JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 230192" data-attributes="member: 27">A. Dünyanın Durumu   Bugün bizi barış ve kardeşliği aramaya iten temel nedenlerden  birisi, dünyamızın içinde bulunduğu mevcut durumdur. Yirmibirinci yüzyıla  hazırlanan dünyamız âdeta sosyal çalkantılar, etnik çatışmalar, soykırımlar ve  savaşlarla sarsılmaktadır. Tüm bu çatışmalar bir yanda çağdaş insanda tam bir  düş kırıklığı yaratırken, diğer yandan bunların kurbanları onarılmaz rahnelerle  yaralanmaktadırlar. Ayrıca tüm bu huzursuzlukların neden olduğu toplu göç  olayları tüm dünya için büyük sorunlar meydana getirmektedir. Savaştan,  açlıktan, yoksulluktan kaçan insanlar, gittikleri yerlerde ya kabul edilmemekte  veya ikinci sınıf insan muamelesine maruz kalmaktadır.   Almanya’da bir grup bilim adamının yaptığı bir araştırma şu anda  dünyada 40’tan fazla bölge veya ülkede savaşların devam ettiğini ortaya  koymuştur. Hamburg Üniversitesi Savaş Sebeplerini Araştırma Grubu Başkanı Prof.  Dr. Klaus Jürgen Gantzel, II. Dünya Savaşı’ndan sonra meydana gelen savaş  sayısının 187’ye ulaştığını belirterek, 1994 yılı içinde dünyanın 41 ülkesinde  savaş yaşandığını söylemiş ve bu savaşlarda 6.5 milyondan fazla insanın öldüğünü  ifade etmiştir. Bilindiği gibi bu savaşların büyük bir kısmı, 1995 ve 1996  yılları boyunca devam etmiştir ve hâlâ devam etmektedir.   20. yüzyıldan, daha çok bilim ve teknoloji çağı veya mantık çağı  olarak bahsedilir. Gerçekten de içinde yaşadığımız yüzyılda bilim ve  teknolojinin çok büyük gelişmeler kaydettiği görülmektedir. Ancak tüm bu  gelişmelere temel teşkil edecek evrensel değerler ve özellikle de ahlâkî  değerler olmadığından, bu sonuçlardan tüm insanlar adil ve eşit olarak  yararlanamamışlardır. Zbigniew Brzezinski'nin ifadesiyle “bütün bu gelişmeler  ahlâki seviyeye yansımamış ve politikanın 20. yüzyılın en büyük düş kırıklığı  olmasına yol açmış"tır:4      "Tüm beklentilerin tersine, yirminci yüzyıl insanoğlunun      gördüğü en kanlı ve nefret dolu yüzyıl olmuştur. Bu yüzyılda çoğunlukla      kuruntuların egemen olduğu politikalar inanılmaz boyutlarda ölümlere yol      açmıştır. Zalimlik kurumsallaşmış, büyük ölçüde yaygınlaşmıştır. İnsan      öldürme işlemleri kitlesel üretim seviyesinde örgütlenmeye başlamıştır. Daha      önce tarihin hiçbir döneminde insan öldürmek bu kadar yaygınlaşmamış, hiçbir      dönemde savaşlar bu kadar insanın hayatına mal olmamış, hiçbir dönemde böyle      mantıksız amaçlar uğruna insanların hayatına son verebilmek için bu kadar      yoğun bir çaba gösterilmemiştir.”5 Kısacası, bu yüzyılda savaş ve planlı soykırımlar sonucu ölen  insanların sayısı takriben 175 milyondan daha fazladır. Bundan dolayı da bazı  araştırmacılar yüzyılımıza “mega ölümler yüzyılı” adının verilmesi gerektiğine  işaret etmişlerdir.6 Yalnızca bu yüzyıl içinde savaşlarda ölenlerin  sayısı, tüm insanlık tarihi boyunca savaşlarda ölen insanların sayısından daha  fazladır. Üstelik küçük çaplı ve etnik yapılı çatışmalarda ölenlerle, son  yıllardaki rakamlar bu sayıya dahil değildir.7 En son Bosna-Hersek  örneğinde bütün çıplaklığıyla görüldüğü gibi, yakılan ve yıkılan camiler,  mabetler ve şehir meydanlarını süsleyen anıtlar, yakılan kitaplıklar ve  medreseler, yok edilen ve yağmalanan müzeler, geleneksel tüm değerlere yapılan  saldırıların insan ruhunda nasıl bir tahribata yol açtığı ve bunun gerçek  boyutları ise başka bir trajedi olarak önümüzde durmaktadır.   Burada işaret edilmesi gereken diğer önemli bir nokta da şudur:  Dünyanın neresinde olursa olsun, kin, nefret, düşmanlık ve bunların tabiî sonucu  olan savaş ve soykırımlar varsa, bunların sömürgeci ve hükmedici Batı  medeniyetinin, başka bir ifadeyle “beyaz adam”ın ektiği fitne ve fesat  tohumlarının bir sonucu olduğu görülecektir. Bu nedenle, Batılı sömürgeci  devletler Prof. Ernest Gellner'in iddia ettiği gibi, hakimiyetlerinde  bulundurdukları ülkeleri terkederken arkalarında sadece “ilkellikten ve tarıma  bağımlı olmaktan medeniyete ve sanayileşmeye geçmiş toplumlar” bırakmamışlardır.8  Sömürgeci devletlerin izafî olarak gerçekleştirdiklerini kabul etmekle beraber,  bu ülkelerin yerli halkları üzerine yaptıkları antropolojik ve sosyolojik  araştırmalarla, ırkçılığı ve kabileciliği öne çıkararak, etnik çatışmalara zemin  hazırladıklarını da belirtmeliyiz. Bu çatışmalardan her zaman en kârlı  çıkanların ise güçlü Batılı ülkeler olduğunu belirtmeye gerek yoktur. Bunun en  son örnekleri, hâlâ dünyanın çeşitli bölgelerinde devam eden etnik  çatışmalardır. Bosna-Hersek, Çeçenistan, Keşmir, Liberya ve Ruanda’da yaşanan  insanlık dramları bunun en somut kanıtlarıdır.9  Prof. Dr. Anna Masala'nın, “20. yüzyılın sonunda, savaş, dinî  hoşgörüsüzlük, ırkçılık, açlık, cahillik gibi kelimelerin anlamlarının  unutulması gerekir”10 diye feryad etmesi düşündürücüdür. Bu  kelimelerin değil unutulması, aksine her gün yeni çıkan çatışmalarla  körüklendiğine şahit olunmaktadır. Soğuk Savaş sonrasında “Yeni Dünya Düzeni”  olarak ortaya sürülen fikirlerin temelinde “medeniyetlerin çatışması” tezinin  olması,11 tüm bu etnik çatışmaların kökeni hakkında bilgi verirken,  böyle gittiği takdirde bunların şiddetleneceği bile söylenebilir.   Bu nedenle, gerçekten herkesin barış, diyalog, hoşgörü, dostluk  ve kardeşlik için birşeyler yapması gerekmektedir. Herşeyin devletten veya  totaliter ve tekçi; halkı dışlayan ve hatta “halka rağmen halk için” karar veren  yönetimlerden bekleme dönemi geride kalmıştır ve kalmalıdır. Bu tür yönetimlerin  sebep olduğu acı ve ızdıraplardan ders alan duyarlı insanlar gönüllü kültür  kuruluşları esprisi altında örgütlenmekte ve reel politikalara ve karar verme  mekanizmalarına katılmaya çalışmaktadır.12</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)