JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 251967" data-attributes="member: 1008315">Ahmet ÖZDEMİR / YENİ ASYA    Hayatımızda nelere daha çok önem veriyoruz?               Hayatımızda değerli olan şeyler nelerdir?   Ev mi, araba mı?  Mal mı, mülk mü?  Para mı, pul mu?  Yoksa makam mı, mevki mi?   Biraz daha geniş düşünelim: Önceliklerimiz nelerdir?   Dünya mı, ahiret mi?   İnsanların  dünyayı terk etmesi oldukça zor, ama ahireti terk etmesi kolaydır.  Çünkü dünyaya çağıran o kadar şey var ki, saymakla bitiremeyiz. Bizi  dünyaya çağıran şeyler o kadar masumane ki, bizi kendine cezb edip celp  ediyor. Etrafında pervane gibi döndürüyor. O kadar süslü, o kadar cazip  teklifler sunuyor ki, birisini atlatsak diğerlerine takılıyoruz. Sonra  da koşup gidiyoruz arkasından. Dünya aşıkları öyle değil mi?   İnsanlar  genel olarak para ödedikleri, emek harcadıkları şeylere çok daha fazla  değer verirler. Onları kaybetmemek için zaman zaman uykuları kaçar.  Belki bir ömür vererek kazandıkları bu servetlerini bir de korumak  telâşına düşerler. Meselâ insanlar altınlarını, paralarını vb. daha  güvenlikli gördükleri özel veya çelik kasalarda saklarlar. Köşklerini,  villalarını özel güvenlik çemberine aldırırlar. Gerekirse bekçi  tutarlar, kameralarla kontrol ederler. Bunlar insanların “dünyalıkları”  kabul edilir. Bir gün dünya o insanlara “Haydi dışarı!” deyiverir. Belki  canından çok sevdiği gözü gibi koruduğu malları geride kalıverir.  Ayağından çorapları çıkarılır, sırtından elbisesi. Özel yatakları  altından alınır. Hayattayken belki hiç uğramadığı ayrı bir dünyaya  götürülür. Birkaç metre kefenle kara toprağın soğuk koynuna uzun boylu  uzatılır, hem de çok sevdiği dostları tarafından.   Kabristana  hiç gitmeyeceğini zannederdi. Gidenleri gördüğünde gözlerini kapardı,  konuşulduğunda kulaklarını. Halbuki ölüm hakikati hiç inkâr edilemeyecek  bir gerçekti, hayat kadar.   Orada  ne kapı vardır çıkılacak, ne pencere vardır bakılacak, ne yemek vardır  yenilecek! Arkadaşı da yoktur ki, dertleşsin. Sadece ameli vardır. Şimdi  ameliyle baş başadır. Resûl-i Ekrem (asm) Efendimizin bildirdiğine  göre, “Kabir ya cennet bahçelerinden bir bahçe, ya da cehennem  çukurlarından bir çukur”dur.   Paraları,  altınları, köşkleri, villaları dünyada kaldı artık. Bir de bakmışın,  vârisleri “dünyalıkları” bölüşme telâşına düşmüşler. Dillere destan  mallar medyaya günlerce malzeme oluvermiştir.   Burada dünyanın 3(üç) yüzünü hemen hatırlamakta fayda vardır:   Birinci  yüzü: Cenâb-ı Hakk’ın Esmâü’l-Hüsnasına (güzel isimlerine) bakar;  onların nakışlarını gösterir, mânâ-i harfiyle, onlara âyinedarlık eder.  Dünyanın şu yüzü, hadsiz mektubât-ı Samedâniyedir. Yani, Cenâb-ı Hakk’ın  isim ve sıfatlarını anlatan, Allah’ın varlık ve birliğini gösteren  yaratılmış mektuplardır. O yüzde isimlerin cilvelerini okuruz, bıkmadan  usanmadan. Bu yüzü gayet güzeldir; nefrete değil, aşka lâyıktır.   İkinci  yüzü: Ahirete bakar; âhiretin tarlasıdır, ekinliğidir, rahmet  çiçeklerinin yetiştiği bahçedir. Burada ekip ahirette biçeceğiz.  Meyvelerini orada toplayacağız. Şu yüzü de, önceki yüzü gibi güzeldir;  tahkire değil, muhabbete lâyıktır.   Üçüncü  yüzü: İnsanın heveslerine, arzularına bakan, gaflet perdesi olan, ehl-i  dünyanın arzu ve heveslerini uyandıran yüzüdür. Şu yüz çirkindir. Çünkü  fânîdir, hemen kaybolur gider, elemlidir, aldatır. (1) Günahlar,  belâlar, musîbetler, sıkıntılar hep bu yüzdedir.   Kur’ân-ı  Hakîmin kâinattan ve varlıklardan pek çok önem verircesine, beğenerek  ve güzel bularak söz etmesi ise, önceki 2(iki) yüzüne baktığı içindir.  Sahabelerin ve diğer Allah dostlarının rağbet ettiği ve değer verdiği  dünyaları, önceki 2(iki) yüzdedir. İlk iki yüzü sevmişler, 3.cü yüzden  kaçmışlardır. Çünkü 3.cü yüzde boğulan insanlar ahiretini de  kaybetmişler.   Acaba insan sırf dünya için mi yaratılmış ki, bütün vaktini ona sarf ediyor?   Halbuki  insan istidad ve yetenek cihetiyle bütün hayvanların üstünde olduğunu  ve dünyevî hayata lâzım olan ihtiyaçlarını karşılamakta, iktidar  cihetiyle, bir serçe kuşuna bile yetişemediğini herkes biliyor, anlıyor.  Demek ki, insanın aslî vazifesi hayvan gibi çabalamak değil, belki  hakikî bir insan gibi, hakikî daimî bir hayat için çalışmaktır. (2)   Bununla  beraber, dünyevî meşgaleler, çoğu zaman bize âit değildir. Onlar da  çoğu lüzumsuz bir şekilde karıştığımız ve bazen karıştırdığımız boş  işlerdir. En önemlisini bırakıp, güyâ binler sene ömrümüz varmış gibi en  lüzumsuz bilgilerle vakit geçiriyoruz. Konuştuğumuz ve bazen arkasından  koştuğumuz şeyler “incir kabuğunu” bile doldurmayacak kadar  lüzumsuzdur. Halbuki en küçük ama en önemli olan kalb ve mide dairesini  bırakıp, en büyük ama en önemsiz dairelerde ömrümüzü telef ediyoruz.  Ebedî ahiret saadetini kazandıracak işleri bırakıp Cehennem odunları ile  uğraşıyoruz. Âdeta elmasları çöpe atıp kömüre sarılıyoruz.   Resûl-i  Ekrem (asm) Efendimiz dünya-ahiret dengesini şöyle belirlemiştir: “Hiç  ölmeyecekmiş gibi dünya için, yarın ölecekmiş gibi ahiret için  çalışınız!”   Dünyayı kalben terk etmeli, kesben değil. Yani dünyayı kalbimize koymamalıyız; ahiret yolculuğunda azık yapmalıyız.   Ebedî  hayat yollarını açacak ve aydınlatacak işlere ihtiyacımız vardır. Onlar  ise ibadetlerdir. En kısası ve en kolayı da Sünnet-i Seniyyeye  uymaktır. Yani Resûl-i Ekrem (asm) tabi olmaktır. Çünkü sünnete uyan  âdetini ibadete çevirir.   Dünyaya  gelmek bizim elimizde olmadığı gibi, gitmek de bizim elimizde değildir.  Hangi kuvvet bizi dünyaya gönderdi ise, aynı kuvvet dünyadan alıp vaad  ettiği ebedî hayata gönderecektir. Gidiş gün ve saatini bilmiyoruz. Her  an “Haydi gel” emrine muhatap olabiliriz. Şu sözleri dinleyelim:   “Dünya  madem fânidir. Hem madem ömür kısadır. Hem madem gayet lüzumlu  vazifeler çoktur. Hem madem hayat-ı ebediye burada kazanılacaktır. Hem  madem dünya sahipsiz değil. Hem madem şu misafirhane-i dünyanın gayet  Hakîm ve Kerîm bir müdebbiri var. Hem madem ne iyilik ve ne fenalık  cezasız kalmayacaktır. Hem madem ‘Allah kimseye gücünden fazlasını  yüklemez’3 âyeti sırrınca teklif-i mâlâyutak yoktur. Hem madem zararsız  yol, zararlı yola müreccahtır. Hem madem dünyevî dostlar ve rütbeler  kabir kapısına kadardır.   “Elbette,  en bahtiyar odur ki, dünya için âhireti unutmasın, âhiretini dünyaya  feda etmesin, hayat-ı ebediyesini hayat-ı dünyevîye için bozmasın,  mâlâyâni şeylerle ömrünü telef etmesin, kendini misafir telâkki edip  misafirhane sahibinin emirlerine göre hareket etsin, selâmetle kabir  kapısını açıp saadet-i ebediyeye girsin.” (4)   Dünyamız  fani, ömrümüz kısa, görevlerimiz çoktur. Ebedî hayat burada  kazanılacaktır. Yapılan her iyilik mükâfatını göreceği gibi, her kötülük  de cezasını görecektir. Allah bize taşıyamayacağımız yükü  yükletmeyeceğini bildirmiştir. Öyleyse taşıyabileceğimiz yükten de  kaçmayalım.   Önceliklerimizi bir kez daha gözden geçirsek mi?   Hayatta nelere daha çok önem veriyoruz?   Beşer  olarak yaptığımız hatalardan ve işlediğimiz günahlardan geri dönmek ne  kadar güzel bir şey. Çünkü Allah tövbe edenleri sever.   Her gün yatsı namazının arkasından okuduğumuz şu âyeti hatırlayalım ve öyle duâ edelim:   “Rabbimiz!  Unutursak veya hataya düşersek bizi sorumlu tutma. Ey Rabbimiz! Bizden  öncekilere yüklediğin gibi bize de ağır bir yük yükleme. Ey Rabbimiz!  Bize gücümüzün yetmediği işler de yükleme! Bizi affet! Bizi bağışla!”  (5)      Dipnotlar:   1- Bediüzzaman Said Nursî, Sözler, s. 1018-1019   2- Bediüzzaman Said Nursî, Sözler, s. 428-429   3- Bakara Sûresî, 286.   4- Bediüzzaman Said Nursî, Mektubat, s. 118-119   5- Bakara Sûresi, 286.   </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)