JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="ashabulyemin" data-source="post: 187949" data-attributes="member: 12602">[PLAIN]3- Altın Silsile 30.Halka Mevlana Halid-i Bağdadi[ksa]Hazretleri[genel][/PLAIN]KERAMETLERİNDEN BİR BÖLÜM   Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin pek çok kerameti vardı. En büyük keramet belki de şuydu: Onun dergâhında olanlar, hizmetinde bulunanlar dünyevî yiyecek ve içeceklerden mahrum kalmazlardı. Onun verdiği sadakaların haddi hesabı olmazdı. Gizli ve açıktan verirdi. Binlerce insan onun dergâhına gelir ve memnun olarak geriye dönerdi. Onun evi, dergâhı, mescidi insanlara her an açıktı. Canı isteyen gelir kalırdı. Gelenlerin gönlü hoş tutulurdu. Misafirlere ikram etmek onun âdetiydi. Onun huzuruna gelip de isteyenin boş döndüğü görülmemişti. O madde ve mâna âleminin sultanıydı. Âlim, cahil, âbid, zâhid, müslüman ve gayri müslim herkesin hoşnutluğunu kazanmış olması ve ilim sahiplerinin onu takdir edip savunması hiç şüphesiz büyük kerametti. Nice âlimler vardı; onun eşiğinde bekleşen... Hizmet edip velîleşen, ilmini baştacı edip ameliyle yükselen... İşte onlardan biri, Bağdat müftüsü Seyyid Haydarî hazretleriydi... Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerine bakışını ve teslim oluşunu şöyle dile getirmişti: “Mürşidim bana, süt kabını başının üzerine al da Bağdat sokaklarında sat dese, asla hayır diyemem, hizmetine koşarım.” Bir defasında hıristiyan bir kişiye Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri rahmet nazarıyla bakmıştı da hıristiyan, onun peşini bırakmamıştı. Sonradan anlaşıldı ki dergâhında yıllarca hizmet etmiş, gerçek bir mümin olarak tanınmış ve takvâsı ile yücelmişti. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin mürşid-i kâmil olduğunu kabul etmeyen biri vardı. Bağdat’ta yaşar, yaptığı çeşitli davranışlarla Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri ve sûfîleriyle alay ederdi. Yine bir gün bu kişi arkadaşları ile beraber alay etmeye kalktılar. Güya halka kurup hatme ve zikir yapacaklardı. Tam sözde hatmeye oturacakları sırada cinnet geçirdi. Üstünü başını parçalamaya başladı. Bağdat’ı baştan aşağıya dolaştı; hem de anadan doğma olarak! Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri de sûfîleriyle birlikte Bağdat’ın mesirelik bir yerinde dinleniyordu. Cinnet geçiren kişinin yakın akrabası yanına geldi. Ağlaşmaya başladı. Cinnet geçiren kişinin kurtulması için himmet etmesini, dua edip kurtarmasını istediler. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, halifelerinden birini görevlendirdi: “Git ona teveccüh et, ama o kişinin iyi olacağına kesinlikle inan.” Ancak halife bunun ne kadar zor olduğunu düşünerek Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin eline sarıldı, onu affetmesi için âdeta yalvardı. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri de bizzat cinnet geçiren kişiye teveccüh etti. O kişinin kurtulması için dua etti. Allah’ın lutfuyla duası kabul edildi. Mürşidin rahmet nazarları o kişiye şifa oldu ve kurtuldu. İyileştikten sonra da Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin hizmetine girdi, samimi müridlerinden biri oldu.VEBA SALGINI   Bir ramazan ayı idi. Yanındakilere Şam ve ardından kutsal mekânlara yolculuktan bahsetti. Evet, bulunduğu yer, kutsal vadiydi, Tûr dağı oradaydı. Mescid-i Aksâ oradaydı.180 Ancak bu mukaddes yolculuk ne zaman ve ne şekilde olacaktı? Sözlerin ardında yatan anlam anlaşılmadı, ancak bir yolculuk vardı; şairin ifadesiyle:   Kafileyle düzenlemek istedi, bir kutsal sefer Ne var ki bir kafile, kutsal makamaydı bu sefer   Ramazan ayının ardından gelen şevvâl ayında bir veba salgını baş gösterdi. Ama ne salgın! Çok insan bu hastalığa yakalandı ve kurtulamadı. İnsanlar Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerine gelip şöyle dediler: “Efendim! Şimdi tam zamanıdır, Kudüs yolculuğuna çıkalım.” “Şimdi bu şehri terkedemeyiz. Burada kalmamız en doğrusudur.” O günden itibaren Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri bu hastalığın bulaşıcı olduğundan, gerekli önlemler alınmasına rağmen yine de ölenler olursa, onların şehid sayılacağından bahsetti ve şöyle sohbet etti: “Bir defasında Hz. Ömer (r.a) Şam’a gitmek üzere yola çıkmıştı. Sarğ denilen yere geldiler. Orada Ebû Ubeyde b. Cerrâh ve beraberindekilerle karşılaştılar. Bu kişiler, o bölgede görev yapan İslâm ordularının komutanlarındandı. Onlar, Hz. Ömer’e Şam tarafında veba salgını olduğunu söylediler. Bunun üzerine Hz. Ömer (r.a) durumu görüşmek üzere ensar ve muhacirden ileri gelen sahâbîleri yanına çağırdı. Kendilerine yola devam edip etmeme konusunda ne düşündüklerini sordu. Herkes görüşünü açıkladı. Ancak net bir karara varamadılar. Hz. Ömer (r.a), ‘Beni bir müddet yalnız bırakın” dedi. Daha sonra görüşlerine itibar ettiği yaşlı ve herkesin çok değer verdiği büyük sahâbîlerle de istişare ederek kararını açıkladı: ‘Ben sabahleyin geriye dönüyorum, peşimden siz de gelin.’ Ebû Ubeyde b. Cerrâh bu kararı uygun görmedi ve, ‘Ey Ömer! Allah’ın kaderinden mi kaçıyorsun?’ dedi. Hz. Ömer (r.a), ‘Ey Ubeyde! Bu sözü keşke başkası söyleseydi de senden işitmeseydim. Evet biz, Allah’ın bir kaderinden kaçıyor, diğerine iltica ediyoruz. Hani sen deveyle seyahat ederken görmüşsündür; bir vadinin iki yamacı olur, bir tarafı yemyeşil diğer yanı ise kıraç ve kuraktır. Deveni yemyeşil bir yamaçta otlatman Allah’ın kaderinden değil de, kıraç yerde otlatman mı Allah’ın kaderi oluyor?’ dedi. Tam o sırada Abdurrahman b. Avf hazretleri yanlarına geldi ve, ‘Ben, Peygamber Efendimiz’in (s.a.v) şöyle buyurduğunu işittim’ dedi: ‘Bir yerde veba salgını olduğunu işitince, oraya girmeyin, bulunduğunuz yerde veba salgını çıkarsa, kaçmak için orayı terketmeyin.’181 Bunun üzerine Hz. Ömer ve arkadaşları verdikleri isabetli karardan dolayı Allah’a şükrettiler ve geri döndüler.182 Bu sebeple bizler de burada kalmalıyız. Hem Peygamber Efendimiz (s.a.v) şöyle buyurmuştur: ‘O, kâfirler için Allah’ın gönderdiği bir azap, sabrettikleri takdirde müminler için rahmet vesilesidir. Veba salgını bulunan bir yerde bulunan mümin, kendisine Allah’ın takdir edeceği hükmün ulaşacağını bilir, sevap kazanmak (ve başkalarına bulaştırmamak) maksadıyla orada kalır ve (karantina nedeniyle) dışarı çıkmazsa, mutlaka o kişiye şehid sevabının bir misli verilir.’”183 Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri veba salgını süresince insanlara çok sohbetler etti. Halkın yapması gereken en uygun davranışın, gerekli önlemleri aldıktan sonra sabretmek olduğunu anlattı. Ama salgın hastalık çok canlar alıyordu. Bahâeddin henüz beş yaşındaydı. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin göz bebeği biricik nuruydu. Çok güzel Kur’an okur, Arapça, Farsça ve Kürtçe bilirdi. Şevvâl ayının 28’inde (25 Mayıs 1827) Cuma günü şehid oldu. Onun ölümünden on gün sonra da ağabeyi Abdurrahman vefat etti. O da altı yaşındaydı. O da şehid oldu. İkisini aynı yere defnettiler. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri çocuklarının defnedildiği kabrin yanına bir kabir daha açılmasını istedi. Kendisinin, aile fertlerinin ve ileri gelen halifelerin kabir yerlerine de böylece işaret etmiş oldu. Bu yerin etrafının duvarla çevrilmesini ve bir su sarnıcı yapılmasını istedi, ardından şöyle dedi: “Öyle ümit ediyorum ki, buraya dervişler tekkesi yapılacaktır!” Aslında bu söz, öteden beri devam etmekte olan sâdât-ı kirâmın nurlu yolunun, toprağa gömülüp gitmeyeceğini, kişilerle fâni olmadığını, Allah’a kullukla bâki kalacağına bir işaretti. Çünkü bu yol devam ediyordu ve edecekti.184  HAC YOLCULUĞU    1220 (1805) yıllarıydı... Bütün dünyevî arzu ve isteklerini bir yana bıraktı. Tüm isteği Mekke-i Mükerreme’ye ulaşmak, yaratılmışların en hayırlısı hazretleri Muhammed Mustafa Efendimiz’in (s.a.v) mübarek kabrini ziyaret etmekti. Hac yolculuğuna çıktı. Yol boyunca bazı hadis âlimleriyle görüştü. O zaman, kimi hadis âlimleri vardı; hadisleri senet ve metinleriyle ezberler, tâ sevgili Peygamberimiz’e (s.a.v) kadar bilinen rivayet tarikini zikrederek hadis naklederlerdi.171 Örneğin Şeyh Muhammed Küzberî gibi bu özelliği olan hadis âlimlerinden hadis dinledi ve hadis nakledebilme yetkisi aldı (icâzet). Yine bu zatın halifesi Şeyh Mustafa Kürdî’den tasavvufî konularda ve Kâdiriyye tarikatına dair de icâzet aldı. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri Mekke-i Mükerreme’de ve Medine-i Münevvere’de pek çok mânevî güzelliklere tanık oldu. Onlardan sadece bir tanesi şöyle, kendisi anlatıyor: “Medine-i Münevvere’de bulunduğum günlerde, öğüt veren, sohbet eden insanlara rastladığımda kendilerine çok itibar ediyordum. Bir defasında Yemenli olduğunu öğrendiğim sâlih bir kişiyle karşılaştım. Riyâzet ehliydi. Tasavvufî mertebelere riyâzet yaparak ilerlediğini anladım. İlmi çoktu. Nefsini ıslah etmişti. Âlimdi, veliydi, mürşid-i kâmildi. Cenâb-ı Hakk’ın rızâ makamında sevdiği sâlih bir kuluydu. Bana şöyle dedi: ‘Mekke-i Mükerreme’de bulunduğun sırada, yanlış olduğunu zannettiğin bir uygulama görürsen, hemen karşı çıkma. Orası bereketli topraklardır. Kimin nasıl bir kul olduğunu Allah bilir.’ Aradan zaman geçti. Ben Mekke-i Mükerreme’ye gittim. Başta Beytullah olmak üzere her şey çok dikkatimi çekiyordu. Tüm hareketlerime dikkat ettim. Bir cuma günüydü. Beytullah’a yöneldim. Namaz kıldım, tavaf ettim, sonra da Delâilü’l-Hayrât’ı okumaya başladım.172 O sırada birinin davranışı çok dikkatimi çekti. Siyah sakallı bir zat sırtını Kâbe’nin duvarına yaslamış, bana bakıyordu. O an, bu kişinin cahil olduğunu düşündüm. Herhalde o, Beytullah’a karşı sırt dönülmeyeceğini bilmiyor dedim. Onu uyarmak istedim. Yanına yaklaştım. Yaptığı yanlış hareketten (!) dolayı tam kendisini uyarmak üzereydim ki beni farketti ve şöyle dedi: ‘Kardeşim! Allah katında mümine gösterilen saygı, Beytullah’a gösterilen hürmetten daha üstündür. Müminin kalbi ve Allah huzurundaki değeri Kâbe’nin taşından daha yücedir. Medine’deki zatın sana söylediklerini ne çabuk unuttun!’ O zaman ben, ‘Onun Allah’ın velî kullarından biri olduğunu anladım. Elini öpmek istedim. Belki aradığım mürşid-i kâmil bu zattır’ dedim. Kendisine intisap etmek istedim. Bu kez, ‘Seni irşad edecek kişi burada değil’ dedi. Eliyle Hindistan tarafını işaret etti ve, ‘O bölgeden sana mânevî bir işaret gelecek’ dedi. O zaman ben, beni irşad edecek mürşid-i kâmilin Harem-i şerif’te olmadığına inandım.”  TASARRUFAT   1224 (1809) yıllarıydı. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri 1224 (1809) yılında gönlündeki mürşidi bulmak üzere üzere Hindistan’a gidiyordu ve bu yolculuğa çıkarken şöyle diyordu:“Maksudum vuslatımdırOna varana kadar bütün zorlukları seveceğimUzakta olsa aradığım,Onları buluncaya kadar sabredeceğim.” Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri Süleymaniye’den ayrılınca Rey, Medine-i Hadra (Keş), Bistâm, Harakân, Nîşâbur, Tûs, Câm, Herat, Kandehar, Peşâver, Lahor üzerinden Delhi’ye yaklaştı. Delhi’nin o zamanki adı saltanat merkezi olan Cihanâbâd idi.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, yol boyunca pek çok âlimle tanışmış, âhirete irtihal etmiş kâmil velîleri ziyaret etmiş, onların merkadı başında şiirler dile getirmiş, kıyısı görülmeyen bir umman olarak coşup âdeta taşmıştı. Hatta Herat’ta bütün âlimler onu yolcu ederken şehrin bir mil kadar dışına çıkarak uğurlamışlardı. O arkasına bakmadan, sessizliğin sessizliğinde, aslan yüreğinin bile korkacağı ıssız dağlıkları aşarak Kandehar ve Kâbil’e gelmiş, şimdi de âlimler diyarı Peşâver’e ulaşmıştı.Medrese âlimlerinin yıllardır uyguladığı bir geleneği vardı; gelen âlimleri soru yağmuruna tutarlardı. Peşâver’de de âlimler Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin katıldığı bir toplantı düzenlediler. Özellikle Şiî mezhebinin tesiri altında kalmış ve münazarayı çok seven âlimler tefsir, hadis, fıkıh, kelâm gibi temel İslâmî ilimlerde kendisine pek çok soru sordular. Şiî âlimler örneğin,“Peygamberlerin günahsız oldukları hakkında ne düşünüyorsun?” diye sorunca, Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri,“Hepsi masumdur” dedi ve, “Allah seni affetti”173 meâlindeki âyeti okudu.Şiîler Hz. Ebû Bekir Efendimiz’i (r.a) sevmezlerdi. Bu yüzden onun hakkındaki düşüncelerini sorduklarında Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri onları,“Allah’ın razı olduğu bir zat hakkında sizler neden memnun olmuyorsunuz” diyerek susturdu.174Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri ardı arkası kesilmeyen sorulara bir bir cevap verdi. Peşâver’in seçkin âlimleri anladılar ki bu zat, İslâmî ilimleri önüne katmış, muhabbet ile sel olup taşmış, bilgisiyle sağanak olup taşmıştı. Ama kendisinde hiç büyüklenme belirtisi (kibir) yoktu, tevazu vardı, kalpleri kırmadı, sevgiyle örülü nice gönüller kurdu, Peşâverliler kendisine hürmet ettiler, izzet ve ikramda bulundular ve birkaç gün sonra da onu yolcu ettiler.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri kendisini irşad edecek mürşid-i kâmilin, Kâbe’deki zatın dediğine göre bu bölgede olduğuna inanmıştı. Her an onunla karşılaşması mümkündü. Kimdi ve neredeydi? Bu yüzden rastladığı âlimlere ve velîlere karşı tevazu ve edepten asla taviz vermiyordu. İlâhî irade ise onu her yerde koruyor, mânevî bir kuvvet sanki onu irşada doğru çekiyordu. Yaşadıkları ile bu duruma, hem zâhir hem de bâtında tanık oluyordu.Lahor’a geldi. Burası Hindistan ile Pakistan’a sınırdı. Aynı zamanda bölgenin kültür ve sanat merkeziydi. Lahor’da Abdullah-ı Dihlevî hazretlerinin mürşidi Mirza Mazhar Cân-ı Cânân hazretlerinin halifelerinden Mevlânâ Şeyh Muammer Senâullah hazretleri vardı. O da Abdullah-ı Dihlevî hazretleri ile aynı şeyhin halifesiydi.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri bu zatın dergâhında birkaç gün kaldı. Orada geçirdiği günleri kendisi şöyle anlatıyor:“O gece rüyamda Mevlânâ Şeyh Senâullah hazretlerini gördüm. Beni kendisine doğru çekiyordu. Ancak o tarafa doğru gitmek içimden gelmiyordu, direniyordum...Ertesi gün, gördüğüm rüyamı kendisine anlatacaktım ki bana,‘Delhi’ye gitmelisin. Orada kardeşimiz Abdullah’ın hizmetine gireceksin. Sana vaad edilen emanet onun yanında gerçekleşecektir’ dedi.Onun sözlerinden şunu anladım: Her ne kadar beni Mevlânâ Şeyh Senâullah hazretleri yetiştirmek istemişse de, efendim Abdullah-ı Dihlevî hazretlerinin mânevî tasarrufatı daha üstün gelmişti. Allah’a hamdettim.”Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri Delhi’ye ulaştığında yüzlerce kilometrelik mesafeyi, onlarca şehri ve tam bir yılı geride bırakmıştı.Mürşidine karşı sevgi ve aşk hali arttıkça artmıştı. Karşı konulamaz bir vaziyet almıştı. Artık Abdullah-ı Dihlevî hazretlerinin, “Anadolu’dan bir âlim gelecek” diye müridlerine müjdelediği, geleceğin mürşid-i kâmili Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin gönül dünyasındaki nur ziyadesiyle parlamıştı.  <a href="http://www.konakdersleri.org/ilim.php?giris=493&konu=MEVLÂNÂ-HÂLID-I-BAGDADI-(k.s)" target="_blank">-kaynak-</a></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)