JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 254106" data-attributes="member: 27">5. Bölüm - 8. FASIL: Ensar'ın Allah ve Rasûlü Uğrunda Dünyanın Geçici Lezzetlerinden...  8. FASIL: ENSAR’IN  ALLAH ve RASÛLÜ UĞRUNDA DÜNYANIN GEÇİCİ LEZZETLERİNDEN ve MALLARINDAN  VAZGEÇMELERİ  Ensar’ın Mekke’nin  Fethi Sırasında Hz. Peygamber’e Yardımlarda Bulunması        - Abdullah b. Rebah şöyle anlatıyor:  Müslümanlardan, Muaviye’ye birkaç heyet gidiyordu. Ebu Hüreyre ile ben de  onların içerisinde bulunuyorduk. Aylardan Ramazan’dı. Yemekleri nöbetleşe  hazırlıyorduk. Şöyle ki her akşam birimiz yemeği hazırlıyor ve diğerlerini davet  ediyordu. Bu işi de en çok Ebu Hüreyre yapıyordu. Bir gün kendi kendime              “Hep onlar bizi davet ediyorlar, bugün de ben  yemek hazırlayayım da onları çağırayım” dedim. Yemeği hazırladım ve sonra Ebu  Hüreyre’yi bularak       “Ey Ebâ Hüreyre! Bu akşam, yemeği bende  yiyeceğiz” dedim. Bunun üzerine    “Bunu ben yapacaktım; fakat sen daha çabuk  davrandın” dedi. Sonra diğer arkadaşları da davet ettim. Akşam üstü biraraya  geldiğimiz de Ebu Hüreyre      “Ey Ensar topluluğu! Size, sizinle ilgili  olaylardan birini anlatmamı ister misin?” dedi ve Mekke’nin fethini şöylece  anlattı:      “Hz. Peygamber Mekke’ye ulaştığında askeri iki  gruba ayırdı. Bunlardan birinin başına Zübeyr’i diğerininkineyse Halid b.  Velid’i getirdi. Ebu Ubeyde’yi de zırhsız olanların başına tayin etmişti. İslâm  askerleri bu düzen içerisinde vadiye girdiler. Hz. Peygamber de kendi grubunun  başında bulunuyordu. Kureyş’se derme-çatma bir orduyla karşımıza çıkmıştı.  Kureyşliler şöyle düşünüyorlardı: “Biz bunları müslümanlara karşı gönderiyoruz.  Eğer onları yenecek olurlarsa biz zâten kendilerindeniz. Yok eğer yenilirse o  zaman da burnumuz bile kanamadan onlara teslim oluruz”.   Hz. Peygamber bir ara etrafa göz gezdirirken  beni görüp   “Ey Ebâ Hüreyre!”       diye seslendiler, ben de “Buyurun ey Allah’ın Rasûlü!” dedim.    “Bana Ensar’ı çağır! Fakat söyle onlardan başka  kimse gelmesin!”     buyurdular. Hemen  koşup Ensar’ı çağırdım. Onlar da gelip Hz. Peygamber’in çevresine toplandılar.  Bundan sonra Hz. Peygamber onlara “Görüyorsunuz ya, karşınızdakiler Kureyş’in  sefilleri ve ayak takımıdır”     buyurdu.  Sonra da ellerini birbirinin üzerine koyup “Safa tepesinde benimle  buluşuncaya dek onları bu şekilde biçiniz” dedi. Hz. Peygamber’in huzurundan  ayrıldık; fakat hiç birimiz onun dilediği şekilde öldürmeyi istemiyorduk. Zaten  Mekke’liler de bize karşı koymuyorlardı. Ebu Süfyan Hz. Peygamber’e giderek   “Ey Allah’ın Rasûlü! Kureyş’in öldürülmeleri  helal kılındı. Korkarım ki bu gidişle Kureyş diye birşey kalmayacaktır” dedi.  Bunun üzerine Hz. Peygamber    “Kim evine girip kapısını kapatır veya Ebu  Süfyan’ın evine sığınırsa o güvenliktedir, kendisine dokunulmayacaktır!”       buyurdular. Böylece halk evlerine girip kapılarını da kilitlediler.  Hz. Peygamber doğruca Kâbe’ye gidip Hacerü’l-Esved’i  istîlâm etti, yani sıvazlayıp öptü. Sonra da Ka’be’yi tavaf etmeye başladı.  Elinde bir yay vardı ve onun bir ucundan tutuyordu. Mekkeli müşriklerin orada  bulunan putlarının yanından geçtikçe elindeki o yayla onların gözlerine vuruyor  ve bir yandan da   “Hak geldi bâtıl yok oldu; zâten bâtıl yok olmaya mahkûmdur”  (İsrâ: 17/81) âyet-i kerimesini okuyordu. Tavaftan sonra Kâbe’nin yakınında  bulunan Safâ tepesine çıktılar ve Kâbe’yi görecek şekilde oraya oturdular. Sonra  ellerini kaldırarak Allah’a hamdedip dualarda bulunmaya başladılar. Ensar da  tepenin etrafında duruyorlardı. Bu arada da kendi aralarında birbirlerine “Artık  o (Hz. Peygamber) kendi memleketine, kavmine kavuştu. İsteğini elde etti.  Zannetmiyoruz ki bundan sonra Medine’ye dönsün” diyorlardı.  O sırada Hz. Peygamber’e vahiy geldi. Biz vahyin  geldiğini anlayabiliyorduk. Çünkü bizim hiç birimiz vahiy kesilinceye kadar Hz.  Peygamber’e bakamazdık. Nihayet vahiy bitti ve Hz. Peygamber başını kaldırarak   “Ey Ensar topluluğu! Siz “Artık o kendi  memleketine, kavmine kavuştu. İsteğini elde etti. Zannetmiyoruz ki bundan sonra  Medine’ye dönsün” dediniz değil mi?”       buyurdular. Ensar da   “Evet ey Allah’ın Rasûlü! Gerçekten de bunu  söyledik” dediler. Bunun üzerine Hz. Peygamber şöyle buyurdular:    “Böyle yapacak olursam benim ismim neolacaktır?  Hayır, siz yanılıyorsunuz! Şüphe yok ki ben Allah’ın kulu ve Rasûlüyüm. Allah’a  ve sizlere hicret ettim. Yaşamım sizin yaşamınız olduğu gibi ölümüm de sizin  ölümünüzdür”.     Bu sözler üzerine ona  bakıp ağladılar ve   “Yemin ederiz ki bunları Allah’ın Rasûlünü  kimseye kaptırmamak için, seni kıskandığımızdan dolayı söyledik” dediler. Hz.  Peygamber de onlara    “Allah ve O’nun Rasûlü de sizi doğruluyor ve  özrünüzü kabul ediyorlar?”     dedi.”[1]      ______________________________                          [1]      Bidaye IV/307 (İmam Ahmed’den. Ayrıca hadisi Müslim ve Nesai’nin de Enu      Hüreyre hadisinden, benzer şekilde rivayet ettikleri de kaydedilmiştir);      Kenz VII/135 (İbn Ebi Şeybe’nin muhtasar olarak rivayet ettiği zikredilir).           Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/384-385.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)