JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 252912" data-attributes="member: 27">26. FASIL: ALLAH  YOLUNDA ŞİDDETLİ KORKUYA KATLANMAK      Sahabelerin Ahzap  Gecesinde Şiddetli Korkuya, Açlık ve Soğuğa Katlanmaları      - Huzeyfe (r.a.) Hz. Peygamber’le birlikte  bulundukları savaşlardan bahsetti. Onun yanında oturanlar              “Andolsun, eğer biz Peygamber’le beraber  olsaydık, şöyle şöyle yapardık!” dediler. Huzeyfe      “Bunu temmenni etmeyiniz. Ben sahabileri Ahzab  gecesinde gördüm. Saf tutmuş, oturuyorlardı. Ebu Süfyan ve beraberindekiler üst  tarafımızda, Kureyza yahudileri de altımızda idiler. Çoluk çocuğumuza hücum  etmelerinden korkuyorduk. Karanlık ve rüzgar bakımından ondan daha şiddetli bir  gece görmedim. Esen rüzgarda yıldırımlara benzer sesler vardı. Öyle karanlık  vardı ki birbirimizin parmağını dahi göremiyorduk. Münafıklar evlerinin perişan  olduğunun bahisle Peybamber’den izin istemeye başladılar. Halbuki evleri perişan  değildi. Münafıklardan kim Peygamber’den izin istemişse, Peygamber kendisine  izin verdi. Ve izin verilenler teker teker sıvışıp gidiyordu. Biz üçyüz  kişiydik. Hz. Peygamber bir ara bize yönelerek teker teker halimizi sordu.  Yanıma geldi. Üzerimde düşmanın silahından bile koruyacak bir zırhım bile yoktu.  Hatta soğuktan koruyacak elbisem de yoktu. Ancak sırtımda yün elbise vardı ki, o  da hanımıma aitti. Dizlerimden aşağı inmiyordu. Hz. Peygamber yanıma geldiğinde  iki dizim üstünde oturmuştum. Bu kimdir diye sorunca      “Ben Huzeyfe’yim ya Rasülellah” dedim. Tekrar    “Huzeyfe mi?” diye sorunca, ben daha çok yere  eğildim.    “Evet, ya Rasülellah, Huzeyfe!” dedim. Bunu da  ayağa kalkmamak için söylüyordum. Fakat ayağa kalktım. Bana      “Kureyş ordusunda kaynaşma var. Git, bana haber  getir’ dedi. Ben o gece korku ve soğuk sebebiyle herkesten daha dehşetli bir  haldeydim. Rasülullah’ın emri üzerine çıktım ve Hz. Peygamber benim için    “Ey  Allah’ım! Onu önünden, arkasından, sağından, solundan, üstünden ve altından  muhafaza eyle!” diye dua buyurdu. Allah’a yemin ederim, Allah’ın içimde yaratmış olduğu  korku ve soğuğu artık hissetmez oldum, hepsi zail olup gitti. Rasûlullah’ın  yanından arkamı dönerek giderken bana     “Ey Huzeyfe, sakın bana dönüp gelinceye kadar  düşman içinde herhangi bir hadise çıkarma!” dedi. Böylece çıktım, müşriklerin  ordusuna yaklaştım. Baktım ki bir ateş yanıyor. Esmer ve şişman bir adam,  ellerini ateşte ısıtıyor ve kalçalarına sürerek “artık dönelim, artık dönelim”  diyordu. Bu geceden önce Ebu Süfyan’ı tanımıyordum. Ateşin ışığında adama atmak  için okluğumdan beyaz başlı bir ok çıkardım, yayıma yerleştirdim. Fakat Hz.  Peygamber’in    “Düşman içinde bir hadise çıkarma” sözünü hatırladım ve oku  tekrar yerine koydum. Sonra bana cesaret geldi ve ordugâhın içine girdim. Baktım  ki bana en yakın bulunan kişiler Benî Amir kabilesidir. Birbirlerine   “Ey Amir’in ailesi! Haydi, geri dönünüz. Sizin  artık burada yeriniz yoktur!” diyorlardı. Fırtına da onların üzerine doğru  esiyor, fakat onların sınırını aşmıyordu. Allah’a yemin ederim ki, fırtınanın  eşya ve yatakları içine savurduğu taşların sesini duyuyordum. Sonra Rasûlullah’a  doğru geldim. Yolun ortasına gelince, yirmi kişi civarında bir süvari  kâfilesiyle karşılaştım. Hepsi de sarıklıydı. Bana      “Arkadaşına söyle, Allah onu bunların şerrinden  korudu!” dediler.     Rasûlullah’a geldim. Peygamber abasını sırtına  sarmış, namaz kılıyordu. Allah’a yemin ederim ki, ben döner dönmez, eski soğuğu  hissettim. Çenelerim birbirine vuruyordu. Hz. Peygamber, bana   “Gel” diye  işaret etti. Ona yaklaştım. Abasının eteğini sırtıma attı. Allah’ın Rasûlü bir  hadise ile karşılaştığı zaman namaz kılardı. Ona durumu anlattım ve “Ben onların  aralarından ayrılırken, onlar dönmek üzereydiler” dedim. Bunun üzerine, Allah  Teâlâ, Ahzab: 33/9-25 ayetlerini indirdi.[1]   - Yezid et-Teymî şöyle anlatıyor: Huzeyfe’nin  yanındaydım. Bir kişi Huzeyfe’ye “Eğer ben Peygamber zamanına yetişseydim onunla  beraber savaşır ve büyük bir metanet gösterirdim” dedi. Huzeyfe ona      “Sen mi öyle yapacaktın? Allah’a yemin ederim  ki, Ahzab günü Hz. Peygamber’le beraberdim. Şiddetli rüzgâr ve korkunç bir soğuk  vardı. Hz. Peygamber    “Bir kişi yok mudur ki, müşriklerden bir haber  getirsin de kıyamet günü benimle beraber bulunsun”       dedi. Sonra Hz. Peygamber haber getirmem için beni gönderdi. Gidip Kureyş’in  durumunu öğrendikten sonra Rasûlullah’a vardım. Düşmanın yanından döndükten  sonra yine eskisi gibi titriyordum. Rasûlullah’a haberi verdim. Rasûlullah  abasını bana giydirdi. Aba sırtındaydı ve onunla namaz kılıyordu. Ve sabaha  kadar Hz. Peygamber’in abası altında uyudum. Sabahladığımda Hz. Peygamber “Ey  uykucu! Kalk” dedi.[2] ________________________________                         [1]      Bidaye, IV/114 (Hakim’den); Kenzü’l-Ummal, V/279, Ebu Davud ve İbn Asakir de      başka bir senetle ve uzun olarak rivayet etmişlerdir.[2]      Müslim; hadisi İbn İshak da, Muhammed b. Ka’b el-Kurazi’den munkati olarak      rivayet ediyor. Burada Hz. Peygamber haber getirme cümlesini “şart cümlesi”      olarak getiriyor ve “Korku, soğuk ve açlık dolayısıyla, hiç kimse buna      cesaret edememişti” eki de var.           Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/317-318.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)