JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 167044" data-attributes="member: 27">Cevap: Bediüzzaman Said Nursi’ye Göre Kur’ân'ın Mucizeliğini Açıklama MetodDördüncü vecih: Bediüzzaman ve bilginin İslâmîleştirilmesi  Öyle görünüyor ki, Bediüzzaman’ın Kur’ân-ı Kerime olan geniş  bakışı ve ümmetin şahit olduğu dış kaynaklı meydan okuma döneminde yaşaması  ona, kesin ilmî ve imanî yakine sevketmiştir ki: Kur’ân muhtelif ilimlerin temel  merciidir. Bütün bu ilimler, Kur’ân’ın nur kaynağından çıkmışlardır. Onların  gerçek kaynağı Kur’ân’dır. Kısaca, Bediüzzaman’ın fikirlerinde,  el-Ma’hedü’l-Alemî Li’l-Fikri’l-İslâmî’nin dünyanın dört bir yanındaki  şubeleriyle tahkikine çağırdığı “Bilginin İslâmîleştirilmesi” konusunda çok  verimli bir zemin bulunmaktadır. Kur’ân’ın bahislerindeki harika camiiyeti;  maksat, mesele, ma’na, üslup ve güzelliklerindeki ihatası konusunda  Bediüzzaman’ın açıklamaları, sözkonusu fikrin, yani “Bilginin  İslâmîleştirilmesi” fikrinin gelişip boy atması için çok zengin ve verimli bir  topraktır. Bediüzzaman’ın bu konudaki orijinal görüşlerinden birisi de şu  açıklamalarıdır:  “Sair enbiya (a.s)’ın mu’cizatları, birer havarık-ı san’ata  işaret ediyor ve Hz. Âdem’in (a.s) mu’cizesi ise; esasat-ı san’at ile beraber,  ulûm ve fünûnun havarık ve kemâlatının fihristesini bir sûret-i icmâlîde işaret  ediyor ve teşvik ediyor. Amma mu’cize-i kübra-i Ahmediye olan Kur’ân-ı  Mu’cizü’l-Beyan ise, ta’lim-i esmanın hakikatına mufassalan mazhariyetini; hak  ve hakikat olan ulûm ve fünûnun doğru hedeflerini ve dünyevî, uhrevî kamâlatı  ve saadâtı vazıhan gösteriyor. Hem pek çok azîm teşvikatla, beşeri onlara  sevkediyor. Hem öyle bir tarzda sevkeder, teşvik eder ki; o tarz ile şöyle  anlattırıyor:‘Ey insan! Şu kâinattan maksad-ı a’la, tezahür-ü Rububiyyete  karşı, ubûdiyet-i külliye-i insaniyedir ve insanın gaye-i aksası, o ubudiyete  ulûm ve kemalat ile yetişmektir.’Hem öyle bir sûrette ifade ediyor ki, o ifade  ile şöyle işaret eder ki: ‘Elbette nev’-i beşer ahir vakitte ulûm ve fünûna  dökülecektir.’ (....) Netice: Madem enbiyaya dâir olan âyetler, şimdiki  terakkiyat-ı beşeriyyenin harikalarına birer nevi işaretle beraber, daha  ilerideki hududunu çiziyor gibi bir tarz-ı ifadesi var ve madem her bir âyetin  müteaddit mânâlara delaleti muhakkaktır; belki müttefakun aleyhtir ve madem  enbiyaya ittiba etmek ve iktida etmeye dâir evamir-i mutlaka var. Öyle ise, şu  geçmiş âyetlerin maani-i sarihalarına delaletle beraber, san’at ve fünûn-u  beşeriyyenin mühimlerine işârî bir tarzda delalet, hem teşvik ediliyor  denilebilir...”  Yine meselâ Bediüzzaman’ın, "Hiçbir şey yoktur ki, hazineleri bizim yanımızda olmasın.  Herşeyi Biz belirli bir miktar ile indiririz." 7 âyetini zikrederken,  İsm-i Hakîm’in tecelli-i a’zamından olan, bütün kâinatı ihata eden umûmî  hikmetin, iktisad ve israfsızlık mihveri etrafında döndüğünü, hatta iktisadı  emrettiğine işaret ettiğini görüyoruz. Rahmân Sûresin’de dört defa “mizân”  kelimesinin geçmesinden şu neticeyi çıkardığını müşahede ediyoruz: “İşte,  hakaik-ı Kur’âniyeden ve desatir-i İslâmiyeden olan, adalet, iktisad, nezafet  hayat-ı beşeriyede ne derece esaslı bir düstur olduğunu anla. Ve ahkâm-ı  Kur’âniye ne derece kâinatla alakadar ve kâinat içine kök salmış ve sarmış  bulunduğunu ve o hakaikı bozmak, kâinatı bozmak ve sûretini değiştirmek gibi  mümkün olmadığını bil!”  "Biz demiri de indirdik ki, onda hem kuvvet ve şiddet, hem de  insanlar için faydalar vardır." 8âyetini açıklarken de şöyle  demektedir:  Bediüzzaman şunları da söylüyor: “Allah Tealâ, şahs-ı Âdem’e  ta’lim-i esmâ ünvaniyle nev’-i benî ademe ilham olunan bütün ulûm ve fünûnun  talimini ifade eder.” “...Meselâ, hendese ilmi, Cenâb-ı Hakkın ‘Adl ve Mukaddir’  isimlerine dayanıyor. Tıb ilmi, Allah’ın ‘Şâfî’ ismine dayanıyor. Fizyoloji,  kimya, botanik ve biyoloji gibi hakîkat-ı mevcûdatdan bahseden ilimler,  Allah’ın Hakîm ismine dayanır.  Bediüzzaman, Risalelerinin pek çok yerinde, şu gerçeği  vurgulamaktadır:“Ayât-i Kur’ânîye, enva-i ulûm ve mearif-i hakikiye ve bütün  hülasat-ı ulûm-u kevniye ve kavanîn ve şerait-i hayat-ı şahsiye ve hayat-ı  ictimaiye ve hayat-ı kalbiye ve hayat-ı maneviye ve hayat-ı uhreviye gibi umum  mearif-i hakikiye ve hacat-ı beşeriyeye delaletiyle, işaretiyle cami’dir.”  Hatta, kelimat-ı Kur’âniyenin bile bu hususiyeti bulunmaktadır. "De ki:  Rabbimin sözlerini yazmak için bütün denizler mürekkep olsa, hattâ bir o  kadarını daha getirip ilâve etsek, Rabbimin sözleri tükenmeden o denizler  tükenirdi." 9âyetini açıklarken bu mânâya dikkat çekmekte ve  "Rabbimin sözleri"nden maksadın “Kur’ân” olduğunu belirtmektedir. Kur’ân,  hayattar olup, hayat fışkırmaktadır.  Bediüzzaman merhûmun bu bakış açısı, tabirlere kadar uzanır.  Çünkü o, etrafındaki her şeye Kur’ân-ı Kerim’in mefhumlarıyla bakar. Böylece,  dışı süslü, içi ise kof bir cehalet olan Garb felsefesinin bu mefhumları  karalamasını reddeder. Meselâ, sersem ve geveze felsefe şöyle der: “Güneş bir  kitle-i azîme-i mâiye-i nâriyedir. Hem merkez ve medarında döner. Birer kıvılcım  gibi ondan fırlamış olan dünyamız ve diğer seyyaratı, etrafında döndürür...”  Oysa Bediüzzaman, güneşi, bir me’mur-u musahhar ve bir sırac-ı münevver olarak  görür. Ona göre, "Güneşi de bir kandil yaptı." (Nuh Sûresi, 16) âyet-i  kerimesinde azamet-i Rububiyet içinde Halık’ın rahmetine, vüs’at-ı rahmeti  içinde ihsanının ifhamına, azamet-i saltanatı içinde keremenin ihsasına işaret  vardır. Yine Bediüzzaman, bu mevcûdattan zat ve mahiyetleri için bahsedilmediği, bilakis ma’rifet-i Sani’a alamet olmaları cihetiyle bahsedildiği görüşündedir.  Dolayısiyle bu mefhumların, bir kemal-i ilmî, bir zevk-i rûhî, gaye-i insaniye  ve fevaid-i diniyyeyi netice vermesi gerekir.  Bediüzzaman’ın, i’câzü’l-Kur’ân’ın bu yönü üzerinde önemle  durduğunu görüyoruz. O bu konuda şöyle diyor:  “Şeriat-ı İslâmiye, aklî bürhanlar üzerinde müessestir. Bu  şeriat ulûm-u esâsiyenin hayatî noktalarını tamamiyle tazammun etmiş olan ulûm  ve fünûndan mülahhastır. Evet, tehzîbu’r-ruh, riyâzetü’l-kalb,  terbiyetü’l-vicdan, tedbiru’l-cesed, tedvîru’l-menzil, siyasetü’l-medeniye, nizamatü’l-âlem, hukuk, muamelat, hadâb-ı içtimaiye ve saire ve saire gibi ulûm  ve fünûnun ihtiva ettikleri esasatın fihristesi, Şeriat-ı İslâmiyedir. (....) Binaenaleyh, vicdanı insaf ile müzeyyen olan zat, bu şeriatın hakîkatının bütün  zamanlarda, bilhassa eski zamanda, takat-ı beşeriyeden hariç bir hakikat  olduğunu tasdik eder.”  Şu halde Kur’ân, ancak kâinat kitabının ışığında anlaşılabilir.  Kâinat kitabı da ancak Kur’ân’ın esaslarına göre fehmedilebilir. Bediüzzaman,  Kur’ân’ın anlaşılması konusunda bu gerçeğe ve bu esasa dikkat çekerek şöyle  der: “Evet, Kur’ân-ı Hakîm, şu Kur’ân-ı azîm-i kâinatın en âlî bir müfessiridir  ve en belîğ bir tercümanıdır.” Devam edecek...</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)