JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 161879" data-attributes="member: 27">Cevap: Bediüzzaman Said Nursi’ye Göre Kur’ân'ın Mucizeliğini Açıklama MetodBediüzzaman’a göre Kur’ân’ın i’câz yönleri   Bediüzzaman Kur’ân’ın i’câz yönlerini açıklarken bir tek görüşle  yetinmemiş,  aksine sayısız vecihlere işaret etmiştir.  Kur’ân-ı Kerimin her bir  asırdaki bütün insan tabakaları için mu’cize olduğunu belirtmiştir.  Bazı  eserlerinde sadece “nazm” denilen bir tek vecih üzerinde durur.  Bazen,  Kur’ân’ın yedi küllî vecihle mu’cize olduğunu ifade eder.  Bazen on küllî  vecihten söz eder.  Pek çok defa da, insanların değişik tabakalarına göre kırk  vecih i’câz yönünün bulunduğunu belirtir.  Kur’ân’ın, i’câzını muhtelif meşreb  sahiplerine gösterdiğini,  her bir meşrebin diğeri tarafından farkedilemeyen bir  i’câz yönünü gördüğünü söyler. Bediüzzaman’a göre bunda garipsenecek hiçbir şey  yoktur. Çünkü Kur’ân, maden-i mu’cizat, Nübuvvet-i Ahmediyyeyi ve vahdaniyyet-i  İlâhiyyeyi tam olarak isbat eden mu’cize-i kübradır.  Bediüzzaman, Hz. Peygamber ile Kur’ân arasındaki ilişkiden  hareketle de, Kur’ân’ın mu’cize oluşunu isbat ederek şöyle der: “Nasıl ki,  Kur’ân bütün mu’cizat ve hakaıkiyle Hz. Muhammed’in (a.s.m) bir mu’cizesidir,  Hz. Muhammed (a.s.m) de bütün mu’cizeleri, delail-i nübuvveti ve kemâlât-ı  ilmiyesiyle Kur’ân-ı Kerimin bir mu’cizesi ve onun Rabbü’l-Âlemîn’in kelamı  olduğuna bir hüccet-i katıasıdır.”“Kur’ân, nübüvveti i’câz ile, i’câzı tahaddi  ile, tahaddiyi ise onların sükutuyla isbat etti...”  Ben, Bediüzzaman’ın pek çok eserlerinde zikrettiği i’câz  vecihlerini, verdiği sayılarla bağlı kalmaksızın ve görebildiğim ölçüde  açıklayacağım.  Birinci vecih: Kur’ân nazmının mucizeliği  Bediüzzaman’a göre Kur’ân nazmının mu’cize oluşuna dair bir  giriş:  Bediüzzaman, Kur’ân nazmının mu’cize olduğunu açıklamaya  başlamadan önce, kelâm-ı belîğin önemli özelliklerini ihtiva eden on iki  meseleden meydana gelen bir mukaddimeye yer vermiştir. Çünkü Bediüzzaman bu  meselelerin İ’câzü’l-Kur’ân konusunda en önemli yönü teşkil ettiği  kanaatındadır. Bu mukaddimeyi özet olarak zikredeceğim. Daha detaylı bilgi için  dileyen kaynağına başvurabilir.  Birincisi: Kelamın nazmı, efkâr ve hissiyatın tabii mecrası,  belağat nakışlarının da menşeidir. Kâinat, yaratıcı tarafından fesîh ve belîğ  yaratıldığı gibi, sûretlerinden her biri de bir kudret mu’cizesidir. İşte, kelâm  da vakıaya tıpatıp uygunluk arzettiğinde ve sözün nazmı, âlemin nizamına  mutabakat gösterdiğinde, bütün yönleriyle tam bir cezâlet kazanır. İkincisi: Sihr-i beyânî, belîğ teşbihleri ve tasvirleriyle  hakîkata mebnîdir. Üçüncüsü: Kelâmın cemâl ve kemâlı üslûbuyladır. Üslûb ise,  hakâikin sûreti ve eşya arasındaki münasebet sırrına dayanan istiare-i  temsîliyyeden alınan kalıb-ı mehanîdir. Temsîl üslubunun faydası, ince mânâları  ve derin kökleri dinleyiciye ulaştırmaktır. Üslûb çeşitliliği ve renkliliğinin  hikmeti, kalbin köşelerinde durgun mânâları uyandırmaktır.  Dördüncüsü: Kelâm-ı belîğin, nazmının kayıt ve heyetleri  birbiriyle uyumludur, herbiri diğerinin elinden tutar ve birbirini destekler.  Beşincisi: Nazm-ı kelâmın, keyfiyetleri, heyetleri ve  müstetbeatı, hedef ve maksadın levazımına, tevabi’ ve furuuna remizde bulunur.  Tıpkı kelamın aslı bunlara işaret ettiği gibi. Bu da kelâmın zenginlik, servet  ve genişliğine delildir.  Altıncısı: Belîğin şe’ni, kelâmın sarihiyle, garaza taalluk  edeni, makamın gerektirdiğini, muhatabın istediğini ifade etmesi, sonra da bu  kalıba döktüğü mânâda, mânânın diğer tabakalarına işaret eden delillere yer  vermesidir. Çünkü, tehassür, teessüf, iştiyak, temeddüh, hitap, işaret, teellüm,  tahayyür, taaccüb ve tefahur gibi öylesine ince mânâlar vardır ki, onları ifade  edecek husûsi lafızlar bulunmamaktadır.  Yedincisi: Üslub, hayale-teşbih ve tasvîr-mebni olduğunda eksen  olarak hakikati alması lâzım. Çünkü nahvin felsefesi bu kabildendir.  Sekizincisi: Mânâları teaddüd eden “Bâ”, “Min”, “İlâ” gibi  harflerin asıl mânâsı tektir ve bu aslî mânâ ondan ayrılmaz, fakat makam ve  maksada göre bazen tâlî bir mânâ teşerrüb eder ve o mânâyı içine çeker.  Dokuzuncusu: Belâğatın en yüksek mertebesi, mütekellimin aynı  anda, herbiri kardeşleriyle omuz omuza vererek en büyük nakş-ı a’zama doğru  müteselsilen uzanan bir nakşı izhar eden cümlelerin müvazenesi ve kelime  kayıtlarının münasebetlerini muhafaza ve müraat etmektir. Böylece, sanki  mütekellim birçok akılları da kendi aklına katarak istihdam etmiş gibi olsun.  Yine, kelâmın yüksekliğinin bir başka sebebi de, makam ve maksada doğru sarkan  maksatlara doğru teselsülen gitmesi ve tıpkı Hz. Musâ’nın kıssası gibi, birçok  füru’ ve vücûhun istinbatına elverişli olmasıdır.  Onuncusu: Sözün selaseti, mânâ ve hissiyatın ya birbiriyle  kaynaşıp birleşmesini veya muhtelif olmakla birlikte intizamlı olmasını  gerektirir. Böylece merkez etraftan kuvvet alır. Maksadın belirlenip,  unsurlarının bir noktada birbirini desteklemesi de kelâmın selasetinin  gereğidir.  Onbirincisi: Sözün selameti, evhamı def’ ve şübehatı red için  intizam etmesini gerektirir.  Onikincisi: Üslub üç çeşittir. Mücerred üslûb: Bunun misali  Seyyid Cürcânî’nin kitaplarıdır. Müzeyyen üslûb: Delâilü’l-İ’câz ve  Esraru’l-Belâğa gibi. Alî üslûb: Bu üslûbun özelliği şiddet, kuvvet, heybet ve  ulviyyettir. Bu üslubun münasib makamı, İlâhiyyat, Usûl ve hikmet konularıdır.  Kur’ân gibi.  Bediüzzaman, İşârâtü’l-İ’câz isimli eserini Kur’ân’ın nazmî  i’câzını ortaya koymaya tahsis etmiştir. Bu eseri yazmasındaki amacını şöyle  dile getirir: “Şu İşârâtü’l-İ’câz adlı eserden maksadımız; Kur’ân’ın nazmına,  lafzına ve ibaresine ait i’câz işaretlerini ve remizlerini beyan etmektir.  Çünkü, i’câzın mühim bir vechi, nazmından tecelli eder. Ve en parlak i’câz  Kur’ân’ın nazmındaki nakışlardan ibarettir.”  Nazm konusunda Bediüzzaman’ın görüşünü ele almadan önce, İmam  Abdulkahir el-Cürcânî’nin Nazmu’l-Kur’ân konusundaki görüşünü sunmayı gerekli  görüyorum. Çünkü Kur’ân’ın en önemli mu’cizelik yönü nazmıdır. Bediüzzaman da  bu noktada Cürcanî’ye katılmakta ve bu nazariyesini oldukça övmektedir. Aynı  şekilde, Zemahşerî’nin bu konudaki gayreterine de değineceğiz.  Cürcani’ye göre nazım nazariyesi   Cürcânî merhum şöyle der: “Nazım, ancak kelamını nahv ilminin  gerektirdiği biçimde ortaya koyman, sözkonusu ilmin kanun ve usullerine uygun  davranman, belirlediği metodları bilip onlardan sapmaman, çizdiği prensipleri  gözetip onlardan hiçbirini ihlal etmemendir. Bize göre, nazımın nazmında  gözetmesi gereken tek şey, her babın vecih ve farklarına bakmasıdır.” Cürcanî  şöyle devam eder: “İşte yol budur. Hata olsun sevab olsun nazım ile ilgili ne  varsa hepsi nahivle ilgilidir ve bu ismin altına girer. Ya söz, tam yerinde  kullanılmıştır ve hakkı verilmiştir veya bunun tersina davranılmış, yerinden  saptırılmış ve kullanılması gereken yerde kullanılmamıştır. Nazmın sıhhatı veya  fesadı ile nitelendirilmiş ya da, bir meziyet veya üstünlükle tavsif edilmiş  bir söz yoktur ki, o sıhhat ve fesadın, o meziyet ve üstünlüğün kaynağı nahv  ilminin mânâ ve hükümlerine dayanmasın, sözkonusu ilmin asıllarından birinin  altına girmesin veya bablarından birine dahil olmasın...  Cürcanî’ye göre, istiare, kinaye, temsîl ve bütün çeşitleriyle  mecaz, nazmın gereklerindendir. Nazım bunlardan meydana gelir ve bunlarla  ayakta durur. Bunlardan biri ihlal edildiğinde, bu ihlalin sadece ona münhasır  kalması ve konuya nahvin ahkamından birine taalluk etmemesi düşünülemez.  Kur’ân, ancak nazmı ve uyumuyla mu’cize olmuştur.  Cürcâniye göre kelamın unsurları üçtür: Lafız, mânâ ve nazm. Nazım için iki ameliye gerekir. Birincisi: Manaların nefiste (zihinde) tertib  edilmesi. İkincisi: Lafızların nutukta tertib edilmesi. Bu nazariyede iki yön  açıkça göze çarpıyor: Nefsî (zihnî, ruhî) yön ve fikrî yön. Nefsî yön,  okuyucunun kelam-ı belîği teemmül ve tefekkür ederken hissettiği tesirin derinliğinde ortaya çıkar. Fikrî yön ise, bir açıdan mânâların birbiriyle olan  alakasından, diğer açıdan mânâlarla lafızlar arasındaki ilişkide görülür. Bu  ilişki de, sadece vaz’ itibariyle değil, bilakis hem vaz’ hem de tertib  açısından bulunmalıdır.   Zemahşerî’ye gelince, bu nazariyeyi tefsirinde amelî ve tafsîlî  bir biçimde uygulayarak onu netleştirme şerefi kendisine aittir. Bediüzzaman da, i’câz konusunda nazmın rolü üzerinde sıkıca  durur ve der ki: “Belağat nakışlarının menşei, nazm-ı meanîdir, yoksa mütefalsıf  lafızperestlerin yaptıkları gibi lafzın nazmı değildir. Onlarda hubb-u lafız  öyle müzmin bir hastalık olmuş ki, Abdu’l-Kahir Cürcânî, Delâilü’l-İ’câz ve  Esraru’l-Belağa’da onlara cevap vermeye mecbur olmuş ve yüzden fazla sahifeyi  onlarla münazaraya tahsis etmiş”  Şu sözleriyle de bunu örneklendirir: “Nasıl ki, insanın  başındaki gözbebeğini yerinde yerleştirmek, bütün cesedin münasebâtını ve  vezaif-i acibesini ve gözün o vezaife karşı vaziyetini bilmekle olur.”  Abdulkahir ve Bediüzzaman, lafızların feshatını inkâr  etmiyorlar. Bunun bu şekilde anlaşılması gerektiğine dikkat çekmek isteriz.  Ancak onlara göre, bu lafızlara nazımdan hariç bir biçimde bakılmamalıdır.  Bediüzzaman, Kur’ân’daki nazmın esrarını açıklamak için beyan ve  meanî ilimlerine dayanmak konusunda Cürcânî ve Zemahşerî’nin görüşlerine  katılır ve şöyle der:  “Kur’ân-ı Kerimin i’câzının esası, nazmının belağatındadır. Nazmın belağatı da iki kısımdır: Bir kısmı ziynet gibidir, diğer kısmı ise,  libas gibidir. Birinci kısmın beyanını, ilm-i beyan taahhüd etmiştir ki, gümüş  taşlar arasına altın eritir gibi kelimeler arasında nahvî ve harfî mânâların  yerleştirmektir. İkincisini beyan etmeyi ise, ilm-i beyan taahhüd etmiştir ki, mânâların kametine göre üslubdan biçilmiş ve muntazam parçalardan dikilip  def’aten ma’na, kıssa veya maksada giydirilen kıymetli bir hulle ve alî bir  libastır.”  Nazımdaki nefsî ve fikrî cihetlere dikkati çekerek şunları  söyler: “Kelam-ı Belîğ, akıl ve vicdanın aynı anda kendisinden istifade ettiği  sözdür. Öyle ki, akla girdiği anda vicdana da tekattur etsin. Bu iki vechi  tekeffül eden ise temsildir. Nitekim, i’câz-ı Kur’ân’ı akseden en parlak ayna  addedilmiştir.”, “Onun esası da teşbihtir. Teşbihin şe’ni de nefret, rağbet,  meyelan, tenfir, kerahet, hayret veya heybet hissini tahrik etmesidir. Bazen de  ta’zim veya tahkîr, terğîb veya tenfîr, teşvîh veya tezyîn ya da taltîf... ilh.  için olur. Üslubun sûretine göre vicdan uyandırılır, his meyil veya nefretle  tenbih edilir."Devam edecek...</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)