasından Eslem, Gıfar ve Kudâa kabilelerinden müteşekkil bir ordu vardı.  Ebu Süfyan, ‘Bu Hz. Peygamber midir?’ diye sordu. Hz. Abbas, ‘Hayır, bu Halid b.  Velid’dir’ dedi. Ondan sonra Hz. Peygamber Sa’d b. Ubade’yi ensar kıtasıyla  gönderdi. Sa’d b. Ubade geçerken,   ‘Bugün savaş günüdür, şeref ve haysiyetlerin  ayaklar altına alınacağı gündür’ diyordu. Sonra Hz. Peygamber muhacir ve  ensardan oluşan imam kıtasıyla beraber hareket etti. Ebu Süfyan hiç tanımadığı  yüzleri görünce,   ‘Ey Allah’ın Rasûlü! Acaba ordunun sayısını mı  artırmak istedin, yoksa onları bize tercih mi ettin?’ dedi. Hz. Peygamber,   ‘Bu işi senin kavmin yaptı. Siz beni  yalanladığınız zaman bunlar beni tasdik ettiler. Siz beni memleketimden hicrete  mecbur ettiğiniz zaman, yardımcım oldular’ dedi. O sırada Akra b. Hâris, Abbas  b. Mirdas, Uyeyne b. Hasn b. Bedr el-Fezarî de Hz. Peygamber ile beraberdiler.  Ebu Süfyan onları peygamberin etrafında görünce Hz. Abbas’tan bunların kimler  olduğunu sordu. Hz. Abbas,   ‘Bu peygamber gurubudur. Kızıl ölüm bunlarla  beraberdir. Bunlar muhacir ve ensarlardır’ dedi. Ebu Süfyan,   ‘Ey Abbas! Git! Ben bugün gördüğüm bir orduyu,  böyle bir cemâatı hiç görmedim’ dedi.En önde giden Zübeyir Hacun denilen yerde  durdu. Halid b. Velid ise hiç durmadan yoluna devam etti. Onu Benî Bekir’den  bazı serseriler karşıladı, ona karşı koymak istediler. Fakat Halid b. Velid  onları Allah’ın izniyle Hazure denilen yerde öldürdü. Bir kısmı ise kaçarak  evlere ve dağlara sığındılar. Müslümanlar da onları takip etmeye başladılar.  İşte bu sırada Hz. Peygamber son kafileyle beraber Mekke’ye girdi ve bir münadi,  ‘Kim evine girip kapısını kapatırsa, savaştan vazgeçerse emniyettedir’ diye  seslendi. Ebu Süfyan da Mekke’de, ‘Müslüman olunuz ki, kurtulasınız’ diye  bağırıyordu. Bu sırada karısı Hind b. Utbe gelip Ebu Süfyan’ın sakalından  tutarak,   ‘Ey Benî Galib ailesi! Bu ahmak adamı  öldürünüz!’ Ebu Süfyan, Hind’e,   ‘Sakalımı bırak, Allah’a and içerim ki eğer sen  müslüman olmazsan senin boynun vurulacaktır. Azab olasıca! O hak bir din  getirdi. Sen artık odana git ve dilini tut’ dedi.       [5]_______________________________                               [1]      Hudeybiye barışından sonra, Huzaa kabilesi Hz. Peygamber’le, Beni Bekr      kabilesi ise Kureyş’le anlaşma yapmıştı. Sonra Beni Bekr ve Kureyş Huzaa      kabilesine saldırdılar. Böylece Hz. Peygamber’le olan anlaşmalarını      bozdular. Bu da Hicret’in sekizinci senesinde Mekke’nin fethine sebep oldu.[2]      Beyhaki (uzun bir şekilde); Bidaye, IV/291; İbn Asakir; Tabarani; Kenzü’l-Ummal,      V/295                         [3]      Vakıdı (Abdullah b. Amr ve Ebu Amr b. Hammas’dan)[4]      Tabarani (Ebu Leyla’dan); Heysemi, VI/174 (Bu hadiste Harb b. Hasan el-Bahan      vardır. Bu kişi zayıftır. Fakat bazı muhaddisler onu sika kabul      etmişlerdir.)    [5]      Tabarani (Urve’den mürsel olarak; Heysemi, VI/173; el-Feth, VIII/4; Beyhaki,      IX/119 (Ayrıca Buhari’de Urve’den kısa olarak rivayet etmiştir.)          Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/151-158.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)