însan adeta bu dünya misafirhanesinin seyyahıdır. Çocukluktan kabre kadar süren ömür seyahatinde her sene, her mevsim bir başka bahçededir. İnsan hayatı yavaş yavaş, alışarak tanın Ve alışmak, insanın varlıklardaki harikuladeliği görmesine mani olur. Gözüne ülfet perdesi iner.
Hayalen insanın yetişkin bir halde dünyaya geldiği düşünülür ve bir kamera ile adım adım takip edilirse, o, gördüğü her varlığa kendisini buraya getireni soracak ve her şey de ona "Bana bak, seni buraya göndereni benimle bilebilir ve bulabilirsin." diyecektir.
O adam, kendisini göndereni göklerden, gök cisimlerinden, güneşten, yerden, yağmurdan, denizlerden, dağlardan, nehirlerden, ağaçlardan ve sair bütün varlıklardan soracak ve hep aynı cevabı alacaktır. "Beni oku!" sesini duyacaktır onlardan...
Ve okudukça varlığın sim; kim tarafından gönderildiği, neci olduğu, nereden gelip, nereye gittiği apaçık ortaya çıkacaktır. (7.Şua Ayet-ül Kübra)