Ağlama çocuk...

[bardak]

​

Sen Ağlama Kıyamam...​

​

Masumiyetin de yetmediği anların hep öksüz türküsü ağzında, hayatın hoyrat ezgisine hep yenik olduğundan yumuk yumuk bir utanca saklamak gerek sanki... Çok eski giysilerin umut söndüren sıcağında ne kadarsa işte o kadar! yalazlanan bir çocukluk, ninnisi hep biraz hıçkırık soluyan...
Bir Çocuğa KADER ismi Neden ve Niçin VeriLir?​

​

Doğu da doğmus
Kız olmuş,
Horlanmış,
Ezilmiş,
Büyümüş sevmiş,
Sevdigine verilmemiş,
Kaçmış,
Dağ, bayır, çayır, çimen demeden uzaklaşmış
Peşine kardeşini koymuslar,
Yüreğinede kin nefret doldurmuşlar
Bir tuhaf kurşuna;
Bir tanıdık ele
Kurban gitmiş
Ailesi adına
Kader demiş
Çocukluğun tüm mahsunluğu, güzelliği ve Şirinliği yansımış gözlerine Bakışlarına can kurban senin...​

​

Büyük yüreklerini
Ahşap sandıklarda,
Fırçalarda ritimler oynaşır
Küçük çocuklar taşır
Merakla gözlerim içlerini
Ne hikmetse hep iki renk boya
Bir fırça bir cila...
Başka bir şey göremem
Pis lekeli sandıklarında
Ha! Yüreklerinimi?
Onlari görecek kadar
Yürekli değilim henüz...
Haraç istemişler vermemiş...
Boyalarını kırmışlar
Bir tatlı Gülüş​

​

​

Çocukluğu Çalınanlar...​

​

Benim, dünyanın adaletsiz olduguna dair birçok kanıtım var...
Benim, ağlamam, canımın yanmasına değil, onların çocukluğunu yaşamadığını görmektendir...​

​

Farkındamısın?
Anneciğim bilmem farkındamısın?
Söylenmemiş en mübarek en aziz
Duygularla çepeçevre çaresiz...
Sana bağlandıgımın farkındamısın?
Seni sevdiğimin FARKINDAMISIN?​

​