JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 220905" data-attributes="member: 27">[DIKKAT]Güneş rumuzlu okuyucumuz: “Risâle-i Nur’da Hazret-i Yakup (as)’un  bahsinde geçen şu cümleyi açıklar mısınız:[/DIKKAT] ‘Meselâ biri demiş: ‘Güneş  mahbubumun hüsnünü görüp utanıyor; görmemek için bulut perdesini başına  çekiyor.’ Hey âşık efendi! Ne hakkın var, sekiz İsm-i Âzam’ın bir  sahife-i nuranîsi olan güneşi böyle utandırıyorsun?”1 Sekizinci Mektub’da, Rahman ve Rahîm isimlerinin bütün kâinatı  kucaklayan, her canın ve her canlının bütün ebedî ihtiyacını karşılayan  ve tatmin eden ve herkesi hadsiz düşmanlarından emin kılan kuvvetli ve  büyük birer nur olduğu beyan ediliyor. Aciz ve zayıf insanın bu iki  büyük isme ulaşması hem dünyevî, hem uhrevî ihtiyaçları açısından hayatî  önem taşımaktadır. İnsanoğlu hadsiz ihtiyaçlarını karşılamak ve kalben  sonsuz derece huzur bulmak için bu isimlere ulaşmalıdır. Yoksa en büyük  servet sahibi de olsa, insan huzursuzluktan yakasını kurtaramayacaktır. Bedîüzzaman Hazretlerine göre Rahman ve Rahîm isimlerine yetişmek  ve bu isimlerden medet almak için insanın önünde aslında hiç de zor  olmayan yollar vardır. Hatta insan bu yolların kolaylığı ve kendine  yakınlığı bakımdan oldukça zengindir. Bu vesileler şunlardır: Fakr,  Şükür, Acz ve Şefkat. Yani Allah’ın sade bir kulu olduğunu ve O’nun  ikramının haricinde bir hiç olduğunu bilmektir. Yani aslında bir âciz ve  fakir kuldan ibâret olduğunu bilmek ve Allah’a hadsiz şükrederek  mahlûkâta şefkatli davranmaktır. İşte bu davranış ve bu anlayış Allah’ın  râzı olduğu kulluk hâlidir ki, bizi Rahmân ve Rahîm isimlerinin  şefkatine ve rahmetine ulaştırır. Üstad Saîd Nursî Hazretleri burada Hazret-i Yakub Aleyhisselâm’ın  Hazret-i Yusuf Aleyhisselâm’a karşı şiddetli hissinin ve kuvvetli  duygusunun temelinde yatan hakikatin ne olduğunu soruşturuyor. Bu, daha  önce de İmam-ı Rabbanî tarafından gündeme getirilmiştir ve buna “aşk ve  muhabbet” denmiştir. Oysa Saîd Nursî Hazretlerine göre bu kuvvetli  hislerin temelinde aşk ve muhabbet değil; şefkat vardır. Yani Hazret-i  Yakub Aleyhisselâm, Hazret-i Yusuf Aleyhisselâm’a şiddetli aşkından  dolayı değil, kuvvetli şefkatinden dolayı hususî bir ilgi göstermiş,  onun diye getirilen kanlı gömleğe inanmamış, ümidini hiç kesmemiş, fakat  haber geciktikçe hasretle geçen yıllar onun kalbini bir kor gibi  yandırmış ve Yusuf’un (as) acısı gözlerini kör etmiştir. Nihayet yıllar  sonra bir gün Hazret-i Yusuf’un (as) gömleğinin kokusunu tâ Mısır’dan  algılayabilmiştir. Çünkü Hazret-i Yakub’da (as), Hazret-i Yusuf’a (as) karşı yoğun  bir şefkat hissi vardı. Şefkat; aşk ve muhabbetten çok daha keskin, çok  daha parlak, çok daha ulvî, çok daha nezih ve peygamberlik makamına çok  daha lâyıktır. Fakat aşk ve muhabbetin, Allah’tan başkasına şiddetli  biçimde duyulmasını farz etmek, yüksek peygamberlik makamına uygun  düşmemektedir. Demek Kur’ân-ı Hakîm’in parlak bir şekilde bildirdiği ve  Rahîm ismine ulaşmaya vesîle olan Yâkub Aleyhisselâm’a ait şiddetli  duygular, yüksek bir şefkat derecesidir. Vedûd ismine ulaşmaya vesile  olan aşk ise, Züleyhâ’nın Yusuf Aleyhisselâm’a karşı duyduğu muhabbette  söz konusudur. Bedîüzzaman’a göre, Kur’ân-ı Hakîm Hazret-i Yâkub Aleyhisselâm’ın  yüksek duygularını Züleyha’nın duygularından ne derece yüksek  göstermişse, şefkat hissi de, aşk hissinden o derece yüksektir. Şefkat  muhabbetten yüz derece daha geniş, daha parlak ve daha yüksektir. Çünkü  şefkat bütün yönleriyle lâtiftir, nezihtir, geniştir, halistir, safidir, mukabele istemez, bedelsizdir. Hatta en adî hayvanların bile yavrularına duydukları bedelsiz ve fedâkârâne şefkatleri buna delildir.  Aşk ve muhabbetin ise çok dereceleri var ki, tenezzül edilmeyecek  şekildedir. Aşk mukabele ister, bedelsiz yürümez, karşılık görmekle  devam eder. Aşkın ağlamaları bir nev'î bedel ve karşılık istemektir. Üstad Hazretleri burada bir misâl veriyor: Meselâ bir zat şefkat  ettiği evlâdı münasebetiyle bütün yavrulara, hatta bütün canlılara  şefkat eder ve Rahîm isminin genişliğini bütün yürek sahiplerinde görür  ve gösterir. Hâlbuki aşk yalnız sevgiliye mahsus duyulur. Hatta her şeyi  sevgiliye feda ettirir. Sevgiliyi övmek ve güzel göstermek için de aşk,  başka güzelleri kıskandırır, hürmetten düşürtür, güzelliklerini kırar. Hatta âşıklar o derece ileri giderler ki, “Güneş sevgilimin güzelliğini  görüp utanıyor. Görmemek için bulut perdesini başına geçiriyor” diyecek  derecede sevgililerini güneşten daha parlak ve daha güzel gösterme  çabasına girerler. İşte Üstad Bedîüzzaman, burada, aşk belâsına güneşin gözden  düşürülmesini görmezden gelmez, bunu güneşe haksızlık sayar ve âşıklara  çıkışır: “Hey âşık efendi!” der, “Ne hakkın var, sekiz İsm-i Âzam’ın bir  sahife-i nuranîsi olan güneşi böyle utandırıyorsun?”2 der. DUÂ Ey Vedud-u Rahîm! Sevgimizi meşrû kıl, haram kılma! Sevincimizi  meşkûr kıl, şükürsüz kılma! Muhabbetimizi makbul kıl, matrud kılma! Aşkımızı makul kıl, aklımızı giderme! Şefkatimizi mağfur kıl, kalbimizi  giderme! Öfkemizi şecaatten eyle, fecaatten eyleme! Amelimize salahat  ver, fesadat verme! Bizi kendine kul eyle, başkasına kul eyleme! Âmin!  Dipnotlar: 1- Mektubat, s. 35. 2- Mektûbât, s. 35.         Süleyman KÖSMENE 07.11.2010 YeniAsya </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)