JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 162246" data-attributes="member: 27">Cevap: Bediüzzaman Said Nursi’ye Göre Kur’ân'ın Mucizeliğini Açıklama MetodKur’ân belağatının kaynağı  Bediüzzaman merhum, Kur’ân’ın mu’ciz belağatının, “nazmın  cezaletinden ve hüsn-ü metanetinden ve üsluplarının bedaatinden, garib ve  müstahsenliğinden ve beyanın beraatinden, faik ve safvetinden ve meanisinin  kuvvet ve hakkaniyetinden ve lafzının fesahatinden, selasetinden tevellüd  ettiğini” söyler. Kur’ân i’câzının bu vechini aşağıdaki beş hususla tafsil eder. İşaret etmek gerekir ki, bu hususlardan her birisi İ’câzu’l-Kur’ân’ın  vecihlerinden müstakil bir vecihtir. Bu hususlar şunlardır: 1) Nazmındaki cezalet-i harikadır. Bediüzzaman bunu şöyle  örneklendirir: “Nasıl ki, saatin saniye, dakika ve saatleri sayan millerinden  her biri diğerini ikmal eder." Kur’ân cümlelerinden herbirinin heyetlerinin  nazmı, kelimeleri arasındaki nizam, herbir cümlenin diğerine müteveccih  münasebetindeki intizam da aynen böyledir. Bakara sûresinin baş tarafını tefsir  ederken Kur’ân kelamının eczalarının birbiriyle olan irtibatı üzerinde  durmuştur. Ona göre münasebetler üç çeşittir: Ayetlerin makablleriyle  münasebeti, cümleleri arasındaki nazım ve her bir cümlenin heyetlerinin  birbirine bakmasıdır. 2) Mânâsındaki belağat-ı harikadır. Şöyleki, Kur’ân, belağatının  resanetine ve ifadesinin yüksekliğine ilave olarak kelamın mânâlarına da kuvvet  vermiştir. 3) Lafzındaki fesahat-ı harikadır. Kur’ân’ın lafzı nihayet  derecede selis ve fesihdir. Bunun delili usanç ve bıkkınlık vermemesi ve  âlimlerin buna şahitlik etmeleridir. Buna Al-i İmran sûresinin 145. âyeti örnek  verilmiştir. Bu âyetin, bütün heca harflerini içinde bulundurduğu halde,  güzelliğine güzellik katmasıdır.  Bediüzzaman Kur’ân kelimelerinin de i’câzın mazharlarından biri  olduğunu vurgulayarak şöyle der: “Kur’ân’da hiçbir kelime bulunmuyor ki,  mevkiiyle münasebetdar olmasın. Veyahut mevkiinin başka bir kelimeye münasebeti  daha çok olsun. Evet, Kur’ân’ın herhangi bir yerinde bulunan bir kelime, o  mevkiin başında bir tac-ı zerrin gibi görünür. Ve aralarındaki münasebetlerden  dolayı, aralarında geçimsizlik yeri yoktur.” Bunun için de tercümesi mümkün  değildir. 4) Beyanındaki beraat-ı faikadır. Kur’ân hitab tabakalarının ve  terğib ve terhib, medh ve zem, isbat ve irşad, ifhâm ve ifham gibi kelam  kısımlarının en yükseğinde bulunmaktadır. 5) Üslubundaki harika güzelliktir. Bediüzzaman buna Mukattaat  Harflerini örnek vermiş, bunların İlâhî şifre ve remizler olduğunu ve heca  harflerinin bütün çeşitlerinin yarısını aldığını belirtir. “Elif Lâm Mîm”in  bedî bir üslup ve garîb bir tarz olduğunu ifade eder.   Bediüzzaman, îcazın kaynağının, i’câzın da kaynağı olduğu  görüşündedir. Ona göre, belağat mutabakat-ı muktaza-yı haldir. Gerçekte, Kur’ân  muhatapları değişik tabakalarda ve muhtelif asırlarda bulunmaktadırlar.-Her nevi  muhatabın kendisine ayrılan hissesini alması için-bu tabakaları müraat etmek ve  asırları göz önünde bulundurmak ve tamim ve tevzi’ gayesiyle Kur’ân, çoğu yerde  haziflerde bulunmuş. Teşmîl ve taksim için birçok yerde mutlak söylemiş. Belagat  nazarında müstahsen ve ilm-i arabîce makbul ihtimalleri ihtiva etmek ve  vecihleri çoğaltmak için nazmı irsal etmiş. Böylece her zihne kendi zevki  ölçüsünde feyiz vermeyi gerçekleştirmiştir. Feteemmel!  Bediüzzaman, Kur’ân’ın beliğ irşad üslubunun, onun i’câz  vecihlerinden biri olduğuna dikkat çeker ve Kur’ân’ın fıtrî selasetini muhafaza  ettiğini ve tekellüf elinin kendisine ulaşmasından münezzeh bulunduğunu  belirtir.  Kur’ân’da tekrar   Bediüzzaman,-cahillerin bir kusur ve medar-ı tenkid  zannettikleri-Kur’ân’ın üslubundaki tekrarı i’câz vecihlerinden birisi sayar ve  tekrarın hikmetlerini açıklar. Bu hikmetler şunlardır: 1) Kur’ân bir kitab-ı zikir, dua ve davettir. Dua tekrar, davet  de terdid ve te’kid edilir.  2) Her bir sûre küçük bir Kur’ân hükmündedir. Onun için,  Kur’ân’ın ekser maksatları ekser sûresine dercedilmiştir. Böylece, herkesin  bütün Kur’ân’dan istifadesi sağlanmış, hiç kimse bundan mahrum bırakılmamıştır.  Bu gayeyle tevhid, haşr ve Hz. Musa’nın kıssası... tekrar edilmiştir.  Bediüzzaman’a göre, Kur’ân’ın maksatları dörttür: Tevhid, nübuvvet, haşir ve  adalet.  3) Kur’ân’ın tekrarı, insanın manevi ihtiyaçlarının teceddüdüne  münasib düşmektedir. 4) Kur’ân, bu dinin müessisidir. Müessisi, tesbit etmek için  tekrar lâzımdır. Te’kid için terdad lâzımdır. Te’yid için takrir, tahkik, tekrir  lâzımdır.  5) Hem Kur’ân, öyle mesail-i azîme ve hakaik-i dakikadan  bahsediyor ki: Umumun kalblerinde yerleştirmek için çok defa muhtelif  sûretlerde tekrar lâzımdır.  Bediüzzaman merhum, hülasa olarak Kur’ân’da gerçekte tekrar  bulunmadığını,  her bir âyetin çok mânâları, çok faideleri,  çok vücuh ve  tabakaları bulunduğunu, her bir makamda ayrı bir mânâ,  faide ve maksatlar için  zikredildiğini,  dolayısiyle tekrarın ancak sûreten olduğunu söyler.  Kur’ân’ın hepsi belağat bakımından aynı derecede midir?  Âlimler, Kur’ân’ın, belağatın zirvesinde olduğunda  birleşiyorlar.  Ancak İzz ibn Abdüsselam ve Ebu Nasr el-Kuşeyrî, Kur’ân’ın  fesahat mertebeleri bakımından farklı olduğunu söylemişlerdir.  Kadî ise, bu  görüşün tersini savunmaktadır.  İmam Ebu Süleymân el-Hattabî şu görüştedir: İ’câz beliğ kelamda  gizlidir. Mu’ciz kelam şu üç sınıftan hariç olamaz: Birincisi: Belîğ, rasîn ve  cezil. İkincisi: Fesîh, karîb ve sehl. Üçüncüsü: Câiz, talîk ve rasl. Kur’ân,  bütün bunları ihtiva etmektedir. Çünkü muhataplar eşit değildirler. Dilini  tehzib eden şehirli bulunduğu gibi, bedeviliğin kendisine kuvvet ve resanet  kazandırdığı bedevî de vardır.   Muhtemelen Bediüzzaman merhum bu sözden etkilenmiştir. Çünkü,  i’câz bakımından Mekkî üslubun, Medenî üsluptan farklı olduğu görüşünü ileri  sürer. Çünkü ona göre, muhatab ve muarızların tabiatları muhteliftir. Mekkî  üslup âlî, kaviyy, mu’ciz ve mukni’ gelmiştir. Medenî üslupta ise, sadelik,  açıklık ve tafsilli oluşuyla mu’cize bir hava hakimdir. Bediüzzaman, Kur’ân’da edebî tasviri kavramış, büyüleyici  güzelliğini zevketmiş ve şu neticeye varmıştır: “Sihr-i beyânî, kelamda tecelli  ettiği vakit, arazları cevherlere, mânâları cisimlere, cemadatı zî ruhlara, nebatatı akıllı varlıklara dönüştürür. Aralarına muhavere atar. Bu muhavere  bazan muhasemeye, bazen de muhabbete varır. Cemadat hayalin nazarında  raksederler.” "Aya gelince, onun için de menziller takdir ettik ki, kurumuş  hurma dalının ince yay halinin alıncaya kadar incelir." 3âyetini  açıklarken şöyle diyor: “Âyet, şu teşbih ile semanın yeşil perdesi arkasında  güya bir ağaç bulunuyor gibi beyaz, sivri, nûranî bir dalı, perdeyi yırtıp  başını çıkarıp, süreyya o dalın bir salkımı gibi ve sâir yıldızlar o gizli  hilkat ağacının birer münevver meyvesi olarak işitenin hayalî olan gözüne  göstermekle...” Devam edecek...</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)