JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 248070" data-attributes="member: 1008315">Bediüzzaman: Din eğitimi küçük yaşta verilmeli             03 Mayıs 2011 / 23:05             Eğitimci İlahiyatçı Dr. Yasin Yılmaz, çocuğun dini eğitimi hakkında RisaleHaber’in sorularını cevaplandırdı.                                               Röportaj: Dursun Sivri - RisaleHaber    Giriş    Dr.  Yasin Yılmaz, ilahiyat alanında ihtisas yapmış bir eğitimci. Özellikle  çocuğun dini eğitimi üzerinde yoğunlaşan bir eğitimci. Çocuk eğitiminde  okuldan önce ailelerin sorumluluğunun önemi üzerinde duruyor. Türkiye’de  28 Şubat sürecinde darbeci zihniyetin ilkokul beşinci sınıfından sonra  ancak Kur’an kursuna gitmeyi yasa içine alması bilinçli din  karşıtlığının sistematik yansıması olduğu anlaşılıyor. İlkokul beşinci  sınıftan sonra temel dini bilgileri vermenin zorlukları olduğundan  çocukların mânevi hayatını kaybetme tehlikesi baş gösteriyor.     İşte  hem dini hem psikolojik temellere dayalı çocuk terbiyesinin nasıl  olması gerektiğine dair önemli tespitler bulacaksınız bu sohbetimizde...        Hocam sizin “Çocuğa İman Öğretimi ve İbadet Eğitimi” konulu bir çalışmanız ve sunumuz var. Bu sunumda amaç nedir?     Bu  bir projenin parçasıdır. Okulla velilere arasında ilgi ve iletişimi  geliştirmek amacıyla birçok konuda velilere yönelik sunumlar  hazırlanması bir proje çalışması olarak yapıldı. Özellikle dokuzuncu  sınıf öğrencilerinin anne babalarına yönelik bir program hazırlandı ve  sunum yapıldı. Din eğitiminin amacı ve temeli iman ve ibadet olmasından  dolayı ben de konuyu seçtim. “Çocuğun İman ve İbadet Eğitimi” konulu  Power Point formatında hazırladığım sunumu yaptık. Çok olumlu tepkiler  aldık.        Hedef kitle veliler miydi?    Hedef  kitle anne-babalar. Çünkü çocuğa ilk olarak iman ve ibadet eğitimini  verenler onlar, anne-babalar. Öncelikle anne babaların kendilerini  yetiştirmelerini ve çocuklara zaman ayırmalarını ısrarla istedik.    Çocuklarımız  yalnız büyüyorlar. Çocuklar 2 veya 3 yaşından sonra anne-babadan ayrı  yaşamaya başlıyor. Elhamdülillah ailelerin ekonomik durumu iyileşti.  Çocuklarımıza tam donanımlı “çocuk odası” dayalı döşeli hazırlayıp  tahsis ediyoruz. İstemediği kadar da oyuncak alıyoruz. Çocuğu odasına  hapsediyoruz. Yalnızlık başlıyor.    Anne  televizyonun karşısına geçiyor, dizi izliyor. Haftanın her günü ve  geniş bir zaman diliminde diziler var. Televizyon ekranına kilitleniyor.  Bu arada çocuk oyuncakları ile bir şeyler yapıyor annesi ile paylaşmak  istiyor. Bir şey sormak istiyor. Anne, “oğlum… kızım… odan var  oyuncakların var gitsene” diyor. Halbuki anne babanın düşünemediği bir  husus var;     “Her oyun bir seyirci ister!” Çocuk da oyuncakları ile yapmış işleri gösterip “aferin yavrum diye iltifat ister.    Risale-i Nur’da bir çok yerdegeçen şu ifade; “Her sanat sahibi sanatını görmek ve göstermek istemesi” mucibince, çocuklar da eserlerini göstermek isterler.    Biz ne yapıyoruz?     “Çocuğum  odana geç oyuncakların var. Biri olmadı diğerleri var” diyoruz.  Başımızdan sağıp uzaklaştırıyoruz. Çocuk ne yapıyor? Sessiz, üzgün ve  süzgün yalnızlığa, odasına geçiyor.    ÇOCUĞUN YAŞI İLERLEDİKÇE DİN EĞİTİMİ, GAYR-İ MÜSLİMİ MÜSLÜMAN YAPMAK KADAR ZORDUR    Buradan  anlaşılıyor ki, çocukların eğitimi okul döneminden daha önce başlıyor.  Oyuncaklarla oyun okul öncesi daha yoğun olduğu bir dönem. İman ve  İbadet eğitimi de okul öncesinden başlatılması gereği anlaşılıyor?    Din eğitiminin küçük yaşlarda verilmesi gerekiyor.    Bu  konuda Bediüzzaman Hazretleri din eğitimini küçük yaşlarda verilmesinin  gereği üzerinde ısrarla duruyor. Çünkü ileri yaşlarda din eğitimi  vermek gayr-i müslüm birisini İslâm’a girdirmek kadar zor olur diyor.     Çocuk büyürken beyninde, zihninde boşlukların doğru şeylerle doldurulması gerekir.    Örnek  olarak bizim kültürümüzde, tarihimizde örnek insanların, fazilet  örneklerinin yaşama biçimlerini aktarmazsak bir futbol yıldızını, bir  müzik starını idol olarak seçer.    Öte  yandan çocuk da odasına geçince veya yalnız kaldığında televizyon  başına kilitlenebiliyor. Televizyon dizilerindeki dünya, olaylar ve  insanlarla kendisi arasında aileden, anne-babadan çok farklı dünyalar  kuruyor.    Bilgisayar  başına geçiyor, sosyal paylaşım sitelerinde chat’leşiyor, yine ayrı  dünyaların insanı. En iyisinden cep telefonuna sahip kulaklıkları  takıyor yine dış dünyaya kapalı yaşıyor.        Bu  yaşadığımız içinde bulunduğumuz dünyanın gerçeği, fiili bir durum var.  Bu durumda bahsettiğimiz teknolojilerin zararlarını nasıl önleyeceğiz,  iman ve ibadet eğitimini nasıl vereceğiz?        Burada  şunu söylemek istiyorum. Çocukları oyunlardan tecrit edemeyiz,  soyutlayamayız. Çocukların duygularını anlamalıyız. Her insanın  duygularına hitap eden uyarıcılar davetsiz misafir gibidir. Ancak biz  duyguları hakka hakikate kanalize edebiliriz.        Bu kanalize etmede yöntem nasıl olmalıdır?        Çocuk  eğitimi bir binanın inşasında tuğlaları üst üste koymak gibi bir iştir.  Tuğlaları üst üste koyarken arada boşluklar bırakılmamalı. Onun için  anne – babalar bu kopnuda kendilerini yetiştirmesi lazım.        Neyi,  ne zaman, nasıl yapılacağını çok iyi bilmesi lazımdır. Biz “Çocuğun  İman Öğretimi ve İbadet Eğitimi” sunumuzda İmanın şartlarının nasıl  öğretileceğini, İslâm’ın şartlarının nasıl öğretileceğini ayrı ayrı  açıklamaya çalıştık. İmanın şartları genelde teorik bilgi, İslâm’ın  şartları ise pratik bilgiye dayandırılır.        Pozitif ödüllendirme yöntemini uygulamak lazım. Çocuk öğretilen iyi bir şeyi yaptığında Onu ödüllendirip taltif etmek gerekir.        Araştırmalarımda  Avrupa ülkelerinde çocukları kiliseye alıştırmak için ilginç bir yöntem  uygulandığını öğrendik. Hafta içinde baba çocuğun en sevdiği oyuncağı  alıp kilisede papaza veriyor. Pazar gün aile kiliseye gidince papaz  çocuğa, “evladım sen bu oyuncağı çok seviyormuşsun. Al sana bu çok sevdiğin oyuncak” diyerek çocuğun kiliseye ısınması, bağlanması sağlanıyor.        Diğer bir husus anne babaların çocuklarını bazı kavramlarla korkutmamalıdırlar.    Allah’ı azapçı (haşa), Kur’an’ı yasakçı, Ahireti de ceza yeri olarak göstermeyelim.     Neden?        Allah’ın  azabından değil rahmetinden bahsedelim. Nimetlerden bahsedelim.  Kur’an’daki güzel ibretlik kıssalardan bahsedelim. Ahirette ceza değil  cennetinden bahsedelim. Cennetteki güzel manzaralardan bahsedelim.        Çocuklara  küçükken; “onu yapma Allah yakar, bunu yapma Allah yakar” demek çok  yanlış. Bununla ilgili ilginç bir hatırayı anlatmak istiyorum,        Bir arkadaşımın afacan bir çocuğu var. Kendisi de ilâhiyatçı. Çocuğuna, “Öyle yapma Allah yakar, böyle yapma Allah yakar” diyerek davranışlarını kontrol etmeye çalışıyor. Bir yaz günü kahvaltıda çocuk diyor ki;”Babacığım dedemlerin köyünde Allah var mı?” diyor. Babası, “tabi oğlum Allah her yerde var” diyor.     Niçin sordun dediğinde “Eğer dedemlerin köyünde Allah yoksa oraya gidecektim de” diyor.        Bu  dehşet bir durum. Allah’ın varlığı çocuk için korkutucu bir iklim  olarak algılanmasına sebep olmuşlar. Çocuk rahat nefes alacağı yer arar  hale gelmiş.         Yine başka bir arkadaşımın anlattığı bir örnek;    Bir  kandil gecesi arkadaşım çocuğuna peygamberimizin hayatından, hoş  görüsünden, çocukları çok sevmesinden falan bahsediyor. Çocuk baba bir  şey söyleyim mi? “Ben Peygamberi Allah’tan çok seviyorum” diyor. “Niye kızım?” diyor. “Annem dedi ki, Allah’ın cehennemi varmış Peygamberin yokmuş dedi” diyor. Ne dehşet bir durum.        Onun için kavramların tanımlamasını doğru yapmamız lazım. Kesinlikle negatif, olumsuz konuşmayacağız.                BABA AL SANA 20 LİRA BİR SAATİNİ BANA AYIR        Hocam  çocuğa temel dini bilgileri vermek için okumak öğrenmek için bir gayret  lazım. Anne babalar maalesef dünyevi meşgale bahanesi ile okumadıkları  da bir gerçek. Şimdi okuma alışkanlığı olmayan bu anne babalara temel,  ana noktaları vermek için nasıl bir yöntem önerirsiniz?        Şuurlu,  kültürlü bir anne olmak için üniversite bitirmeye gerek yok. Bugün  iletişim imkânları, bilgiye erişim imkânları çok gelişmiş.  İstenildiğinde arandığında lazım olan bilgiye kolay erişebilmek  mümkündür. Aslında, çocuğa din eğitimi vermek, çocuğa şuur kazandırmak  için sade bir hayat da çocuğu mutlu edebilir.        Bir  aile düşünelim. Babanın merhametiyle, anne şefkatiyle, televizyon  hayata hâkim olmayan, aile fertleri bir arada sohbet edebilen,  paylaşabilen bir aile ortamını tesis etmek zor değil. Otoriter baba  figürü her ne kadar geleneksel bir tutum gibi biliniyorsa da doğru  değil. Aile sohbetlerinde dini kitapların okunması, temel âhlâki  değerlerin kazandırılması pek âlâ mümkündür. Öncelikle çocuklara zaman  ayırmak çok önemli.     Bu zaman ayırmakla ilgili bir olayı bir kitapta okumuştum.        Babanın  biri eve her akşam yorgun ve gergin gelir. Küçük oğlu da babası ile  birlikte olup konuşmayı çok arzu eder. Bir akşam yine o çok meşgul baba  eve gelince küçük oğlu babasına bir soru sorar;        “Babacığım sen bir saatte kaç lira kazanıyorsun?” diye soruyor. Baba; “ne yapacaksın kaç lira kazandığımı?” diye sert bir mukabele ediyor. Yine de cevap vermek için geçiştirir gibi “20 lira” diyor. “O zaman 10 lira verir misin?”  Diyor. Önce sert cevap veriyor ama sonra çocuğu odasında üzüldüğünü  görünce hal hatır soruyor. Al şu 10 lirayı diyerek gönlünü almak  istiyor. Çocuk da harçlığında biriktirdiği 10 liranın üzerine son aldığı  10 lirayı babasına uzatarak; “ Baba bana bir saat zaman ayırır mısın?” diyor.        Evet  bu sahne çok ibret verici, acıklı bir durum. Bütün babaların ders  çıkarması gereken bir tablo. Evet zaman ayırmak çok önemli. Sonra örnek  olmak geliyor. Yapmadıklarımızı istemeyeceğiz. Yaptıklarımızı da sınırlı  bir şekilde isteyeceğiz. Eğer zaman ayırır yeterli ilgiyi gösterirsek  vereceğimiz dini telkinleri de almaları daha kolay olur.         Çocukların  eğitiminde aileler arası münasebetler, misafirlikler, sohbetlerin de  katkısı olamaz mı? Bu konudaki eksikliklerimizin etkisi yok mu?        Kiminle  dostluk ve münasebet kurduğunuza bağlı. Olumlu da etkilenebilir,  olumsuz da… Fakat bu TV dizileri aile sohbetlerini engelliyor. Hayat  planı ve programı dizilere göre ayarlanırsa durum vahim. Misafirliğe  geleceklere diziler yüzünden gerçek olmayan bahanelerle kabul edilmemesi  gibi durumlar söz konusu olabiliyor. Bu arada çocuğa yalan söylemek de  öğretilmiş oluyor.        Başbakanın çocuklara sokakta oynayın tavsiyesi oldu. Çocuğun sosyalleşmesi için sokakta oynama tavsiyesine ne diyorsunuz?        Evet,  bu konu bizim kültürümüzün derinliklerine dayanıyor. Çocuk sokaktan  olumlu da etkilenebilir olumsuz da. Sosyalleşmesi bakımından önemli. Ama  çocuk ölçüyü tutturamayabilir. Anneler bu ölçüyü ayarlamada takipçi  olmalıdır.  Sokaktan kaptığı yanlışlıkları da yine aile düzeltmeli telafi etmeli.        <a href="http://www.risalehaber.com/" target="_blank">www.RisaleHaber.com</a></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)