JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 248101" data-attributes="member: 27">  24. FASIL:  HUVEYTIB B. ABDU’L-UZZÂ’NIN MÜSLÜMAN OLMASI  Ebu Zer’in  Huveytıb’ı İslâm’a Davet Etmesi ve Onun da İslâm’a Girmesi        Huveytıb b. Abdu’l-Uzzâ şöyle anlatıyor: Hz.  Peygamber’in Mekke’ye girdiği o fetih senesinde çok korkmuştum. Evimi terk  ettim. çocuklarımı emin olacakları yerlere dağıttım. Ben de Avf kabilesinin  bahçelerinden birinde gizlendim. Ben orada iken bir de baktım ki Ebu Zer el-Gifârî  geliyor. İkimizin arasında eskiden beri bir dostluk vardı. Dostluk da dâimi bir  şekilde hiyânete mani olurdu. Fakat ben ondan kaçtım. Bana              ‘Ey Eba Muhammed! Niçin kaçıyorsun böyle?’ dedi.  Ben de    ‘Korkuyorum’ dedim. Ebu Zer    ‘Senin için herhangi bir korku yoktur. Sen  tamamıyla Allah’ın emniyeti altındasın’ dedi. Bunun üzerine yanına vardım ve ona  selam verdim. Bana      ‘Evine git!’ dedi. Ben de    ‘Acaba evime varabilir miyim? Benim için böyle  bir imkân var mıdır? Andolsun ki ben evime diri olarak varacağımı zannetmiyorum.  Beni yolda öldürmeseler bile evime gelerek öldürürler. Bunun için de  çoluk-çocuğum çeşitli yerlerdedirler’ dedim. Ebu Zer el-Gifârî bana      ‘Çoluk-çocuğunu bir yere topla. Ben evine kadar  sana eşlik ederim’ dedi. Birlikte yola koyulduk; şöyle bağırıyordu:      ‘Huveytıb emniyet almıştır, eman. almıştır!  Sakın hiç kimse onu rahatsız etmesin!’ Sonra Ebu Zer gidip durumu Hz.  Peygamber’e anlattı. Hz. Peygamber    ‘Öldürülmelerini emrettiğim insanlar hâriç bütün  insanlara eman vermedik mi?’     buyurdu.  Bunun üzerine kalbim mutmain oldu. Çoluk-çocuğumu evime getirdim. Daha sonra Ebu  Zer yanıma gelerek bana şöyle dedi:   ‘Ey Ebâ Muhammed! Ne zamana kadar? Ne zamana  kadar? Bütün halk seni geçti. Birçok hayır fırsatlarını kaçırdın. Ama daha  birçok hayır vardır. Rasûlullah’a gel, müslüman ol! Rasûlullah insanların en  şefkatlisi, akrabalık bağlarını en çok gözeteni ve en hayırlısıdır. Onun şerefi  senin için de şereftir; onun izzeti senin için de izzettir’ dedi. Ona      ‘Peki, seninle birlikte Rasûlullah’a gidelim!’  dedim ve onunla birlikte Bathâ’da bulunan Hz. Peygamber’in yanına gittik.  Yanında Ebubekir ile Ömer vardı. Ben Ebu Zer’e, Hz. Peygamber’e nasıl selam  verilmesi gerektiğini sordum. O da     “Ey Peygamber! Selam senin üzerine olsun.  Allah’ın rahmet ve bereketi de senin üzerine olsun!’ de” dedi. Ben de böyle  selam verdim. Hz. Peygamber,    ‘Ey Huveytıb! Selam senin de üzerine olsun!’       buyurdular. Bunun üzerine ‘Şehâdet ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur  ve sen de Allah’ın Rasûlüsün’ dedim. Hz. Peygamber    ‘Seni hidâyete erdiren Allah’a hamdolsun’       dedi ve benim müslüman olmama sevindi. Benden bir miktar borç istedi. Ona  kırkbin dirhem verdim. Onunla beraber Huneyn ve Taif’e gittim. Bana Huneyn  ganimetlerinden yüz deve verdi.[1]   - Huveytıb b. Abdu’l-Uzzâ şöyle anlatıyor:  Mekke’nin fethedildiği zamana kadar milletinin dini üzerinde kalan Kureyş  büyüklerinden hiç birisi benim kadar fethe karşı değildi. Fakat Allah’ın takdiri  değişmez. Ben müşriklerle beraber Bedir’de bulundum. Orada alınacak birçok ibret  vardı. Meleklerin bizi öldürdüklerini, yer ile gök arasında esir ettiklerini  gördüm. O zaman   Bu kişi kötülüklerden korunmuştur’ dedim ve  gördüklerimi hiç kimseye söylemedim. Mağlub olarak Mekke’ye döndük. Kureyş de  tek tek müslüman oluyorlardı. Hudeybiye gününde ben de orada idim. Sulhta  bulundum. Barış işi gerçekleştirilinceye kadar orada birtakım işler gördüm. Tüm  bunlar İslâm’ı kalbimde artırdı ve fakat Allah Teâlâ’nın dilediğinden başkası  olmuyor. Hudeybiye sulhu yazılırken ben şahitlerin en sonuncusuydum. Şöyle  dedim:      ‘Kureyş, Muhammed’den ancak hoşuna gitmeyen  şeyler görecektir’. Ben o gün Hz. Peygamber’le savaşma taraftarıydım. Ertesi  sene, andlaşma gereği Hz. Peygamber umre yapmak için geldiğinde bütün  Kureyşliler Mekke’den çıktılar. Süheyl b. Amr ile ben Mekke’de kalanlar  arasındaydık. Bizim görevimiz vakit tamam olduğunda onları Mekke’den  çıkartmaktı. Üç gün bittikten sonra Süheyl b. Amr’la birlikte Hz. Peygamber’e  giderek      ‘Vakit tamam. Artık memleketimizden çıkınız!’  dedik. Bunun üzerine Hz. Peygamber    ‘Ey Bilal! Güneş batmazdan önce müslümanlardan  bizimle gelen hiç kimse Mekke’de kalmasın’       buyurdular.[2]      ______________________________                        [1]      Hakim, Müstedrek, III/493 (el-Münzir b. Cehm tarikiyle); İsabe, I/364 (İbn      Sa’d’ın Tabakat’ta yine aynı yolla rivayet ettiğini söyler)[2]      Hakim, III/492 (İbrahim b. Cafer el-Eşheli ve babası tarikiyle)           Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/165-166.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)