JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 251202" data-attributes="member: 27">  Müslümanlara  Baskının Artması ve Ebubekir’in Habeşistan’a Hicret Etmek Üzere Yola Çıktığında  İbn Dûğûnne İle Arasında Geçen Olay  Hz. Aişe şöyle anlatıyor: Ben anne ve babamı  tanıdığımdan beri müslüman olarak gördüm. Hz. Peygamber de her gün bize uğrardı.  Bu arada müşriklerin baskısı da son haddine varmıştı. Nihayet babam Habeşistan’a  hicret etmek üzere yola çıktı, Berke’l-Ğumad’a vardı. Orada İbn Dûğünne ile  karşılaştı. İbn Dûgûnne babama              “Ey Ebubekir! nereye gidiyorsun?” diye sordu.  Babam   “Kavmim beni Mekke’den çıkardı. Ben de  yeryüzünde seyahat ederek Allah’a ibadet etmek istiyorum” deyince İbn Dûgûnne   “Ey Ebubekir! Senin gibi bir insan ne yurdundan  çıkar, ne de çıkartılır. Çünkü sen yoksul insanlara yardım eder, akrabalık  bağlarını gözetir ve ağır yüklere göğüs gerersin. Misafirlere ikramda bulunur,  felakete uğrayanların yardımına koşarsın. Ben seni himayeme alıyorum. Geri dön  ve Rabb’ine memleketinde ibadet et” dedi. Böylece Hz. Ebubekir geri döndü ve İbn  Dûgünne ile beraber Mekke’ye geldi. İbn Dûgûnne bir akşam Kureyş’in eşrafı ile  beraber Kâbe’yi tavaf ederken onlara   “Ebubekir memleketinden kovulacak adam değildir.  Fakirlere yardım eder, akrabalık bağlarım gözetir, ağır yükleri göğüsler,  misafire ikramda bulunur, felakete uğrayanların yardımına koşar. Böyle bir adamı  nasıl yurdundan çıkartırsınız?” dedi. Kureyş de İbn Dûgûnne’nin himayesini kabul  ettiler. Fakat ona   “Ebubekir’e söyle Rabb’ine evinde ibadet etsin.  orada namaz kılsın, istediğini okusun. Bunları açıktan yaparak bizi rahatsız  etmesin. Çünkü biz, onun kadınlarımızı ve çocuklarımızı saptırmasından  korkuyoruz” dediler.  İbn Dûgûnne bunu Hz. Ebubekir’e söyledi.  Ebubekir bir müddet evinde Allah’a ibadet etti, namazım açıkta kılmıyordu. Ancak  evinde Kur’an okuyordu. Sonra Ebubekir evinin avlusuna bir mescit yapmaya karar  verdi. Artık orada namaz kılmaya ve Kur’an okumaya başladı. Ebubekir çok içli  bir insan olduğu için, Kur’an okurken ağlardı. Onun bu durumu kadınların ve  çocukların dikkatini çekti. Kalabalıklar halinde gelip onu dinlemeye başladılar.  Müşriklerin ileri gelenleri bu durumdan endişeye düştüler ve İbn Dûgûnne’ye  haber gönderip çağırdılar. Ona   “Biz Ebubekir için evinde ibadet etmek şartıyla  sana teminat vermiştik. Fakat o sınırı aştı. Evinin avlusuna mescit yaparak  orada açıktan Kur’an okumaya, namaz kılmaya başladı. Onun bu durumu kadın ve  çocuklarımızı yoldan çıkarıyor. Onu bundan alıkoy. Eğer sadece evinde ibadet  edecekse, bunu yapsın. Fakat böyle yapmayıp açıktan ibadet etmeye devam  edecekse, himayeni ondan geri al. Çünkü biz sana verdiğimiz sözden dönmek  istemiyoruz. Ancak Ebubekir’in açıktan ibadet etmesine de müsâde etmeyiz”  dediler.  İbn Dûgûnne, babama gelerek   “Seninle nasıl anlaştığımızı biliyorsun. Ya  anlaşmamıza uyarsın, yahut da ahdimi bana geri verirsin. Çünkü ben Arapların,  ahid verdiğim bir kişiden; ahdimi geri aldığımı duymalarını istemiyorum” dedi.  Babam da ona   “Ahdini sana geri veriyorum. Ben Rabb’imin  himayesine razıyım” dedi.[1]  - Ebubekir, muhacir olarak Mekke’den çıkmıştı.  Bir veya iki gün Mekke’den uzaklaşmıştı. İbn Dûgûnne onunla karşılaştı. İbn  Dûgûnne o zaman Habeşlilerin efendisi idi. İbn Dûğûnne   “Ey Ebabekir! Nereye gidiyorsun?” diye sordu.  Ebubekir   “Kavmim beni Mekke’den çıkardı. Bana eziyet  ettiler, dünyayı başıma dar ettiler” dedi. İbn Dûgûnne bunun sebebini sordu ve  şöyle dedi:   “Vallahi sen felakete uğrayanların yardımına  koşarsın. Yoksulların elinden tutarsın. Maruf işler yaparsın. Mekke’ye dön! Sen  benim himayemdesin!”  Kendisi de Ebubekir ile beraber Mekke’ye  gelerek, Kureyşlilere   “Ey Kureyş ileri gelenleri! Ben İbn Ebî  Kuhafe’yi himayeme aldım. Sakın hiç kimse ona dokunmasın” dedi. Böylece Kureyş,  Ebubekir’e dokunmaktan vazgeçtiler.[2]  - İbn Dûgûnne   “Ey Ebabekir! Ben kavmine eziyet edesin diye  sana himaye vermedim. Evine git, orada istediğini yap!” dedi. Ebubekir    “Bana verdiğin emanı geri verip Allah’ın emanı  ile yetineyim mi?” dedi. O da   “Evet” dedi. Ebubekir emanı iade edince, İbn  Dûgûnne   “Ey Kureyşliler, Ebu Kuhafe’nin oğlu benim  verdiğim emanı, bana geri iade etmiştir. Bundan sonra ne isterseniz  yapabilirsiniz” dedi.[3]  - Hz. Ebubekir, İbn Dûgûnne’nin himayesinden  çıktığı zaman, Kureyş’in sefihlerinden birisine rastladı. Kâbe’ye gitmek  isterken o sefih başına toprak serpti. Ebubekir biraz sonra da Velid b.  Mugire’ye (veya As b. Vail’e) rastladı. Ebubekir, Velid’e veya As’a   “Bu sefihin bana yaptığını görmüyor musun?”  dedi. O da   “Bunu kendi başına getiren sensin” diye cevap  verdi. Bunun üzerine Ebubekir   “Ey Rabb’im! Sen ne halimsin! Ey Rabb’im! Sen ne  halimsin. Ey Rabb’im, sen ne halimsin!” dedi.[4]  - Esma şöyle anlatıyor:   “Ey Ebubekir, imdada yetiş” diye bir ses geldi.  Babam bizim yanımızdan çıktı. Başında dört adet saç örgüsü vardı. O şöyle  bağırıyordu:   “Âzab olasıcalar. Rabb’im Allah’tır diyen ve  size Rabb’inizden açık mucizeler getiren bir kişiyi mi öldüreceksiniz?” Onlar Hz.  Peygamber’i bırakarak, Ebubekir’e yöneldiler. Babam eve geldiğinde, o saç  örgülerinden hangisine el atsa, elinde kalıyordu. Ve o “Ey celâl ve ikram  sahibi! Sen ortaktan münezzehsin!” diyordu.[5]_______________________________                              [1]      Buhari, s. 552 (Hz. Aişe’den)[2]      İbn İshak[3]      Bidaye, III/94[4]      Bidaye, III/95[5]      Ebu Ya’la ve başkaları          Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/272-274.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)