JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 254107" data-attributes="member: 27">Cevap: 5. Bölüm - 8. FASIL: Ensar'ın Allah ve Rasûlü Uğrunda Dünyanın Geçici Lezzetlerinden...  Ensar’ın Huneyn  Savaşındaki Kahramanlıkları ve Hz. Peygamber’in Onları Övmesi  Huneyn savaşında Hevâzin, Gatafan ve diğer Arap  kabileleri çoluk çocuklarını ve hayvanlarını da beraberinde getirmişlerdi. Hz.  Peygamber’in yanında, serbest bıraktığı Mekke halkının hâricinde onbin asker  vardı. Fakat sonunda bunların hepsi kaçıp Hz. Peygamber’i neredeyse tek başına  bıraktılar. O gün Hz. Peygamber çevresine bakınıp iki kez seslenmişlerdir.  Birincisinde sağına bakarak            “Ey Ensar topluluğu!”    demişler Ensar da   “Evet ey Allah’ın Rasûlü! Biz seninle  beraberiz!” diye karşılık vermişlerdir. Bu kez de soluna dönen Hz. Peygamber  yine “Ey Ensar topluluğu!”    diye seslendiler. Ensar da ilkinde olduğu gibi yine   “Buyurun ey Allah’ın Resûlü! Bizler buradayız!”  dediler. Bunun üzerine beyaz katırının üstünde bulunan Hz. Peygamber yere inerek “Ben Allah’ın kulu ve Rasûlüyüm!”    buyurdular.  Daha sonra müşrikler kaçtılar ve geride de çok  ganimet bıraktılar. Hz. Peygamber bunları Muhacirlerle diğer Mekke’liler  arasında paylaştırdı. Bunlardan Ensar’a hiç birşey vermedi. Bunun üzerine Ensar  kendi aralarında   “Savaş çıktığı zaman biz çağırılıyoruz. Fakat iş  ganimet taksimine geldiğinde bizden başkasına veriliyor” dediler. Bu sözler Hz.  peygamber’in kulağına gittiğinde onları bir çadırda toplayarak “Ey Ensar! Kulağıma bazı sözler çalındı. Ne  olduğunu söyler misiniz?”  Onlardan  hiç kimse buna cevap vermedi. Hz. Peygamber de “Ey Ensar topluluğu! Diğerleri dünyayı  götürürlerken siz de evlerinize Allah’ın Rasûlünü ve ona bağlılığı götürmek  istemez misiniz?”  buyurdu. Ensar’sa   “Evet ey Allah’ın Rasûlü! Bunu kabul ediyoruz”  diye cevap verdiler. Onların bu cevapları üzerine Hz. Peygamber de “Eğer insanlar bir vadide, Ensar da bir dağ  yolunda gitmiş olsalar ben yine de Ensar’ı tâkip ederdim”    buyurdular. Bu hadise bir toplulukta anlatılırken dinleyenlerden biri olayı  anlatana   “Ey Ebâ Hamza! Sen bunları gözlerinle gördün  değil mi?” diye sordu. O da   “Tabii ki gördüm; Hz. Peygamber’i bırakıp da  nereye gidecektim!” dedi.[1]  Hz. Peygamber, Huneyn gününde alınan ganimetleri  henüz müslüman olmuş ve İslâm’a yeni gönül vermiş Kureyşlilerle diğer Araplar  arasında paylaştırdı. Bu ganimetlerden Ensar’a hiç birşey vermedi. Ensar bundan  dolayı kırıldılar. Hatta içlerinden birisi   “Allah’a yemin ederim ki Hz. Peygamber kendi  kavmine kavuşunca bizleri unuttu” dedi. Sonunda Sa’d b. Übâde Hz. Peygamber’e  giderek   “Ey Allah’ın Rasûlü! Ensar sana kırılmıştır”  dedi. Hz. Peygamber de sebebini sordu. Sa’d da   “Bu savaşta elde edilen ganimetleri kendi  kavmine ve diğer Araplara taksim ettin, onlara birşey vermedin” dedi.    Hz. Peygamber Sa’d’a “Ey Sa’d! Sen de onlarla birlikte misin?”    diye sordu. Sa’d buna   “Ben de kavmimin bir ferdiyim” diye cevap verdi.  Hz. Peygamber de “Git onları şu alanda topla ve sonra da gel bana  haber ver!”  dedi. Sa’d Hz.  Peygamber’in huzurundan çıkarak Ensar’ı onun dediği alana topladı. Bu arada  Muhacirlerden bazıları da bu toplantıya katılmak istediler ve onlara da izin  verildi. Bazı kimselerse oraya kabul edilmediler. Ancak Ensar’dan gelmeyen  kalmadı. Bundan sonra Sa’d Hz. Peygamber’e giderek   “Ey Allah’ın rasûlü! Ensar emrettiğin gibi  toplanmışlardır” dedi. Hz. Peygamber de Sa’d’la birlikte oraya gitti. Allah’a  hamdü senâlarda bulunduktan sonra şunları söyledi: “Ey Ensar topluluğu! Siz sapıklık içerisindeyken  benim gelişimle Allah sizi hidâyete erdirmedim mi? Fakir olan sizleri servet  sahibi yapıp, birbirlerinizin amansız düşmanları iken birleştirip kardeş yapmadı  mı?”  Ensar   “Evet ey Allah’ın Rasûlü!” dediler. Sonra Hz.  Peygamber “Ey Ensar topluluğu! Bana cevap vermeyecek  misiniz?”  buyurdu. Ensar da    “Ne diyelim ey Allah’ın Rasûlü! Hangi birinde  sana cevap verelim! Biz Allah’a ve O’nun Rasûlüne çok minnettarız” dediler.  Bunun üzerine Hz. Peygamber şunları söyledi: “Allah’a yemin ederim ki siz bana kovulup da  içimize geldiğinde seni bağrımıza bastık; fakir iken mallarımızı seninle  paylaştık, korku içerisinde bulunuyordun seni güvenliğe kavuşturduk ve hiç kimse  sana yardım etmezken bizler yardım ettik” diyebilirdiniz. Ben de o zaman haklı  olduğunuzu söyler, sizi tasdik ederdim”.    Ensar yine   “Biz Allah’a ve O’nun Rasülüne çok minnettarız!”  dediler. Hz. Peygamber de son olarak şunları söylediler: “Ey Ensar topluluğu! Gönüllerini almak amacıyla  yeni müslüman olmuş bir kavme verdiğim geçici dünya malı için bana darıldınız.  diğer taraftan size de Allah’ın vermiş olduğu İslâm şerefini verdim. Ey Ensar  topluluğu? Halk evlerine koyun ve deve götürürlerken siz de evlerinize,  yurdunuza Allah’ın Rasûlünü götürmek istemez misiniz? Muhammed’in nefsini elinde  tutana yemin ederim ki eğer halk bir yola, Ensar da başka bir yola gitse ben  Ensar’ın gitmekte olduğu yolu tercih ederim. Ey Allah’ım! Sen Ensar’a merhamet  et! Onların çocuklarına ve torunlarına da merhamet et!”.    Bu sözler üzerine orada bulunan Ensar sakalları ıslanıncaya kadar ağladılar ve   “Biz Allah’ı Rabb olarak tanıyor ve O’nun  Rasûlünün taksimine de razı oluyoruz” dediler. Bundan sonra Hz. Peygamber kalktı  ve gitti; oradakiler de dağıldılar.[2]  - Hz. Peygamber, Hevâzin ganimetlerinden olan  Huneyn fey’ini güzel bir şekilde taksim etti. Kureyşlilere ve yeni müslüman olan  diğer Arap kabilelerine bol bol verdi. Bunu gören Ensar Hz. Peygamber’e  gücendiler. Hz. Peygamber bunu işittiğinde onların topluca bulundukları yere  gitti ve “Ensar’dan olmayanlar burayı terketsin! Onlarla  konuşacaklarım vardır”  dedi. Sonra da  kelime-i şehâdet getirip Allah’a hamdetti ve şunları söyledi. “Ey Ensar topluluğu! Şu yeni müslümanlara vermiş  olduğum ganimetler hakkındaki konuşmalarınız kulağıma kadar geldi. Bundan kastım  onları İslâm’a tam olarak bağlamaktı. Zannediyorum ki onlar bugünden sonra  Allah’ın birliğine şahitlik edip O’nun yolunda savaşlara katılacaklardır. Çünkü  artık Allah Teâlâ onların kalblerine İslâm’ı sokmuştur. Ey Ensar topluluğu!  Allah Teâlâ iman vermek suretiyle minnette bulunup size üstünlük ve şeref  bahşetmemiş midir? O size Allah’ın ve Rasûlü’nün Ensarı gibi en güzel bir ismi  vermedi mi. Şunu biliniz ki eğer halk bir vadiye siz de diğer bir vadiye gidecek  olsanız ben diğerlerini bırakıp sizi takip edeceğim. Halk koyun, deve ve diğer  ganimetleri, siz de Allah’ın Rasûlünü götürünüz; bunu istemez misiniz?”    Ensar bu sözlere   “Bunu kabul ediyoruz” diye karşılık verdiler. Hz.  Peygamber’se “Öyleyse söylediklerimin karşılığı olarak bana  cevap veriniz!”  buyurdular. Ensar da  şöyle karşılık verdiler:  “Ey Allah’ın Rasûlü! Biz karanlıklar içerisinde  bulunuyorduk; Allah Teâlâ senin vasıtanla bizi nura kavuşturdu. İçimize  geldiğinde biz bir ateş çukurunun tam kıyısında bulunuyorduk, Allah Teâlâ senin  vasıtanla bizi ateşten kurtardı. Biz sapıklıklar içerisinde bocalıyorduk; Allah  senin vasıtanla bizi hidayete erdirdi. Biz rabb olarak Allah’ı, din olarak  İslâm’ı, peygamber olarak da Muhammed’i kabul ettik. Ey Allah’ın Rasûlü!  Ganimeti istediğin şekilde dağıt! Bütün konularda dilediğin gibi davran! Biz  sana karışmayız; istediğini yapma yetkisine sahipsin!” Buna karşılık Hz.  Peygamber de şunları söyledi: “Allah’a yemin ederim ki daha değişik bir cevap  verebilirdiniz ve ben de “Doğru söylediniz!” derdim. Eğer siz “Sen kovulmuş  olarak içimize geldin de biz sana kucak açmadık mı; herkes seni yalanlarken  tasdik edenler biz olmadık mı? Hiç kimseden bir yardım görmezken sana biz yardım  etmedik mi; kendi kavminin bile kabul etmediklerini biz kabul etmedik mi? demiş  olsaydınız kesinlikle doğru söylemiş olurdunuz”    buyurdu. Ensar   “Allah’a ve O’nun Rasûlüne minnettar olanlar  bizleriz! Allah Rasûlünün hem bizim hem de diğer bütün insanların üzerinde çok  büyük hakkı vardır!” diyerek ağlamaya başladılar. Bunun üzerine Hz. Peygamber de  onlarla birlikte ağladı.[3]  - Hz. Peygamber Hevazinlilerden elde edilen  ganimetleri paylaştırırken bazı kimselere yüz deve verdi. Bunu gören Ensar’dan  bazıları   “Allah, Rasûlünü affetsin! Kılıçlarımızdan hâlâ  Kureyşlilerin kanları damlarken ganimetten bizlere birşey vermiyor da  Kureyşlilere veriyor” dediler. Hz. Peygamber bunları işittiğinde onlara haber  gönderdi ve deriden yapılmış bir çadırda toplanmalarını istedi. Ensar Hz.  Peygamber’in söylediği yerde toplandılar. Hz. Peygamber de oraya geldi ve  Ensar’ın dışındakileri oradan çıkardı. Sonra Hz. peygamber ayağa kalkarak  “Bazı sözler işitiyorum; ne olduğunu bana da  söyler misiniz?”  buyurdular. Ensar’sa  şunları söyledi:   “Ey Allah’ın Rasûlü! Bu sözleri hepimiz söylemiş  değiliz. Ancak içimizden bazı genç kimseler ‘Allah, Rasûlünü bağışlasın!  Kılıçlarımızdan hâlâ Kureyşlilerin kanları damlamakta iken, elde edilen  ganimetlerden bizlere birşey vermiyor da Kureyşlilere veriyor’ dediler”. Hz.  Peygamber “Ben bunları küfürden yeni çıkmış bazı  kimselerin gönüllerini kazanmak için vermiştim. Halk ganimet mallarını  götürürken siz de yurdunuza, evlerinize Allah’ın peygamberini götürmek istemez  misiniz? Allah’a yemin ederim ki sizin payınıza düşen onlarınkinden çok daha  hayırlıdır”  buyurdular. Ensar da   “Ey Allah’ın Rasûlü! Biz bunu kabul ediyoruz!”  dediler. Son olarak Hz. Peygamber şunları söylediler: “Bir zaman gelecektir ki diğer bazı insanların  sizden üstün tutulduklarını göreceksiniz. Ancak Allah ve Rasûlüne kavuşuncaya  kadar bütün bunlara sabrediniz. Bense sizleri Kevser havuzu başında bekliyor  olacağım”  [4]  - Hz. Peygamber Ensar’a şunları söyledi: “Siz  insanların içlerinden giymekte oldukları elbiseler gibisiniz. Halk ise dıştan  giyilen elbiseler mesâbesindedir. (Siz bana daha yakınsınız). Halk elde edilen  koyun ve develeri götürürken siz de Allah’ın Rasûlünü yurdunuza götüreceksiniz,  buna razı olmaz mısınız?”. Ensar   “Evet, buna razıyız!” diye karşılık verdiler.  Bunun üzerine Hz. Peygamber de “Ensar benim sandığım ve heybemdir; güvendiğim  kimselerdir. Halk bir yola, Ensar da başka bir yola gidecek olsalar ben Ensar’ın  yolunu tercih ederim. Eğer hicret edenlerden biri olmamış olsaydım Ensar’dan bir  kişi olmak isterdim”  buyurdular.[5]______________________________                              [1]      Bidaye IV/357 (Buhari, Enes’ten); Kenz V/307 (İbn ebi Şeybe ve İbn Asakir’in      de benzer şekilde rivayet ettiği kaydedilmektedir).[2]      Bidaye IV/358 (İbn İshak, Ebu Said el- Hudri’den. ‘Hadiseyi İmam Ahmed de      İbn İshak hadisinden böyle  rivayet etmiştir. Fakat Kütüb-ü Sitte      sahiplerinden hiç biri bu yoldan rivayet etmemiştir” deniliyor); Kenz VII/135      (İbn Ebi Şeybe, Ebu Said el-Hudr’i’den. Buhari de bir kısımını Abdullah b.      zeyd b. Asım’dan).[3]      Heysemi X/31 (Tabarani, Saib b. Yezid’den).[4]      Bidaye IV/356 (Buhari, Enes b. Malik’ten).[5]      Bidaye IV/356 (İmam Ahmed, Enes b. Malik’ten).          Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/385-389.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)