JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 249499" data-attributes="member: 1008315"><img src="https://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /><img src="https://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />ALİ KILINÇ ayrıntılar 06 05 2009        Ahmet ÖZDEMİR  /  YENİ ASYA [FONT=verdana,sans-serif]Müsbet İman hizmeti[/FONT]                Bediüzzaman  Said Nursî, en son dersine, “Bizim vazifemiz müsbet hareket etmektir.  Menfî hareket değildir. Rıza-yı İlâhîye göre sırf hizmet-i imaniyeyi  yapmaktır, vazife-i İlâhiyeye karışmamaktır. Bizler âsâyişi muhafazayı  netice veren müsbet iman hizmeti içinde her bir sıkıntıya karşı sabırla,  şükürle mükellefiz” (1) cümleleriyle başlar.   Demek  ki, her şeyin müsbet (pozitif)i olduğu gibi menfîsi (negatif) de  vardır. Risâle-i Nur’da benzer örnekleri görmek mümkündür. Meselâ,  müsbet milliyet-menfî milliyet, müsbet Avrupa-menfî Avrupa, müsbet  ibadet-menfî ibadet vb.   Müsbet  sözlükte, isbat olunan, delilli, pozitif, açık ve sabit olan şeyler  için kullanılmıştır. Müsbet hareket ise, doğruluğu aşikâr, belli ve  isbat edilebilen; doğru düşünenlerin kabul edebileceği kanun ve nizama  uygun hareket demektir. Bir başka ifadeyle, Allah’ın emrine uygun,  tahribkâr ve tecavüzkâr olmayan, yapıcı ve tamir edici tarzda olan,  mizan, adalet ve insafa uygun harekettir. Bediüzzaman müsbet harekete  2(iki) şekilde bakar:   a.  Allah rızasına göre yalnızca iman hizmeti yapmaktır. Allah’ın rızasına  en uygun olanı herhalde ihlâsla yapılan ameldir. İhlâs ise, başka bir  maksat için değil, Allah’ın rızasını umarak yalnız emredildiği için  yapmaktır. Bir başka ifadeyle farzları yapmak, kebâirden (büyük  günahlardan) kaçınmaktır. Bunları yaparken de Allah’ın vazifesine  karışmamaktır. Bunun nasıl olacağını daha sonra Celâleddin Harezmşah  örneğiyle açıklayacaktır.   b.  Asayişi, emniyeti muhafaza etmek ve zarar verici davranışlardan  kaçınmaktır. Burada dikkat çeken bir ifade daha vardır: “Müsbet iman  hizmeti”   Hemen  aklımıza bu ifadenin zıddı gelmektedir: Acaba menfi iman hizmeti de mi  vardır? Menfisi olmasa herhalde yalnızca iman hizmeti denilirdi. Ayrıca  “müsbet” kelimesi kullanılmazdı.   Şöyle bir etrafımıza ve geçmişe bakarsak menfî iman hizmetlerinin pek çok örneklerini görebiliriz. Meselâ, Van’da  bulunduğu yıllarda bir isyan teşebbüsünde bulunmak için kendisinden  yardım isteyenlere, “Millet tenvir ve irşat edilmelidir. Bu  teşebbüsünüzden vazgeçiniz” demiştir. İsyancıları menfî hareketten  uzaklaştırarak müsbete kanalize etmeye çalışmıştır. Bediüzzaman’ın  sözünü dinlememişler ve pek çok masumun idam edilmesine sebep  olmuşlardır.   Geçmişte tahrip ederek, hatta cinayet işleyerek adam öldüren ve kendisinin iman hizmeti yaptığını söyleyen kimseler yok muydu?   Onlardan  bazıları darağaçlarına giderken “Biz Bediüzzaman’ı şimdi daha iyi  anlıyor ve takdir ediyoruz!” demişlerdir. Said Nursî, her bir sıkıntıya  karşı sabrı ve şükrü tavsiye ediyor. Hatta bunlarla mükellef olduğumuzun  altını çiziyor.           *      *      *      *     *     *       *       *     *      *     *     *   Musibete sabretmeyi anladık ama şükür nasıl olur?   İnsanların  dünyasında musibetlere sabır zor ama şükür hele daha zor olsa gerek!  Bediüzzaman sabırda da şükürde de ileri seviyededir. Hayatını  incelediğimizde onların en güzel örneklerini görmek mümkündür.   Kur’an’da  Müslümanların musibetler karşısında sabretmeleri emrediliyor ve şöyle  buyuruluyor: “O sabredenler ki, başlarına bir musibet geldiğinde, ‘Biz  Allah’ın kullarıyız; sonunda yine O’na döneceğiz’ derler.” (2)   Bediüzzaman  “şükürle mükellefiz” derken bize bir ibadet kapısı daha açmış oluyordu.  Dünya madem imtihan meydanıdır. Bizler bu imtihan meydanına  gönderilmişiz. İmtihanda sorulan sorulara itiraz edilmez. Kul olarak  sorulan soruları doğru cevaplandırmakla mükellefiz. Belki bizim şer  gördüğümüz şeylerde hayır vardır. Onu biz bilemeyiz. Doğrusunu ancak  Allah bilir. Meselâ, Kur’ân’da geçen şu âyete bir kere daha bakalım: “O  her şeyi en güzel şekilde yarattı.” (3)   Bu  âyetin hükmüyle her şeyde, hatta en çirkin görünen şeylerde, hakiki bir  güzellik yönü vardır. Kâinattaki her şey, her olay, ya bizzat güzeldir  veya sonuçları itibariyle güzeldir. Bazı olaylar var ki, görünüşü  çirkindir. Fakat o dış görünüşü altında gayet parlak güzellikler ve  intizamlar vardır. (4)   Bediüzzaman,  ibadetleri bildiğimiz klasik tarzda değil, farklı olarak tasnif eder ve  2(iki) çeşit ibadetten söz eder: Biri müsbet, diğeri menfî.   Namaz,  oruç, hac ve zekât gibi ibadetler müsbet ibadetlerdir. Bunların yeri,  zamanı, miktarı ve nasıl yapılacağı bellidir. Anlatılması kolaydır.  Âyet-i kerime ve hadis-i şeriflerle isbat edebilirsiniz. İlmihal  kitaplarına baktığımızda müsbet ibadetleri kolaylıkla öğrenebiliriz.   İkinci  çeşit ibadetlere menfî ibadet diyoruz. Hastalıklar, depremler, ekonomik  krizler, belâlar ve musibetler karşısında sabretmek menfi ibadettir.  Bunların ne zaman, nereden ve nasıl geleceği belli değildir. İsbat  edilmesi zor olduğu gibi derecesi de ölçülmez. Menfî ibadetlerde  musibetzede acizliğini, zayıflığını anlar. Sonsuz merhamet sahibi olan  Allah’a sığınır ve bütün içtenliğiyle yalvarır. Yavrunun tehlikeler  karşısında annesinin şefkatli kucağına sığındığı gibi musibete uğrayan  kimse de nihayetsiz şefkat sahibi Cenâb-ı Hakk’a sığınır. Halis,  riyasız, gösterişsiz mânevî bir ibadete mazhar olur. Zorda kalan bir  insanın nasıl duâ ettiğini ve yalvardığını anlayabiliyor musunuz?   Ağır  bir ameliyata giren bir hastanın yaşadığı ruh halini ve yaptığı  duâların nasıl samimi ve içten olduğunu düşünebiliyor musunuz?   Acaba malını, çocuklarını sorsanız hatırlayabilecek mi?   O anda neler düşünmektedir kim bilir? Bediüzzaman,  sabreden ve şükreden hastaların bir dakikalık hastalığının bir saat  ibadet hükmüne geçtiğini belirtir ve “Senin bir dakika ömrünü bin dakika  hükmüne getirip, sana uzun ömrü kazandıran hastalıktan teşekkî  (şikâyet) değil, teşekkür et” der.(5)   Buradan hareketle musibetler karşısında sabır ve şükürle nasıl mükellef olunduğunu görüyoruz.       *      *      *      *     *     *       *       *     *      *     *     *   Bediüzzaman hazretlerinin hayatının 3(üç) devresi vardır: Eski Said, Yeni Said ve Üçüncü Said.   Üstad  son dersinde Eski Said dönemine dikkat çekerek der ki: “Ben eskiden  beri tahakküme ve terzile karşı boyun eğmemişim. Hayatımda tahakkümü  kaldırmadığım, birçok hâdiselerle sabit olmuş. Meselâ, Rusya’da  kumandana ayağa kalkmamak, Divan-ı Harb-i Örfî’de(Sıkı Yönetim  Mahkemesinde) idam tehdidine karşı mahkemedeki paşaların suâllerine beş  para ehemmiyet vermediğim gibi, 4(dört) kumandanlara karşı bu tavrım,  tahakkümlere boyun eğmediğimi gösteriyor. Fakat bu 30(otuz) senedir  müsbet hareket etmek, menfî hareket etmemek ve vazife-i İlâhiyeye  karışmamak hakikati için, bana karşı yapılan muamelelere sabırla, rıza  ile mukabele ettim. Cercis Aleyhisselâm gibi ve Bedir, Uhud  muharebelerinde çok cefa çekenler gibi, sabır ve rıza ile karşıladım.”  (6)   Bediüzzaman,  “28(Yirmi sekiz) sene çektiğim ezâ ve cefalar ve mâruz kaldığım  işkenceler ve katlandığım musibetler hep helâl olsun” der. Kendisine  zulmedenlere, kasaba kasaba dolaştıranlara, hakaret edenlere, türlü  türlü ithamlarla mahkûm etmek isteyenlere, zindanlarda yer  hazırlayanlara hakkını “helâl etti”ğini söyler. Bediüzzaman’ın bütün  hayatı zahmet ve meşakkatle, felâket ve musîbetle geçti. Cemiyetin  îmânı, saadet ve selâmeti yolunda nefsini, dünyasını fedâ ettiğini  söyler. Onlara “bedduâ bile etmediğini” belirtir. Çünkü asıl meselenin “cihad-ı  mânevî” olduğuna dikkat çeker. Bu zamanda en fazla mânevî yönden  tahribat yapılmaktadır. Mânevî tahribata karşı sed çekmek gerekir.   Nursî,  Kur’ân’da ve Risâle-i Nur’da çok tekrar edilen şu âyete bir kez daha  dikkat çeker: “Hiçbir günahkâr başkasının günahını yüklenmez.” (7)   Bu  âyetin düsturuyla Nur talebelerinin vazifesi, dahildeki âsâyişe bütün  kuvvetleriyle yardım etmektir. Onun içindir ki, İslâm dünyasında âsâyişi  bozucu iç savaşlar ancak binde bir olmuştur. O da aradaki bir içtihad  farkından ileri gelmiştir.   Mânevi cihadın  en büyük şartı Allah’ın vazifesine karışmamaktır. Yani, “vazifemiz  hizmettir; netice Cenâb-ı Hakk’a âittir. Biz vazifemizi yapmakla mecbur  ve mükellefiz.” Aslında bu tarz bir hizmet Nebevî bir hizmet tarzıdır.  Kur’ân-ı Kerim’de peygamberlerin vazifesinin sadece “tebliğ” olduğu  bildirilmiştir.   Bediüzzaman  bu konuda tarihî bir şahsiyet olan Celâleddin Harzemşah’ı örnek alarak:  “Benim vazifem hizmet-i imaniyedir; muvaffak etmek veya etmemek Cenâb-ı  Hakkın vazifesidir” deyip ihlâs ile hareket etmeyi Kur’ân’dan ders  almışım der ve yukarıda sözünü ettiğimiz âyete işaret eder. Üstad  Bediüzzaman Said Nursî’nin bütün hayatı müsbet iman hizmetiyle geçmiş ve  arkada aynı yolu takip eden milyonlarca Nur talebesi yetişmiştir.   Dipnotlar:   1- Bediüzzaman Said Nursi, Emirdağ Lahikası, s. 870   2- Bakara Suresi, 156 3- Secde Suresi, 7 4- Bediüzzaman Said Nursi, Sözler, s. 365   5- Bediüzzaman Said Nursi, Lem’alar, s. 472   6- Bediüzzaman Said Nursi, Lem’alar, s.870   7- En’am Suresi, 164; İsra Suresi, 15; Fatır Suresi, 18; Zümer Suresi, 7   03.05.2009  </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)