JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Ali Said" data-source="post: 115814" data-attributes="member: 8283">Bütün zamanların  en aptalca sorusunu soruyorum dostuma: "Aynaya baktığında kimi görüyorsun?"  Sorunun cevabını vermeye kalkmak daha da aptalca olmalı ki, cevap vermeye  yanaşmıyor. Dudak büküp, omuz silkerek, "Elbette ki kendimi..." diyor."Beni  görecek değilsin ya!" diye teselli ediyorum.   "Aynada  gördüğünü 'Bu benim işte!' diye tanıyorsan, bunun hiç hesap etmediğin bir bedeli  var" diye ekliyorum. Yeniden omuz silkiyor, dudak büküyor. Şaşkın ama umutsuz  bir ifade beliriyor yüzünde: "Nasıl yani?"   "Aynaya  bakabiliyorsan, 'aynaya bakabilen birisi' olarak varsın demektir. Unutmuş  olabilirsin. Buraya, o aynanın karşısına kolay gelmedin. Hatırlatayım. Doğum  gününden sadece bir yıl önce aynada görünen bir insan olmak gibi bir beklentin  yoktu. Yıllar sonra aynada kendine bakıp 'Bu benim işte!' diyebilmeyi tasarlamış  değildin. Üstelik, o sıralar kimseler tarafından var olman beklenmiyordu. Hele  de insan olman hiç umulmuyordu. Adın zaten anılmıyordu. Kayda değer bir şey  değildin."   "..."    "Bir bak,  nereden nereye gelmişsin? Bugün, önüne ayna koyabilen, aynaya baktığında kendini  'insan' olarak tanıyabilen bir insansın. Üstelik yıllardır bu böyle.. Alışmış  olabilirsin kendini aynada görmeye. Ama.. Hiç umulmadık bir sonuçla karşı  karşıyasın şu anda. Hiç beklenmedik bir zafer bu. Sürprizsin sen sana. Herkesin  seni unuttuğu o karanlıkta Biri seni andığı için buradasın. 'Olsan da bir  olmasan da bir'din aslında. Hiç doğmasaydın, şimdi arayıp sormayacaktık bile  seni. Yokluğuna yanmayacaktık. Aramızda olmayışına üzülemeyecektik. Bir  zamanlar, yokluğun varlığına tercih edilebilirdi. Bak şu işe, tam tersi olmuş!  Varlığın yokluğuna tercih edilmiş. Hayret! Çok şaşırmalısın, aynada kendini  görebildiğine..."   "Sahi ya, hiç  düşünmemiştim..."   "Dur, daha  bitmedi. Aynada kendi yüzünü değil de, herkesin yüzü gibi bir yüz görebilirdin.  Yani gözleri, kaşları, kirpikleri, burnu, ağzı, yanakları, çenesi, dudakları,  kulakları ve saçlarıyla robotlar gibi 'prefabrik' bir yüze sahip olabilirdin.  Sen yüzüne baktığında herkesin yüzünü görüyor olabilirdin. Herkes yüzüne  baktığında senin yüzünü görüyor olabilirdi. Çok özenle yapılmış, çok pahalı  araçlar gibi seri numaralarıyla başkalarından ayrılıyor olabilirdin. Yüzün sana  'özel' olmayabilirdi. Çok 'genel' bir yüz şablonu içinde 'sıradan' biri  olabilirdin. Oysa, aynaya baktığında 'özel' birini görüyorsun. Kendini! Sana bu  özel yüzü veren diyor ki, 'benim güzel kulum, bak seni ne kadar da özel  yarattım. Seni kimselere benzetmedim. Kimseleri de sana benzetmem. Bu yüzü senin  için sakladım, sadece sana verdim.' Duyabiliyor musun?"   "Aynaya bakınca  kendim diye/bildiğim birini görüyorum. Doğru..."   "Sen herkes gibi  'sıradan' bir yüze sahip olsaydın, kimseler seni tanımayacaktı. Seni sevenler  herkesi sever gibi sevecekti seni. Sen kimseye âşık olamayacaktın. Herkesin yüzü  aynı çünkü. Seni kimse özlemeyecekti. Herkesinki gibi yüzün çünkü. Kimse  gidişine de gelişine de aldırış etmeyecekti. Çünkü her yerde senin gibiler  olacaktı. Belki de hiç sevmediğim bir katilin yüzüyle karşılaşacaktın aynaya her  baktığında. Hepten nefret ettiğin bir zalimin saçlarını tarıyor olacaktın her  defasında. Sen zannedilen insanların her yaptığından utanacaktın. Yerin dibine  girecektin suçlular ekrana çıktığında. Ne itibarın kalacaktı ne şöhretin.  Dahası, her aşamada kimliğini ispatlamak zorunda kalacaktın. 'Yo, yo, o ben  değilim!' diye polisten kaçtığını düşünsene. 'Hayır, vallahi o iğrenç işi  yapacak biri değilim!' diye yalvardığını hayal etsene en sevdiklerine bile."    "... Ne  diyeceğimi bilemiyorum. Acaba barkodlarla mı gezerdik her yerde? Eşimize her  akşam seri numaramı göstermek zorunda mı kalırdım?"   "Doğrusu, bu  kadarını hayal edemiyorum ama.. Sen yine de benim sorumu bir kez daha  cevapla..."   Soruyorum:  "Aynaya baktığında kimi görüyorsun?"   "Kendimi  görüyorum, çok şükür..."   Omuz silkmek  yerine derin bir nefes alıyor bu defa. Dudak bükmektense derin bir  minnettarlıkla konuşuyor.   <a href="mailto:s.demirci@zaman.com.tr">s.demirci@zaman.com.tr</a></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)