6. Bölüm - 21. FASIL: Savaş Esnasında Namaz

[Huseyni]

21. FASIL: SAVAŞ ESNASINDA NAMAZ

Hz. Peygamber’in Bedir Günündeki Namazı

- Hz. Ali şöyle anlatıyor: Bedir günü bizim aramızda Mikdad’dan başka süvari yoktu. Yemin ederim ki, o gece ben kimi gördümse yatıyordu. Yalnız Hz. Peygamber bir ağacın altında namaz kılıyor ve dua ediyordu.[1]

____________________________________

[1] Terğib, IV/316 (İbn Huzeyme’den).
Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/470

 

[Huseyni]

Hz. Peygamber’in Usfan’da Namaz Kılması

- “Biz Usfan’da Resûlullah ile beraber bulunuyorduk. Müşriklerin başında Halid b. Velid olduğu halde bizi karşıladılar. Bizimle kıble arasına girdiler. Hz. Peygamber bize öğle namazını cemaatle kıldırdı. Müşrikler bunu görünce,

“Onlar bu hal üzerinde iken onlara aniden hücum etseydik! Onları gafil avlardık” dediler. Sonra devamla,

“Namaz onlar için her şeyden, hatta canlarından ve çocuklarından daha sevimlidir. Biraz sonra, bir namaz vakti daha gelecek ve namaza duracaklar. O zaman biz onlara baskın yaparız” dediler. Bunun üzerine daha ikindi olmadan Cebrâîl korku namazına dair, “Sen onların içinde olup da cephede onlara namazı kıldırırsan, askerin bir kısmı seninle namaza dursun. Silahlarını da yanlarına alsınlar. Bunlar secdeye vardıkları zaman ötekiler arkanızda beklesinler. Sonra o namaz kılmamış olan grup gelsin, sizinle beraber namazı kılsınlar. Onlar da ihtiyatlı bulunsunlar. Silahlarını yanlarına alsınlar. Kâfirler arzu ederler ki siz silahlarınızdan ve eşyalarınızdan gafil bulunasınız da, onlar size ansızın baskın yapsınlar. Eğer yağmurdan dolayı size bir eziyet gelirse veya hasta iseniz silahlarınızı bırakmanızda üzerinize bir günah yoktur. Bununla beraber ihtiyatı elden bırakmayınız. Şüphesiz ki Allah kâfirler için aşağılayıcı bir âzab hazırlamıştır.” (Nisa: 4/102) ayetini vahyetti.[1]

________________________________

[1] Bidaye, IV/81 (İmam Ahmed’den).
Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/470

 

[Huseyni]

Abbad b. Bişr el-Ensârî’nin Cihad Zamanında Gece Namazı Kılması

- Resûlullah ile beraber Zatür Rika gazvesine çıktık. Nahle’ye vardığımızda adamın biri müşriklerden birinin hanımına dokundu. O sırada kadının kocası evde yoktu. Hz. Peygamber döndükten sonra, adam eve gelip durumu öğrenince, “Muhammed’in arkadaşlarından birini öldürmedikçe onlardan vazgeçmeyeceğim” diye yemin edip arkamıza düşmüş. O sırada biz bir yerde konakladık. Hz. Peygamber,

“Bu gece benim için kim nöbet tutar” dedi. Muhacirlerden Ammar b.Yasir ile ensardan Abbad b. Bişr kalkıp,

“Biz tutarız” dediler. Hz. Peygamber onlara,

“Vadinin çıkış yerinde bekleyin” dedi. Onlar vadinin çıkış yerine geldiklerinde ensarî olan muhacir arkadaşına,

“Gecenin başında mı, sonunda mı nöbet tutmak istiyorsun?” dedi. Muhacir olan,

“Gecenin başında sen dur” dedi. Bunun üzerine muhacir uzandı. Ensarî de namaza durdu. O sırada bizi takip eden müşrik yol ağzına gelmiş. Namaza duran ensarîyi görünce, nöbetçi olduğunu anlayarak ona bir ok attı. Ensarî onu da çekip yere attı ve namaza devam etti. Adam bir ok daha attı. Ensarî oku çekip yere attı ve namaza devam etti. Adam bir ok daha attı. Ensarî onu da çıkarıp yere attıktan sonra rükû’a vardı ve secdeye gitti. Ondan sonra arkadaşına,

“Kalk, ben yaralandım, artık hareket edemiyorum” dedi. Muhacir yerinden fırladı. Adam onu görünce kendisini farkettiklerini anlayarak kaçtı. Ammar arkadaşının kanlar içindeki halini görünce,

“Sübhanallah, ilk yarayı alınca, neden beni uyandırmadın?” dedi. Ensarî,

“Ben bir sûre okuyordum, yarıda kesmek istemedim. Fakat adam bana ikinci ve üçüncü oku da atınca rükû’a varıp seni uyandırdım. Allah’a yemin ederim ki, eğer bende Hz. Peygamber’in beklenmesini emrettiği bu yerin nöbetçisiz kalacağı düşüncesi olmasaydı, ben sûreyi tamamlamadan o beni öldürmüş olurdu” dedi.[1]

__________________________________

[1] Bidaye, IV/85 (İbn İshak’dan); Ebu Davud, I/29; Beyhaki de bunu rivayet ediyor. Onda, “Ammar b. Yasir uyudu. Abbad b. Bişr namaza durdu. Abbad yaralanınca Ammar’a “Ben Keyf suresini okudum. Onu kesmek istemedim” dedi ilavesi de var.
Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/470-471

 

[Huseyni]

Abdullah b. Uneys’in Cihad Ederken Namaz Kılması

- Abdullah b. Uneys şöyle anlatıyor: Hz. Peygamber beni çağırdı ve

“Kulağıma geldiğine göre Halid b. Süfyan b. Nubeyh, El-Huzeli benimle savaşmak için Araplar’ı etrafına topluyormuş. Şimdi Urane’deymiş, git onu öldür” dedi. Ben,

“Onu bana tarif et” dedim. Bana,

“Onda bir titreme vardır” dedi. Bunun üzerine kılıcımı alarak yola çıktım. Kendisi Urane’de, beraberinde kadınlar olduğu halde durmuş. Onlar için bir yer yapıyordu. Onu gördüğümde Resûlullah’ın bana bahsettiği gibi bir titreme vardı. İkindi namazı olunca ona doğru ilerledim ve belki aramızda çarpışma olur da namazı kılamam diye, yürürken işaretle namazımı kıldım. Yanına vardığımda bana,

“Sen kimsin?” dedi. Ben de,

“Şu adamla savaşmak için, Araplar’ı topladığını işiten ve sana yardıma gelen bir Arab’ım” dedim. Bana,

“Evet, bunun için hazırlık yapıyorum” dedi. Sonra bir fırsat buluncaya kadar onu oyaladım. Fırsat bulunca da kılıçla onu öldürdüm. Üzerine kapanmış kadınları arasında yere serilmiş halde bırakıp çıktım. Hz. Peygamber’in yanına geldiğimde bana,

“Yüzün şendir” dedi.

“Evet ey Allah’ın Resûlü, onu öldürdüm” dedim.

“Doğru söylüyorsun” deyip beni alarak evine götürdü ve bana bir asa vererek,

“Al şu asayı yanında sakla” dedi. Ben asayı alarak dışarı çıktım. Arkadaşlar,

“Bu asa nedir?” dediler. “Hz. Peygamber verdi ve “Yanında sakla” diye emretti, dedim. Bana,

“Dönüp sebebini sor” dediler. Ben de dönüp,

“Ey Allah’ın Resûlü, bu asayı bana niçin verdin?” dedim. Bana,

“Kıyamet günü aramızda bir alâmet olması için. Kıyamet günü çok az kimsede asa bulunur” dedi.

Abdullah ölünceye kadar asayı yanından ayırmadı. Öldüğünde vasiyeti gereği asa kefeni içine konarak onunla beraber defnedildi.[1]

______________________________

[1] Bidaye, IV/140.
Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/471-472

 

[Huseyni]

Cihad Sırasında Geceleri Namaz Kılmak

- Yermük gününde taraflar karşı karşıya geldiğinde Rumlar’ın başkumandanı Kubuklar, Arapça bilen bir kişiyi casus olarak ashab arasına gönderdi. Giden kişi dönünce Kubuklar ona,

“Onları nasıl buldun?” diye sordu. Adam,

“Bu adamlar geceleyin ruhban, gündüz de kahramandırlar” dedi.[1]

- Hind,

“Ben Muhammed’e bi’at etmek istiyorum” dedi. Ebu Süfyan ona,

“Daha önce ona küfrediyor, onu inkâr ediyordun” dedi. Hind de,

“Evet öyleydi. Fakat Allah’a yemin ederim ki, ben bu geceden önce şu mescidde Allah’a gereği gibi ibadet edildiğini görmemiştim. Allah’a yemin ederim ki, bu adamlar sabaha kadar kıyamda, rükûda ve secdede Allah’a ibadet ediyorlar” dedi.[2]

___________________________________

[1] Taberi, II/10; İbn Asakir I/143 (İbn İshak’tan). Burada şu ekle beraber rivayet edilmiştir; Heraki askerlerine, “Araplar’a neden yeniliyorsunuz?” diye sordu. Komutanlarından biri, “Çünkü onlar geceleri ibadet eder, gündüz de oruç tutarlar” dedi.
[2] Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/472