JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="uður1" data-source="post: 278961" data-attributes="member: 1016557">Bediüzzaman ve eğitim meselemiz (4)                 04 Aralık 2011 Pazar 06:50                                     Bediüzzaman’ın  görüşleri istikametinde “Anayasa, Demokrasi ve Kürtler” ile ilgili  devletin atması gereken adımlara daha önceki makalelerimizde  değinmiştik. Bugünkü makalemizde “Geçmişten Günümüze Eğitimimizin Temel  Meseleleri” üzerinde duracağız.        EĞİTİM:        Said Nursi’ye göre şarkın ve hatta tüm İslam coğrafyasının ana sorunu “cehalettir.” Bunun çözüm yolu da “eğitimdir.” İslam ülkelerinin terakkisinin ana motoru da demokratik temeller üzerine oturmuş bir eğitimden geçmektedir.         İstibdat  yani demokratik olmayan monarşik ve oligarşik bir yönetimle idare  edilen Müslüman ülkelerinin kalkınamamasının en büyük sorunu eğitimdir,  bir başka ifade ile cehalettir. Batıda olduğu gibi kuralların halk  tarafından konulduğu, halk tarafından görevlendirilen memurlar eliyle  yürütüldüğü ve denetlendiği, gerektiğinde değiştirildiği ve devlet  eliyle istihdam olanağının sağlandığı bir yönetim anlayışı şarttır.  Diğer bir ifadeyle halk tarafından, halkın istek ve beklentilerini  karşılayacak şekilde düzenlenen bir “demokratik eğitim” tesis  edilmelidir. Binaenaleyh böyle bir eğitim sistemini Müslüman ülkelerinin  hiç birisinde göremiyoruz. Şu bir gerçek ki, Müslüman ülkelerdeki  eğitim; hakim olan zümrenin veya kişilerin ideolojilerine göre insanlar  adeta “yontulan “ bir birey durumundadır. Bireyin sahip olduğu yetenek  ve kabiliyetleri ile ferdin, halkın beklenti ve tercihleri hakim  zümrelerce önemsenmemektedir. Bundan dolayı kabiliyetler ve yetenekler  inkişaf edemediğinden ülkenin de geri kalmasının en birinci sebebidir.  (Daha önceki makalemizde, Steve Jobs’un hikâyesinde bu husus  açıklanmıştır.)        Bizi gelişmiş ülkelere göre geri bırakan Türk Eğitim Sisteminin ana yapısının şu esaslar üzerine oturması acilen sağlanmalıdır:        a)ANA SİSTEM:  Türk eğitim sisteminin demokratikleşmesi için öncelikle bağlı olduğu  “üst sistemin” yani Türk idarî yapısının demokratik bir yapıya  kavuşturulması; yani anayasanın halkın hür iradesi ile seçerek  oluşturduğu TBMM tarafından hazırlanması, uluslar arası belgelerle  düzenlenen temel hak ve hürriyetlerin teminat altına alınması,  antidemokratik yapı ve güç odaklarının ortadan kaldırılarak demokrasinin  tüm kurul ve kurallarıyla uygulamaya konulması, milli iradenin hâkim  irade haline getirilmesi ile mümkündür.        b)EĞİTİMİN YAPISI:  Demokratik bir sistem üzerine kurulmalıdır. Eğitimin önündeki anayasal,  yasal ve idari engellerin kaldırılması, keyfi uygulamalara son  verilmesi, eğitimin beyin yıkama ve bir ideolojiye angaje etme aracı  değil; ferdin sahip olduğu yetenekleri geliştirici, onu ilgi ve  yetenekleri doğrultusunda hayata hazırlayıcı bir yapıya kavuşturulması  gerekir. Bunun için insan tipolojileri oluşturup, eğitim sistemini buna  göre dizayn eden eski ideolojik alışkanlıkların terk edilerek, nasıl bir  insan olacağının kişinin kendisinin karar vereceği, ancak kişilerin  yeteneklerini en iyi şekilde geliştirebilecekleri eğitim ortamları  sağlanmalıdır.        c)ÇEVRENİN EĞİTİM SÜRECİNE KATILIMI: Eğitim  ile ilgili tüm kararlara halkın ve eğitim ile ilgili başta aileler,  öğrenciler, öğretmenler ve eğitim kuruluşları olmak üzere tüm eğitim  çevrelerinin katılımının sağlanması ile demokratik hale gelebilir. Bunun  için eğitimde merkeziyetçiliğe son verilmesi, yetkilerin yerel  yönetimlere ve okullara devredilmesi, okul- aile işbirliğinin ekonomik  kaynak sağlama aracı olmanın ötesinde eğitimle ilgili kararlara katılma  şekline dönüştürülmesi gerekir.        d)AİLE:  Ailelerin okuldaki eğitime daha çok katılımının sağlanmasına ihtiyaç  vardır. Bu rol asla küçümsenmemeli ve ihmal edilmemelidir. Bu hususta  gelişmiş ülke örneklerinin dikkatli bir şekilde incelenmesi ve dersler  çıkarılması gerekir. Eğitimin demokratikleştirilmesi için en kalıcı ve  etkili çözümün ailelerin eğitime sahip çıkmasını sağlamaktan geçtiği  gerçeği unutulmaması gerekir.        e)EĞİTİMİN DİLİ;  Hususan Doğu ve Güneydoğu bölgesi için dil Türkçe ve Arapça olmalıdır.  Kürtçe yasaklanmamalı aksine halkın talebine göre seçmeli  ders olarak okutulmasına imkan verilmelidir.        f)DERSLER:  İdeolojik  esaslar üzerine konulmamış, demokratik düşünce ve fikirlerin rahatlıkla  ifade edildiği bilgi çağı insanını yetiştirmeyi esas almalıdır.        g)MÜFREDAT: Fen bilimleri ile birlikte Din bilimlerinin de ortak okutulduğu bir müfredat oluşturulmalıdır. Bilhassaırkçılığıihsas  eden konular müfredatta yer almamalıdır. aksi taktirde diğer etnik  Müslüman guruplar ile gayr-ı Müslim vatandaşlarımız iç ve dış şer  komiteleri tarafından tahrik edilerek fitne, inkar ve düşmanlık  tohumlarının ekilmesine yol açacaktır.        h)ÖĞRETMENLER;  Şark bölgesi için kürtçe bilen öğretmenlerin yanı sıra doğudaki âlim ve  hocaların da Arapça ve din derslerini vermek üzere  görevlendirilebilmelerinin sağlanması lazımdır ki, ancak bu yolla şarkta  eğitim sevdirilir ve teşvik edilir.         ı)ÖZEL OKULLAR: Özel  okulların açılması ve müfredatın da kendi yönetim kurulları tarafından  seçilmesine imkân verilmelidir. Demokratikleşmenin bir önemli göstergesi  de “özel sektörün” eğitimdeki rolü nisbetindedir. Meselâ; Japon eğitim  sistemi ile Türk eğitim sistemi karşılaştırıldığında en büyük farkın  özel sektörün eğitimdeki rolü konusunda olduğu hemen ortaya çıkar. Çünkü  Türkiye’de özel sektörün eğitime girmesi teşvik edilmek bir yana bu  güne kadar hep engellenmiştir. Bu husus eğitimin demokratikleşmesi  açısından üzerinde ciddiyetle durulması gereken bir konudur.        i)YATILI OKULLARIN AÇILMASI:  Fakir ve muhtaç olan ailelerin çocuklarına devlet veya vakıflar,  dernekler gibi sivil toplum güçlerinin desteği ile okuma imkânı  sağlanmalı ve sayıları artırılmalıdır.        j)İMAM HATİP OKULLARI: Halkın  teveccühünden de anlaşılacağı üzere bu okulların sayısı halkın talebi  oranında artırılmalıdır. Zira bu okullarda din ilimleri ile fen ve  sosyal bilimlerinin beraberce okutulması nedeniyle halk çocuğunun tahsil  görürken dindar ve muhafazakar olmasını arzulamaktadır.        k)MEDRESE: Mısır “El Ezher” üniversitesi niteliğinde Doğu’da “Medresettüz Zehra”  adında özellikle komşu Müslüman ülkelerine hitap edecek ve eğitim  verecek şekilde bir üniversite açılmalıdır. Bununla ekilmek istenen ırkçılık ve düşmanlık hareketlerinin önü alınmış olacaktır. Ayrıca Osmanlı döneminden beri medrese adı ile eğitim verildiğinden dolayı halk bu isme  çok büyük bir hürmet ve saygı  göstermektedir. Bu nedenle böyle bir ismin kullanılmasına müsaade edilmelidir.        l)BÜTÇE : Fakir vatandaşların eğitimi tamamen devlet tarafından karşılanmalıdır.          m)EĞİTİM ÇEVRESİ:  Bu okullara bilhassa komşu Müslüman ülkelerdeki öğrencilerin  alınmasının yolu açılmalıdır. Bununla iyi komşuluk ilişkilerinin  temelleri atıldığı gibi ilerde bir “İslam Ortak Pazarının” kurulmasına  da yol açacaktır.        n)AHLAK: Batı  toplumunun içine düştüğü gayr-ı ahlakî tavır ve davranışların eğitim  kurumlarına girilmesine müsaade edilmemelidir. Örf, adet, geleneklerimiz  çağın değerleri ile bağdaştırılarak her kademede insanlarımızın,  kadın-erkek, yetenekleri doğrultusunda sonuna kadar eğitimden  yararlandırılması gerekmektedir. Bu husus insanlarımızın dünyaya  yabancılaştırılmayan eğitim sistemimizle nitelikli yetişkinliğe, madde  ve mana açısından, ulaştırılması sağlanmalıdır.        SONUÇ :  Bugün Sultan Abdülhamit dönemi gibi açılımların cesaretle atılması  gerektiği düşüncesindeyim. Eğer Abdülhamit padişahlığı ayakta  tutabilmişse yaptığı açılımların sayesinde olmuştur. Abdülhamit hangi  mıntıkada, hangi vali, hangi kaymakam varsa o mıntıkada hangi kavim,  kültür edebiyat varsa verdiği direktiflerle mülkî amirler oradaki  kavimlerin kültürel boşluklarını göz önünde tutarak o boşlukları  doldurma yoluna gidiyorlardı.         Yukarıdaki  bir kısmına değindiğimiz nedenlerden dolayı cesur adımlara, demokratik  açılımlara ihtiyaç mecburi hale gelmiştir. Göz ardı edinilmesinde; ülke  olarak büyük zararlara yol açtığı gibi, halk-devlet dayanışmasına set  çekerek refah ve zenginliğimize darbe  vuracaktır. Bu nedenle Sultan Abdülhamit’in eğitimde uyguladığı politikaların göz önünde bulundurulmasında fayda buluyorum.        Not: “Eğitimde Demokratikleşme ve Taşra Teşkilatı Profili” adlı Bartın Üniversitesi’nin 04 no’lu yayınından istifade edilmiştir.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)