JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 254496" data-attributes="member: 27">Cevap: 6. Bölüm - 1. FASIL: Hz. Peygamber'in Ashâbını Cihada ve Bu Uğurda Mallarını İnfaka Teşvik Et  Tebük Savaşı ve Bu  Savaşta Sahabilerin Can ve Mallarını Sarfetmeleri  - İbn Abbas şöyle anlatıyor: Taif’ten dönüşünden  altı ay sonra Hz. Peygamber’in yanına gittim. Allah Teâlâ ona, Kur’an’da  kendisinden “Sıkıntı saatı” diye bahsettiği Tebük savaşını emretti. Bu, Hicaz’da  sıcaklığın en şiddetli olduğu bir zamana rastlıyordu. Münafıkların sayısı çoktu.  Dahası o sırada Suffe ashabı da bir hayli artmıştı. Bunlar mescide bitişik bir  evde kalıyorlardı. Hz. Peygamber’in ve diğer müslümanların verdikleri sadaka ve  bağışlarla geçiniyorlardı. Savaş çıktığında müslümanlar onları kendi aralarında  paylaşırlardı. Müslümanlardan durumu iyi olanlar ya onlardan birinin savaş  donanımını ya da içlerinden dört kişinin yiyecek ihtiyacını kendi üzerine  alırdı. Sonra da hep birlikte savaşa giderlerdi. Hz. Peygamber bu savaşta da  müslümanlara mallarını Allah yolunda ve O’nun rızası için harcamalarını emretti.  Onlar da bu emre uyarak Allah’ın rızasını kazanabilmek için mallarını infak  ettiler. Bazı münafıklar da gösteriş için sarfediyorlardı. Fakir müslümanlardan  bir kısmına binek temin edilebildi; ancak bazıları da yaya kaldı. O gün  Abdurrahman b. Avf ikiyüz ukiyye (1 ukiyye 40 dirhem değerinde bir ağırlık  ölçüsüdür.) para yardımında bulundu. Bu o gün müslümanların vermiş oldukları  sadakaların en büyüğü idi. Hz. Ömer de yüz ukiyye sadaka verdi. Amir el-Ensârî  (doğrusu Âsım b. Adiyy el-Ensârî olmalıdır) ise doksan deve yükü hurma verdi.  Daha sonra Hz. Ömer              “Ey Allah’ın Rasûlü! Ben Abdurrahman’ın günahtan  başka birşey kazanmadığına inanıyorum. Çünkü ailesine hiç bir şey bırakmadı!”  dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber, Abdurrahman’a “Ailen için birşey bıraktın mı?”    diye sordu. O da   “Evet infak ettiğimden daha fazlasını, daha  iyisini bıraktım” dedi. Hz. Peygamber “Peki, onlara ne bıraktın?”    diye sorduğunda Abdurrahman   “Allah ve Rasûlünün va’dettiği rızık ve hayrı  bıraktım” dedi.  Bir ara Ensar’dan Ebu Ukayl isimli bir zat  sadaka olarak iki ölçek hurma getirdi. Orada bulunan münafıklar az bir sadaka  verildiğinde birbirlerine kaş-göz işareti yaparak alay ediyorlardı. Büyük bir  sadaka verildiğindeyse yine işaretleşerek   “Gösteriş içindir” diyorlardı. Ayrıca az  getirenlerden kimine   “Hile yapıyor; daha fazlasına gücü yeterdi”  diğer bazılarına ise   “Getirmese de olurdu; çünkü kendişi buna  herkesten daha muhtaçtır” diyorlardı. Ebu Ukayl ise bu iki ölçek hurmayı  getirdiğinde   “Allah’a yemin ederim ki bu iki ölçek hurmadan  başka birşeyim yoktur. Onu kazanmak için de bütün bir gece su çektim. Yarısını  evde, aileme bıraktım, yarısını ise buraya getirdim” diye özür beyan ediyordu.  Münafıklarsa yine   “Kendisi bunlara herkesten daha muhtaçtır”  diyorlar ve onu ayıplıyorlardı. Kendileri ise zengin-fakir, bu sadakalardan bize  de birşey düşer mi acaba diye bekliyorlardı.  Savaşa, yola çıkma zamanı yaklaştıkça bu  münafıklar çeşitli bahanelerle Hz. Peygamber’den izin koparmaya çalışıyorlardı.  Sıcaktan şikayet ediyorlar, fitne çıkmasından korktuklarını söyleyerek Allah’a  yalan yere yeminler ediyorlardı. Hz. Peygamber de içlerinde gizlemekte  olduklarını bilmediği için onlara izin veriyordu. Bunların bir kısmı Mescid-i  Dırar’ı (nifak mescidini) inşa etmişler ve Herakliyüs’e göndermiş oldukları Ebu  Âmir’i beklemekteydiler. Kinâne b. Abdi Yâ Leyl ile Alkame b. Ülâse el-Âmiri de  Ebu Âmir’le birlikte gitmişlerdi. O sırada Tevbe (Berâe) Sûresi bölüm bölüm  inmekteydi. Bunların içerisinde “Gerek hafif ve gerek ağırlıklı olarak sefere  çıkınız ve mallarınızla, canlarınızla Allah yolunda cihat ediniz. Eğer  bilirseniz bu sizin için daha hayırlıdır” (Tebve: 9/41) âyet-i kerimesi de  vardı. Bu âyet indiğinde Hz. Peygamber’e gerçekten bağlı olan zayıf, hasta ve  fakir kimseler ona gelip yakınarak şöyle dediler:“Ey Allah’ın Rasûlü! Bu  emirde hiç kimseye ruhsat tanınmamaktadır. Münafıklarda ise daha sonra ortaya  çıkacak bazı gizli günahlar vardır”. İnanmayan ve bu işten huzursuz olan  birtakım münafıklarsa geri kaldılar. Allah Teâlâ, Tebük’e varıncaya kadar bütün  bunları Peygamberine ayrıntılı olarak Tevbe Sûresi’nde bildirdi.  Tebük’e varıldığında Hz. Peygamber, Alkame b.  Mücezziz el-Müdricî’yi Filistin’e Halid b. Velid’i de Dûmetü’l-Cendel’e  gönderdi. Halid’i gönderirken ona şunları söyledi:   “Çok çabuk git! Kim bilir belki Dûmetü’l-Cendel’in  meliki Ukeyder b. Abdilmelik el-Kindî’yi avda yakalarsın!” dedi. Halid b. Velid  çok hızlı bir şekilde oraya gitti ve gerçekten de oranın melikini ava çıkmış  olduğu bir sırada yakaladı. Bu arada Medine’de kalmış olan münafıklar asılsız  haberler yaymaktaydılar. Müslümanların sıkıntı içerisinde bulunduklarını haber  aldıklarında “Biz bunun böyle olacağını biliyor ve onları da bu işten  vazgeçirmeye çalışıyorduk” diye seviniyorlardı. Müslümanların başarılarını  duydukça da üzülüyorlardı. Bunları yaparken de gizlemeye gerek görmediklerinden  herkes onların halini biliyordu. Sonunda onların bu yaptıkları Allah tarafından  vahiyle bildirildi. Öyle ki münafıklardan her birisi yapmış olduğu ameller  hakkında Allah ne indirecek diye korku içerisinde bekler oldu. Bir taraftan da  Tevbe Sûresi âyet âyet inmeye devam etmekteydi. Münafıklarsa küçük-büyük ne  yaptılarsa hepsinin deşifre edilmesinden korkmaktaydılar. Nihayet Tevbe Sûresi  tamamlandı ve hidâyet ile dalâlet’in dereceleri belirlenmiş oldu.[1]____________________________                              [1]      İbn Asakir I/105; Kenz I/249 (İbn Asakir ve İbn Abid’den uzun olarak).          Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe,      Akçağ Yayınları: 1/407-408</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)