JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 251155" data-attributes="member: 27">Cevap: 3. Bölüm - 1. FASIL: Hz. Peygamber'in Allah'a Davet Yolunda Çekmiş Olduğu Eziyetlere Katlanma  Hz. Peygamber’in  Taif’de Çektiği Eziyetler  - Hz. Aişe şöyle anlatıyor:              “Hz. Peygamber’den, acaba senin başına Uhud  gününden daha şiddetlisi geldi mi?” diye sordum. Hz. Peygamber “Ben, Abdiyaleyl b. Abdi-Külâl’e sığınmak için  baş vurduğumda beni kovdu. O kadar üzüldüm ki, âdeta kendimden geçmiş olarak  geri döndüm. Karnü’s-Seâlib’e nasıl geldiğimi hatırlamıyorum. Ancak orada  kendime geldim, başımı havaya kaldırdım. Baktım ki, bir bulut beni gölgeliyor.  Cebrail de onun içinde duruyordu. Cebrail bana ‘Allah, kavminin sana  söylediklerine ve sana yaptıklarına şahit oldu. Bunun için istediğini kendisine  emredesin diye benimle birlikte dağlar meleğini gönderdi’ dedi. Cebrail’in  sözünden sonra dağların meleği bana seslendi. Bana selam verdi ve ‘Ey Muhammed!  Dilediğini yaparım. İstersen onların üzerine Ebu Kubeys ve el-Ahmer dağlarını  kapatırım’ dedi. Ben de ‘Hayır, umarım ki Allah onların sulbünden Allah’a kulluk  eden, Allah’ı birleyen ve O’na hiç bir şeyi ortak koşmayan kimseler yaratır’  dedim.”  [1]  - Ebu Tâlib vefat ettiği zaman Hz. Peygamber  Taif’e gitti. Onların kendisine arka çıkacağını ummaktaydı. Sakif’in  önderlerinden ve Amr’ın oğulları Abdi Yaley, Habib ve Mes’ud’un evine gitti. Hz.  Peygamber onlara Kureyş’ten çektiği eziyetleri anlatarak kendisine yardımcı  olmalarını istedi. Onlar ise, Hz. Peygamber’i çok kötü bir şekilde reddettiler.[2]  - Ebu Talib vefat etti. Rasûlullah’ın Kureyş’ten  çektiği sıkıntılar da arttı. Hz. Peygamber o zaman Sakif kabilesine doğru gitti.  Onların kendisini kabul edeceğini ve yardımda bulunacaklarını ümid ediyordu.  Sakifin önderleri olan üç kişi -ki bunlar kardeştirler- Abdi Yaleyl b. Amr,  Ubeyd b. Amr, Mesud b. Amr’la karşılaştı. Onlara   “Beni koruyunuz” dedi ve başına gelen  felaketleri anlattı. Onlardan birisi   “Eğer Allah seni bir şeyle göndermişse, ben  Kâbe’nin örtüsünü çalmış olayım!” dedi. Diğeri de   “Vallahi bundan sonra seninle tek bir kelime  bile konuşmam. Eğer peygambersen, zaten seninle konuşma liyakatına sahip olamam”  dedi. Üçüncüsü ise   “Allah başkasını göndermekten aciz midir ki,  seni gönderdi?” dedi. Ve onlar Sakif kabilesine peygamberin kendilerine  söylediklerini yaydılar. Onlar bir araya toplanarak Peygamber’le istihza  ettiler. Yolu üzerinde iki saf halinde durdular. Ellerinde taşlar vardı. Hz.  Peygamber adım attıkça onlar taşlarla kendisine vuruyorlardı. Ve bunu yaparken  de alay ediyorlardı. Hz. Peygamber’in ayak ve bacakları kanlar içindeydi.  Onların elinden kurtulup bir bağın duvarına sığındı. Orada bir ağacın gölgesinde  oturdu. Üzüntülüydü. Bağın sahibi Utbe b. Rabia ile Şeybe b. Rabia idi. Hz.  Peygamber onları gördüğünde onların yanına gitmek istemedi. Çünkü onların Allah  ve Rasûlü’ne ne kadar düşman olduklarını biliyordu. Ona gelen vahye ne derece  düşman olduklarının farkındaydı. Fakat onlar Addas isimli köleyi bir miktar  üzümle Hz. Peygamber’e gönderdiler. Addas üzümü Hz. Peygamber’e verince, Hz.  Peygamber “Bismillah” dedi ve Addas’a “Sen nerelisin?”    diye sordu. Addas   “Ninova halkındanım” dedi. Hz. Peygamber  “Salih bir kişi olan Yunus b. Metta’nın  şehrinden mi?”  dedi. Addas    “Sen Yunus b. Metta’yı nereden tanıyorsun?”  dedi. Hz. Peygamber, Yunus hakkında bildiklerini anlattı. Zaten Allah’ın  risaletini tebliğ ederken, hiç kimseyi hor görmezdi. Bunun üzerine Addas, secde  edercesine yere kapanıp Hz. Peygamber’in ayaklarını öpmeye başladı. O sırada Hz.  Peygamber’in ayaklarından kanlar akıyordu. Utbe ile Şeybe de onlara  bakıyorlardı. Addas yanlarına dönünce   “Sen niye Muhammed’e secde ettin? Ayaklarını  öptün? Sen bunu hiçbirimiz için yapmadın!” dediler. Addas   “Bu, salih bir kişidir. Bize gelen Yunus b.  Metta hakkında bana bazı şeyler söyledi ki, onları hiç kimse bilmez. Ve bana  Allah’ın Rasûlü olduğunu söyledi” dedi. Bunun üzerine iki kardeş güldüler ve   “Sakın Muhammed seni hristiyanlığından  döndürmesin! O hilebaz bir kişidir!” dediler. Sonra Hz. Peygamber Mekke’yedöndü.[3]  - Taif halkı yol üzerinde iki saf halinde  Peygamber’e eziyet etmek üzere oturdular. Hz. Peygamber yoldan geçerken ayağını  her kaldırışında ve yere her basışında taşlar geliyordu ona. Böylece Peygamber’i  kan içinde bıraktılar. Ayaklarından kan aktığı halde onlardan kurtuldu.[4]  - Hz. Peygamber, Sakiflilerden ümidini kesince  onlara “Yapacağınızı yaptınız. Hiç olmazsa buraya  geldiğimi kimseye söylemeyin”  dedi.  Hz. Peygamber, Kureyşlilerin durumu öğrenince daha da azıtacaklarından  korkuyordu. Fakat onlar bunu gizlemek şöyle dursun, Hz. Peygamber’e küfür ve  hakaret etmeleri için köleleri ve çocukları kışkırttılar. Onu Utbe ve Şeybe’nin  bağına sığınmak mecburiyetinde bıraktılar. O bağ sahipleri de oradaydı. O zaman  Sakif’in ahmakları ve kendisini taşlamaya gelenler geri dönüp gittiler. Hz.  Peygamber bir üzüm bağının gölgesine sığındı. Oraya oturdu. Rabia’nın iki oğlu  da Peygamber’e bakıyordu. Taif ahalisinin ahmaklarından Peygamber’in  çektiklerini görüyorlardı. Hz. Peygamber bu esnada Benî Cumah kabilesinden bir  kadınla karşılaştı. Kadın ona “Bu nedir, senin kayınçolarından gördüğün?” dedi.[5]________________________________                              [1]      Buhari, I/458 (Urve’den); Müslim; Nesai[2]      Fethü’l-Bari, VI/198 (Musa b. Ukbe, Megazi).[3]      Delailü’n-Nübüvve, s. 103.[4]      Bidaye, VI/13[5]      Bidaye, VI/13 (İbn İshak’tan)          Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/265-267.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)