Konuya cevap cer

Mesaj

<blockquote data-quote="Bîçare S.V." data-source="post: 231194" data-attributes="member: 1008987">Ben zaten bir zemin istiyordum ki, efkârımı onda beyan edeyim&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; 12.01.2011&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; <a href="http://www.yeniasya.com.tr/haber_detay2.asp?id=2398" target="_blank"><img src="http://www.yeniasya.com.tr/Uploads/haber/ilave/2011-01-11_145257.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Ben zaten bir zemin istiyordum ki, efkârımı onda beyan edeyim. Şimdi bu Divan-ı Harb-i Örfî iyi bir zemin oldu.&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Mukaddeme Daktâ ki hürriyet divanelikle yâd olunurdu;&nbsp; zayıf istibdat tımarhaneyi bana mektep eyledi. Vaktâ ki itidal,&nbsp; istikamet; irtica ile iltibas olundu; Meşrûtiyette şiddetli istibdat,&nbsp; hapishaneyi mektep yaptı. Ey şu şahadetnâmemi temâşâ eden zevat!&nbsp; Lütfen ruh ve hayalinizi misafireten, yeni medeniyete karışmış asabî bir&nbsp; bedevî talebenin hâl-i ihtilâlde olan ceset ve dimağına gönderiniz. Tâ&nbsp; tahtie ile hatâya düşmeyiniz.31 Mart Hadisesinde Divan-ı Harb-i Örfî’de dedim ki: Ben&nbsp; talebeyim. Onun için her şeyi mizan-ı şeriatla muvazene ediyorum. Ben&nbsp; milliyetimizi, yalnız İslâmiyet biliyorum. Onun için her şeyi de&nbsp; İslâmiyet nokta-i nazarından muhakeme ediyorum.Ben hapishane denilen&nbsp; âlem-i berzahın kapısında dururken ve darağacı denilen istasyonda&nbsp; âhirete giden şimendiferi beklerken, cemiyet-i beşeriyenin gaddarane&nbsp; hallerini tenkit ederek, değil yalnız sizlere, belki bu zamandaki nev-i&nbsp; benî beşere irad ettiğim bir nutuktur. Onun için, “O gün ki, bütün&nbsp; sırlar ortaya serilir.” (Târık Sûresi: 86:9) sırrınca, kabr-i kalbden&nbsp; hakâik çıplak çıktı; nâmahrem olan kimseler nazar etmesin. Âhirete&nbsp; kemal-i iştiyak ile müheyyâyım. Bu asılanlarla beraber gitmeye hazırım.&nbsp; Nasıl ki, bir bedevî garâipperest, İstanbul’un acaip ve mehasinini&nbsp; işitmiş, fakat görmemiş; nasıl kemâl-i hâhişle görmeyi arzu eder! Ben de&nbsp; ma’rez-i acâip ve garaip olan âlem-i âhireti, o hâhişle görmek&nbsp; istiyorum. Şimdi de öyleyim. Beni oraya nefyetmek, bana ceza değil!&nbsp; Sizin elinizden gelirse, beni vicdânen tâzib ediniz! Ve illâ başka&nbsp; suretle azap, azap değil, benim için bir şandır!Bu hükûmet zaman-ı&nbsp; istibdatta akla husûmet ederdi. Şimdi de hayata adavet ediyor. Eğer&nbsp; hükûmet böyle olursa, yaşasın cünun! Yaşasın mevt! Zalimler için de&nbsp; yaşasın Cehennem! Ben zaten bir zemin istiyordum ki, efkârımı onda beyan&nbsp; edeyim. Şimdi bu Divan-ı Harb-i Örfî iyi bir zemin oldu.Bidayetlerde herkesten suâl olunduğu gibi, Divan-ı Harpte bana da suâl ettiler: “Sen de şeriatı istemişsin.” Dedim:&nbsp; Şeriatın bir hakikatine bin ruhum olsa feda etmeye hazırım. Zira,&nbsp; şeriat, sebeb-i saadet ve adalet-i mahz ve fazilettir. Fakat&nbsp; ihtilâlcilerin isteyişi gibi değil. Hem de dediler: “İttihad-ı Muhammediyeye (asm) dahil misin?” Dedim:&nbsp; Maaliftihar! En küçük efrâdındanım. Fakat, benim târif ettiğim&nbsp; vecihle... Ve o ittihaddan olmayan, dinsizlerden başka kimdir, bana&nbsp; gösterin.İşte o nutku şimdi neşrediyorum. Tâ ki, Meşrutiyeti lekeden&nbsp; ve ehl-i şeriatı me’yusiyetten ve ehl-i asrı tarih nazarında cehil ve&nbsp; cünundan ve hakikati evham ve şüpheden kurtarayım. İşte başlıyorum: Dedim: Ey paşalar, zabitler! Hapsimi iktiza eden cinayetlerin icmâli: Medar-ı iftiharım olan mehasinim, şimdi günah sayılıyor. Artık nasıl itizar edeyim, mütehayyirim.Mukaddeme&nbsp; olarak söylüyorum: Mert olan cinayete tenezzül etmez. Şayet isnad&nbsp; olunsa cezadan korkmaz. Hem de haksız yere idam olunsam, iki şehid&nbsp; sevabını kazanırım. Şayet hapiste kalsam, böyle hürriyeti lâfızdan&nbsp; ibaret bulunan gaddar bir hükûmetin en rahat mevkii hapishane olsa&nbsp; gerektir. Mazlumiyetle ölmek, zâlimiyetle yaşamaktan daha hayırlıdır.&nbsp; Bunu da derim ki:Siyaseti dinsizliğe âlet yapan bazı adamlar,&nbsp; kabahatini setr için başkasını irtica ile ve dinini siyasete âlet&nbsp; yapmakla itham ederler. Şimdiki hafiyeler eskisinden beterdirler.&nbsp; Bunların sadakatine nasıl itimad olunur? Adalet onların sözlerine nasıl&nbsp; binâ olunur? Hem de cerbeze ile, insan adalet yaparken zulme&nbsp; düşüyor. Zirâ insan kusursuz olmaz. Fakat uzun zamanda ve efrad-ı kesîre&nbsp; içinde ve tahallül-ü mehasinle tâdil olunan müteferrik kusurları&nbsp; cerbeze ile cem edip bir zaman-ı vahidde bir şahs-ı vahidden sudurunu&nbsp; tevehhüm ederek şedid cezaya müstehak görür. Halbuki bu tarz, bir zulm-ü&nbsp; şedîddir. Divan-ı Harb-i Örfî, Mukaddeme, s. 17</blockquote>

[QUOTE="Bîçare S.V., post: 231194, member: 1008987"] [SIZE=4][B]Ben zaten bir zemin istiyordum ki, efkârımı onda beyan edeyim[/B][/SIZE] [SIZE=4][B]12.01.2011[/B][/SIZE] [SIZE=4][B][URL="http://www.yeniasya.com.tr/haber_detay2.asp?id=2398"][IMG]http://www.yeniasya.com.tr/Uploads/haber/ilave/2011-01-11_145257.jpg[/IMG][/URL][/B][/SIZE] [SIZE=4][B]Ben zaten bir zemin istiyordum ki, efkârımı onda beyan edeyim. Şimdi bu Divan-ı Harb-i Örfî iyi bir zemin oldu.[/B][/SIZE] [SIZE=4][/SIZE] [CENTER][SIZE=4][B][B]Mukaddeme [/B][/B][/SIZE][/CENTER] [SIZE=4][B] Daktâ ki hürriyet divanelikle yâd olunurdu; zayıf istibdat tımarhaneyi bana mektep eyledi. Vaktâ ki itidal, istikamet; irtica ile iltibas olundu; Meşrûtiyette şiddetli istibdat, hapishaneyi mektep yaptı. Ey şu şahadetnâmemi temâşâ eden zevat! Lütfen ruh ve hayalinizi misafireten, yeni medeniyete karışmış asabî bir bedevî talebenin hâl-i ihtilâlde olan ceset ve dimağına gönderiniz. Tâ tahtie ile hatâya düşmeyiniz. 31 Mart Hadisesinde Divan-ı Harb-i Örfî’de dedim ki: Ben talebeyim. Onun için her şeyi mizan-ı şeriatla muvazene ediyorum. Ben milliyetimizi, yalnız İslâmiyet biliyorum. Onun için her şeyi de İslâmiyet nokta-i nazarından muhakeme ediyorum. Ben hapishane denilen âlem-i berzahın kapısında dururken ve darağacı denilen istasyonda âhirete giden şimendiferi beklerken, cemiyet-i beşeriyenin gaddarane hallerini tenkit ederek, değil yalnız sizlere, belki bu zamandaki nev-i benî beşere irad ettiğim bir nutuktur. Onun için, “O gün ki, bütün sırlar ortaya serilir.” (Târık Sûresi: 86:9) sırrınca, kabr-i kalbden hakâik çıplak çıktı; nâmahrem olan kimseler nazar etmesin. Âhirete kemal-i iştiyak ile müheyyâyım. Bu asılanlarla beraber gitmeye hazırım. Nasıl ki, bir bedevî garâipperest, İstanbul’un acaip ve mehasinini işitmiş, fakat görmemiş; nasıl kemâl-i hâhişle görmeyi arzu eder! Ben de ma’rez-i acâip ve garaip olan âlem-i âhireti, o hâhişle görmek istiyorum. Şimdi de öyleyim. Beni oraya nefyetmek, bana ceza değil! Sizin elinizden gelirse, beni vicdânen tâzib ediniz! Ve illâ başka suretle azap, azap değil, benim için bir şandır! Bu hükûmet zaman-ı istibdatta akla husûmet ederdi. Şimdi de hayata adavet ediyor. Eğer hükûmet böyle olursa, yaşasın cünun! Yaşasın mevt! Zalimler için de yaşasın Cehennem! Ben zaten bir zemin istiyordum ki, efkârımı onda beyan edeyim. Şimdi bu Divan-ı Harb-i Örfî iyi bir zemin oldu. Bidayetlerde herkesten suâl olunduğu gibi, Divan-ı Harpte bana da suâl ettiler: “Sen de şeriatı istemişsin.” Dedim: Şeriatın bir hakikatine bin ruhum olsa feda etmeye hazırım. Zira, şeriat, sebeb-i saadet ve adalet-i mahz ve fazilettir. Fakat ihtilâlcilerin isteyişi gibi değil. Hem de dediler: “İttihad-ı Muhammediyeye (asm) dahil misin?” Dedim: Maaliftihar! En küçük efrâdındanım. Fakat, benim târif ettiğim vecihle... Ve o ittihaddan olmayan, dinsizlerden başka kimdir, bana gösterin. İşte o nutku şimdi neşrediyorum. Tâ ki, Meşrutiyeti lekeden ve ehl-i şeriatı me’yusiyetten ve ehl-i asrı tarih nazarında cehil ve cünundan ve hakikati evham ve şüpheden kurtarayım. İşte başlıyorum: Dedim: Ey paşalar, zabitler! Hapsimi iktiza eden cinayetlerin icmâli: Medar-ı iftiharım olan mehasinim, şimdi günah sayılıyor. Artık nasıl itizar edeyim, mütehayyirim. Mukaddeme olarak söylüyorum: Mert olan cinayete tenezzül etmez. Şayet isnad olunsa cezadan korkmaz. Hem de haksız yere idam olunsam, iki şehid sevabını kazanırım. Şayet hapiste kalsam, böyle hürriyeti lâfızdan ibaret bulunan gaddar bir hükûmetin en rahat mevkii hapishane olsa gerektir. Mazlumiyetle ölmek, zâlimiyetle yaşamaktan daha hayırlıdır. Bunu da derim ki: Siyaseti dinsizliğe âlet yapan bazı adamlar, kabahatini setr için başkasını irtica ile ve dinini siyasete âlet yapmakla itham ederler. Şimdiki hafiyeler eskisinden beterdirler. Bunların sadakatine nasıl itimad olunur? Adalet onların sözlerine nasıl binâ olunur? Hem de cerbeze ile, insan adalet yaparken zulme düşüyor. Zirâ insan kusursuz olmaz. Fakat uzun zamanda ve efrad-ı kesîre içinde ve tahallül-ü mehasinle tâdil olunan müteferrik kusurları cerbeze ile cem edip bir zaman-ı vahidde bir şahs-ı vahidden sudurunu tevehhüm ederek şedid cezaya müstehak görür. Halbuki bu tarz, bir zulm-ü şedîddir. [B]Divan-ı Harb-i Örfî, Mukaddeme, s. 17 [/B][/B][/SIZE] [/QUOTE]

Adı

İnsan doğrulaması

Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)