JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="kordon" data-source="post: 253447">Biat mı zor, Cihat mı?                 10 Haziran 2011 Cuma 06:49                                     Bugün  İslam coğrafyasının bazı yerleri işgal altında. Bu işgalleri gördükçe  “Hangi fiilimiz ile kadere fetva verdik ki bunlar başımıza geliyor” diye  düşünüyorum. O zaman, Üstadın Birinci Dünya Savaşındaki mağlubiyetimizi  sorgulayan sözleri aklıma geliyor. Üstad, Sünuhat’ta  Rabb’imizin, günde beş defa namaz kılmakta tembellik gösteren müminlere  bu savaş/cihat vasıtasıyla beş sene, yirmi dört saat talim, meşakkat,  tahrik ile bir nevi namaz kıldırdığını ifade ediyordu.         Biraz  önce yatsı namazını cemaatle kılarken namazın, hassaten cemaatle  kılınan namazın en külli biat, en mükemmel cihat olduğunu hissettim.  Alemlerin Rabb’i olan Allah’ın, namaz vasıtasıyla cihat etmeye çağırır  gibi günde beş kez bizi kendisine biat etmeye çağırdığını hatırladım.  Meseleye bu cepheden nazar ettiğimde, en büyük cihatlardan birinin namaz vasıtasıyla Rabb’imize günde beş kez biat etmek olduğunu anladım. Zira namaz öyle külli bir biatti ki, onun vasıtasıyla bütün maddi ve manevi cihazatımızla cihat ediyorduk.         Gerek  dünya savaşları, gerek halihazır İslam coğrafyasındaki işgaller,  gerekse de biraz önceki yatsı namazı bana öyle bir fikir verdi ki;  namazla biat noktasında tembellik gösteren İslam dünyası Birinci Dünya  Savaşında çok zor şartlar altında cihat ile biat etmek zorunda kaldığı  gibi, bu gün bizler namazla biat noktasında tembellik gösterdiğimizde  benzer bir cihada mecbur bırakılacağız... İslam coğrafyasındaki hali  hazır işgaller ihtimal ki bunu gösteriyor.          Namaz, biat ve cihat...  Şüphesiz cihadın en büyüğü nefisle yapılan cihat. Nefisle yapılan  cihadın en ehemmiyetlisi ise namaz. Namaz, nefsin kula, kulun da  Rabb’ine biatı. Bu biat cemaat ile olduğu zaman daha bir ahenkli oluyor.  Kul kendisiyle birlikte ne kadar çok kulun Rabb’ine biat ettiğini  görüyor, daha bir güvende hissediyor kendini. Üstelik bu kullar nispeten  o kişinin mesleğine, meşrebine, fikriyatına muhalif kişiler ise bu hal  daha da anlamlı oluyor.         Kulun  Rabb’ine karşı namaz vasıtasıyla biatına benzer bir durum da, bir  ferdin veya cemaatin diğer fertlere ve cemaatlere karşı biat vaziyeti.  Gerek fert, gerekse de cemaat anlamında namaza layık bir ahenge ulaşmak  için bu şart. Zira namaz ile nefis nasıl kula biat ediyorsa, insan da hak olan bir  hal karşısında bu hakkı ifade eden kişiye karşı diliyle ifade etmese de  en azından makul ölçülerde bir biat halinde olması gerekiyor. Şüphesiz,  kendisine biat meşru olan kişi bu hali istismar edemeyeceği gibi,  kimseyi de kendisine biat etmeye zorlayamaz. Zorladığı veya bu yöndeki  beklentisini uygun olmayan bir üslupla beyan ettiği takdirde kendisine  biat edilmeyi hak etmiyor demektir. Yatsı  namazından önce okuduğumuz Risale dersi de böyle diyordu. Bir tarafta  Hz. Ali gibi biatı sonuna kadar hak eden bir zat, öte yanda kılıçla  kendilerine biat ettirmeye çalışan Yezid ve Velid.         Çağımız bireyselliğin egemen olduğu bir çağ.  Elinizde para olduğu müddetçe kimseye muhtaç değilsiniz. Kimseye biat  etmek zorunda değilsiniz. Bu durumda toplumun düzeni bozuluyor. Bir  tarafta birbirine alabildiğine yabancılaşan insanlar, diğer tarafta  insan ilişkilerinde yaşanan sonu gelmez anarşi. Bir tarafta bana  dokunmayan yılan bin yaşasın, diyen bir kişilik, diğer tarafta yılan  gibi her yana çöreklenmeye çalışan güç odakları.         Sıradan bireyler için durum böyle. Ne var ki, bu minvalde mümin de ciddi bir biat ve cihat sorunu ile karşı karşıya kalıyor. Namazda tembellik gösterip, nefsine biat eden birinin bir başka kemal ehli kişiye veya görüşe biat etmesi zorlaşıyor. Armudun  sapı, üzümün çöpü kabilinden bir çok kişiye, mesleğe, meşrebe veya  cemaate şerhler koyuyor. Bunun için de bir başkası için bir şeyler yapma  ve savaşma/cihat etme gücünü kendinde bulmakta zorlanabiliyor. Sonuçta  Hutbe-i Şamiye’de belirtildiği gibi ya nemelazımcılığa gömülüyor yada  biat etmesi gereken kişilere karşı eleştirel bir tutum içine giriyor.  Her halükarda kaybeden kendisi oluyor. Ayrıca bu durumun top yekun iman  hareketine verdiği sıkıntı da cabası.        Kısa bir süre önce Barla’yı ziyaret ettim. Barla’ya ilk defa on yıl önce gitmiştim.  Bu ikinci gidişim. Geçen on yılda Barla’nın yüzünün hayli değiştiğini  gördüm. Gün geçtikçe Barla’ya rengini veren manevi havanın daha da  belirginleştiğini fark ettim. Başlangıçta Nur medresesi olarak sadece  Üstadın evi varken, son yıllarda burada farklı Nur cemaatlerine mahsus  medrese tarzında bir çok büyük yapının bulunduğunu gördüm. İşin ilginç  tarafı, buradaki farklı cemaatlere mensup medreselerin manevi renkleri  de hep aynı renkteydi. Dar çerçevede zaman zaman Nur Cemaatleri arasında  yapılan cemaati renk ayrımına mukabil Barla’da bu renk ayrımına  rastlamadım. Zaten Barla’da karşılaştığınız hemen herkes “Hepimiz Nur talebesiyiz” diyordu.         Müminler  farklı nur cemaatlerine mensup kişiler olarak cemaat halinde birbirinin  ardında namaz kılıyorlardı. Orada, kimse saftaki diğer kişinin  cemaatini sorgulamadığı gibi, imamın da hangi cemaatten olduğunu merak  etmiyor, cemaate uymamazlık etmiyordu. Keza beraber yapılan nur  derslerinde de kimse dersi yapan kişinin cemaatinin ne olduğunu düşünme  ihtiyacı duymuyordu.        Barla’nın bu biat ve cihat dolu halini gördükten sonra Nur hizmeti adına şükrettim.  Bir an buradaki biat ve cihat halinin dünyanın dört bir yanına  dağıldığını düşündüm. O zaman şu sesi kalbimin derinliklerinde duyar  gibi oldum: “Ümitvar olunuz. Şu istikbal-i inkılap içinde en gür sada  İslamın olacaktır.”         Ne  var ki, bu hal içre, bu biat ve cihat halinin Rabb’imizin isteği  şekilde sürdürülmesinin ne kadar zor olduğunu anlatan bir hadiseyi de  hatırlar gibi oldum. Beled  suresinde Rabb’imiz sarp yokuşu, yani Akabe’yi geçmenin ne kadar zor ama  önemli olduğunu anlatıyordu. Sürede anlatılan akabeye nazar ettiğimde  gerçekten de akabeyi geçmenin tam bir cihat işi olduğunu anladım.  Oysa Akabe tepesinde İslam Devletinin kuruluşunun en somut başlangıç  işareti olan Akabe Biatını hatırladığımda durum değişiyordu.     Zira hem Akabe biatına, hem de Bedir Cihadına katılan Rafi (r.a.), “Akabe bey’atlarında  hazır bulunmam yerine Bedir’de hazır bulunmuş olmak beni sevindirmez” diyordu. Şimdi kendi kendime soruyorum: Cihat mı, biat mı?        Gerek  sıradan bir insan olarak müminin hali, gerek Türkiye’deki cemaatlerin  hali, gerekse de İslam dünyasının hali hazır hali, üstelik de Rafi (r.a.) sözleri  gösteriyor ki, zor olan cihat etmek değil, biat etmek. Zira insan düşmanla cihat ediyor da, namaz vasıtasıyla da olsa nefsiyle cihat etmekte zorlanıyor. Çoğu  kere namaz ile Rabb’ine biat etmek yerine, namazda tembellik göstererek  nefsine biat ediyor. Bu biat da hiçbir cihat arzusu getirmiyor.         Şimdi şunu söylemek en doğrusu galiba: Namaz olmadan biat, biat olmadan da cihat olmuyor. </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)