JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 254005" data-attributes="member: 27">Cevap: 5. Bölüm - 6. FASIL: Kaynuka, Nadîr ve Kureyza Oğullarıyla Yapılan Svaşlar ve Bu Hususta Ensa  Müslümanların Benf  Kureyza ile Yapılan Savaşlarda Gösterdiği Kahramanlıklar  - Hz. Âişe şöyle anlatıyor: Hendek günü, ne olup  bittiğini öğrenebilmek için dışarı çıktım. Yolda giderken arkamda ayak sesleri  işittim. Dönüp baktığımda Sa’d b. Muaz ile yeğeni el-Hâris b. Evs’in gelmekte  olduklarını gördüm. Geçip gitmeleri için bir kenara çekilerek oturdum. Sa’d’ın  üzerinde demirden bir zırh vardı. Ama bu zırh onun bütün azalarını örtemiyordu.  Çünkü Sa’d tanıdığım insanların en iriyarısıydı. Zırhın dışında kalan yerlerinin  ok veya kılıçla yaralanmasından korktum. Yanımdan geçerlerken Sa’d şöyle bir  şiir okuyordu:              “Biraz bekle! Bir deve seni savaş alanına  götürücektir. Ecel yaklaştığında ölüm ne güzel birşeydir”. Onlar geçip gittikten  sonra kalktım bir hurma bahçesine girdim. Orada bazı müslümanlar, aralarında Hz.  Ömer de olduğu halde oturuyorlardı. İçlerinde başında miğfer bulunan bir kişi de  vardı. Hz. Ömer, bana   “Buraya nasıl geldin? Yemin ederim ki sen çok  cesur bir kadınsın. Başına birşey gelmesinden korkmadın mı?” dedi. Bu şekilde Hz.  Ömer   “Yer yarılsa da içine girsem” diyecek hale  getirinceye dek beni kınamaya devam etti. Bu arada miğferli kişi de miğferini  başından çıkardı. O zaman onun Talhâ b. Ubeydullah olduğunu gördüm. Talha, Hz.  Ömer’e benim için şunları söyledi:   “Allah sana rahmet etsin ey Ömer! Âişe’yi ne de  çok kınadın. Felaketler Allah’tandır ve O’ndan başka da kaçacak yer yoktur”.  Bu esnada karşı taraftaki Kureyşlilerden biri  kalkarak   “Bu oku al! Ben İbnü’l-Arika’yım!” diyerek bir  ok fırlattı. Ok Hz. Sa’d’ın koluna isabet ederek büyük damarlardan birini  kopardı. Bunun üzerine Sa’d:   “Ey Rabbim! Kureyza oğullarından intikamımı alıp  gözlerimi aydın etmedikçe beni öldürme!” diye dua etti. Benî Kureyza yahudileri  Sa’d’la anlaşmalı olup câhiliye döneminde de Sa’d’ın yardımcıları idiler. Daha  sonra Sa’d’ın yarası kabuk bağladı. Allah Teâlâ da müşrikler üzerine korkunç bir  rüzgâr, bir fırtına göndererek müminleri savaştan kurtardı. Allah kuvvetli ve  gâlibtir. Bundan sonra Ebu Süfyan ve beraberindeki Kureyş müşrikleri savaştan  vazgeçerek Tihâme’ye döndüler. Onlarla birlikte olan Uyeyne b. Bedir ve adamları  Necd’e; Kureyza oğulları da kendi kalelerine çekildiler. Hz. Peygamber de  Medine’ye döndü ve Sa’d için mescidin avlusuna tabaklanmış deriden bir çadır  kurdurdu. Ancak az bir zaman sonra Cebrâil geldi. Onun dişleri tozlanmıştı.  Cebrail Hz. Peygamber’e   “Savaşmaktan vaz mı geçtin? Allah’a yemin ederim  ki melekler henüz silahlarını ellerinden bırakmış değildirler. Şimdi derhal Benî  Kureyza’ya doğru yola çık ve onlarla savaş!” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber  hemen silahını kuşandı ve tellallar çıkartarak halkı toplanmaya davet etti.  Müslümanlar kısa bir süre içerisinde toplandılar ve Benî Kureyza’ya doğru yola  çıktılar. Hz. Peygamber, mescidin yakınlarında bulunan Ganîm oğullarının  yanından geçerken onlara   “Buradan hiç kimse geçti mi?” diye sordu. Onlar  da   “Evet, biraz önce Dıhyetü’l-Kelbî geçti”  dediler. Hz. Cebrail insan kılığına girdiğinde sakalı, yüzü ve dişleriyle  Dıhyetü’l-Kelbî’ye çok benziyordu.  Bu ordu Kureyza oğullarının yurduna vardı ve  onları kuşattı. Benî Kureyza teslim olmamakta direndi. Ancak yirmi beş günden  sonra çok büyük sıkıntılara düştüler ve teslim olmaya karar verdiler. Bunun  üzerine kendilerine   “Hz. Peygamber’in hükmüne razı olarak  kalelerinizden ininiz!” denildi. Yahudiler sahabelerden eski dostları Ebu Lübâbe  b. Abdilmünzir’e danıştılar. O da   “Sizin için ancak ölüm vardır” dedi. Sonunda   “Biz Sa’d b. Muaz’ın hükmü üzerine iniyoruz!  Onun hükmüne razıyız! dediler. Hz. Peygamber de bunu kabul etti. Böylece Hz.  Sa’d palanlı bir merkebe bindirildi. Kabilesine mensup olanlar onun etrafını  sarmışlar ve şöyle diyorlardı:   “Ey Ebâ Amr! Kureyza oğulları seninle anlaşmalı  idiler. Önceleri sana yardımlarda bulunmuşlardır. Şimdi ise felakete  düşmüşlerdir; artık sen onların kim olduklarını düşünerek karar ver!” Hz. Sa’d  bu şekilde yola çıktı. Çevresini sarmış olanlar devamlı surette onu  sıkıştırıyorlar, o ise ne müsbet ve ne de menfi hiç bir cevap vermiyordu. Beni  Kureyza’nın evlerine yaklaşılana kadar onların yüzlerine bile bakmadı. Kureyza  oğullarının evleri göründüğünde kavmine dönerek onlara   “Benim için Allah yolunda hiç bir kınayıcının  kınamasından korkmayacağım an geldi!” dedi.  Sa’d göründüğünde Hz. Peygamber Ensar’a hitâben “Efendinizin yanına gidiniz ve onu merkepten  indiriniz”  buyurdular. Hz. Ömer’se   “Bizim efendimiz ancak Allah’tır” dedikten sonra  da “Haydi onu indiriniz!” dedi. Böylece Sa’d b. Muaz merkepten indirildi. Hz.  Peygamber ondan Benî Kureyza yahudileri hakkında hüküm vermesini istedi. Sa’d da   “Ben onlar hakkında,savaşçılarının  öldürülmesine, çocuklarıyla kadınlarının esir kabul edilip mallarının da  müslümanlar arasında dağıtılmasına hükmediyorum” dedi. Onun bu sözleri üzerine  Hz. Peygamber “Sen onlar hakkında Allah ve O’nun Rasûlünün  isteği doğrultusunda hüküm verdin!”    buyurdular. Sa’d ise şu duayı yaptı.   “Ey Allah’ım! Eğer senin peygamberin bundan  sonra Kureyşlilerle yine savaşacaksa beni o zamana kadar yaşat! Yok eğer onlarla  bir daha savaş olmayacaksa artık ruhumu al!” Bu duadan sonra Sa’d’ın yarası  yeniden kanamaya başladı. Halbuki daha önceden iyileşmiş ve yüzük kadar birşey  kalmıştı. Bu işlerden sonra Sa’d mescidin avlusunda kendisi için kurulmuş olan  çadıra götürüldü. Daha sonra Hz. Peygamber yanında Ebubekir ve Ömer de olduğu  halde onun yanına geldi. Muhammed’in nefsini kudret elinde tutana yemin ederim  ki ben bulunduğum odada Ömer’in ağlamasını, babam Ebubekir’inkinden ayırt  edebiliyordum. Onlar Allah Teâlâ’nın da buyurduğu gibi kendi aralarında çok  merhametli idiler. “Onun (Muhammed’in) yanında bulunanlar kafirlere karşı  çetin, kendi aralarında ise çok merhametlidirler”. (Fetih: 48/29). Hz.  Peygamber’se hiç kimse için ağlamazdı. Fakat o anda çok üzüldükleri zaman  yaptıkları gibi sakalını tutuyordu.[1]  - Hz. Âişe vâlidemiz şöyle anlatıyor: Sa’d b.  Muaz’ın ölümü üzerine hem Hz. Peygamber ve hem de sahabiler ağladılar. Hz.  Peygamber çok üzüldükleri zaman mübarek sakallarını tutarlardı. Ben mescidin  bitişiğindeki odamda bulunuyordum. Onlar, Ömer’in ağlamasını babam  Ebubekir’inkinden ayırabilecek kadar sesli ağlıyorlardı.[2]  - Hz. Âişe şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber, Sa’d  b. Muaz’ın cenazesinden dönerlerken gözyaşları mübarek sakallarını ıslatıyordu.[3]____________________________                              [1]      Bidaye IV/123 (İmam Ahmed’den); İbn Sa’d III/3 (Hz. Aişe validemizden);      Heysemi VI/138 (‘Hadisi İmam Ahmed rivayet etmiştir. Ravilerden Muhammed b.      Amr b. Alkame’nin hadisi güzeldir; diğerleri ise sikadır’ der); Hafız İbn      Hacer, İsabe I/274 (‘Bu hadis sahihtir. İbn Hibban onu sahih bulmuştur’      demektedir); Kenz VII/40 (Ebu Nuaym uzun olarak).                        [2]      Kenz VII/42 (İbn Cerir’in Tehzib’inden).[3]      Heysemi IX/309 (Taberani’den).          Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/380-382.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)