JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="bizar" data-source="post: 242688" data-attributes="member: 12884">Eserlerindeki Temsil SırrıEserlerinde herkesin rahatlıkla anlayabileceği derecede sade misalleri  tercih eden Üstad Said Nursî; mü’minler arasında var olması gereken  kardeşlik ve sevginin, düşmanlık ve kinin yerine kaim olması için gayret  göstermektedir. Bu düşünceyle mü’minlerdeki ortak özelliklerin  çokluğuna işaret etmekte ve bunların kardeşler arasını bağlayıcı mühim  özellikler olduğunu vurgulamaktadır. Böylece; onun âyetleri yorumlarken  verdiği misaller, onu dinleyenler veya okuyanlar tarafından,  -zihinlerinde bir soru kalmayacak şekilde- kabul edilmektedir.Meselâ; İslâmî vasıflarıyla kıymetlenen bir mü’mine düşmanlık etmeyi;  "adi küçük taşları Kâbe’den veya Uhud Dağı’ndan daha ehemmiyetli görmek  akılsızlığına"  benzetmekte ve şöyle demektedir:"Tevhid-i imanî, elbette tevhid-i kulûbu ister. Ve vahdet-i itikad dahi, vahdet-i içtimaiyeyi iktiza eder." "Mümine muhabbet etmek gerekir,"  çünkü "mü’min kâinata bir uhuvvet beşiği olarak bakar."  ..."Bir memlekette beraber bulunmakla uhuvvetkârâne bir münasebet  hissedersin. Halbuki, imanın verdiği nur ve şuur ile sana gösterdiği ve  bildirdiği Esma-i İlahiye adedince vahdet alâkaları ve uhuvvet  münasebetleri var. Meselâ; her ikinizin Hâlikınız bir, Mâlikiniz bir,  Mâbudunuz bir, Râzıkınız bir, bir, bir... bine kadar bir, bir. Hem Peygamberiniz bir, dininiz bir, kıbleniz bir. Bir, bir.. yüze kadar  bir, bir. Sonra köyünüz bir, devletiniz bir, memleketiniz bir... ona  kadar bir, bir. Bu kadar bir bir’ler vahdet ve tevhidi, vifak ve  ittifakı, muhabbet ve uhuvveti iktiza ettiği ve kâinatı ve küreleri  birbirine bağlayacak manevî zincirler bulundukları halde, şikak ve  nifaka, kin ve adâvete sebebiyet veren örümcek ağı gibi ehemmiyetsiz ve  sebatsız şeyleri tercih edip mü’mine karşı hakiki adâvet etmek ve kin  bağlamak, ne kadar o râbıta-i vahdete bir hürmetsizlik ve o esbab-ı  muhabbete karşı bir istihfaf ve o münasebet-i uhuvvete karşı ne derece  bir zulüm ve i’tisaf olduğunu, kalbin ölmemiş ise, aklın sönmemiş ise  anlarsın."Bu cümleleriyle mü’minleri imanda birleşmeye teşvik ve ikna eden Said  Nursî; aralarında bu kadar ortaklık bağı varken tefrikaya sebep olan bir  takım gurupların mensuplarına hitaben de şöyle sesleniyor:"...Ey divâneler! İşitmediniz mi, anlamamış mısınız ki, â€˜Müminler  ancak kardeştir’ (49, Hucurat:10) âyeti bir nâmus-u İlahîdir; veya  körleşmiş misiniz ki, görmüyor musunuz ki, â€˜Sizden biriniz, kendisi  için istediği şeyi kardeşi için de istemedikçe tam iman etmiş olmaz’   hadîsi bir düstur-u Nebevî’dir. Acaba şu sıdk ve kizb mabeyninde  mütereddit olan inkâr mes’elesi, nasıl oldu da, şu iki esas-ı azim ve  metine nâsih olabildi?."Yukarıda naklettiğimiz ifadelerinde açıkça görüldüğü gibi o; İslâm  kardeşliğini sadece tavsiye etmekle kalmamış, iman birliğine zarar  verecek bir davranışla karşılaştığında bizzat müdahale edip buna sebep  olan insanlarla mücadele etmiştir. Onun bu tavrı bize, aklında ve  kalbinde sağlam temellere oturttuğu iman kardeşliği için gerektiğinde  cesaretle ayağa kalkabilmenin lüzumunu göstermektedir. Çünkü o; "Topluca Allah’ın ipine yapışın, ayrılmayın. Allah’ın size  olan nimetini hatırlayın. Hani siz birbirinize düşman idiniz de Allah  kalplerinizi uzlaştırdı. O’nun nimetiyle kardeşler hâline geldiniz" (3,  lu Imrân, 103)) âyetindeki sağlamipe, yani Kur’ân’a tam mânâsıyla  yapışan bir mü’mindir. "...Evet, Kur’ân, arşı ferşe bağlamış bir zincir,  bir hablullahtır"  diyerek çağın yeniden aydınlanmasının ancak ve  sadece bu ipe tutunmakla mümkün olduğunu samimiyetle idrak etmekte ve  diğer Müslümanları da aynı idrakte toplanmaya davet etmektedir. Bediüzzaman Said Nursî, Kur’ân’a hakkıyla sarılmanın tabii bir sonucu  olarak Kur’ân hizmetine ömrünü vakfeylemiş, şahsiyetini İslâm’a feda  etmiş, din kardeşlerinin ayrılığa düşmemesi uğruna pek çok sıkıntılara  katlanmış, fakat doğru hedefin İslâm kardeşliğinde birleşmek olduğunu  her fırsatta haykırmaktan vaz geçmemiştir. Onun uhuvvet hakkındaki  fikirlerini, tam mânasıyla anlayabilmek ancak sözlerinin ispatı olan  hayatını anlamakla mümkündür. Said Nursî; hayatının bütün dönemlerinde  karşımıza hep aynı temel hususiyetleri taşıyan mükemmel bir şahsiyet  olarak çıkmaktadır. Söyledikleri yaşadıklarının aynası bir Said Nursî  olarak. Şu tek cümlesi bu kanaatimizin en bariz delili olmaya kâfidir:  "Bin haysiyetim olsa kardeşlerimin mabeynindeki muhabbete ve samimiyete  feda ederim."                </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)