JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 219849" data-attributes="member: 1008315">Cevap: Bir başka Akdamar Adası hayali 30 Ekim 2010 Cumartesi 06:02  AkdamarBediüzzaman, Çetin Altan ve Cumhuriyet Bayramı                 30 Ekim 2010 Cumartesi 06:04                                     Müdür Bey,    Size teşekkür ederim ki, Kurtuluş Bayramı’nın bayrağını koğuşuma  taktırdınız. Harekât-ı Milliye’de İstanbul’da, İngiliz ve Yunan  aleyhindeki Hutuvat-ı Sitte eserimi tab ve neşirle, belki bir fırka  asker kadar hizmet ettiğimi Ankara bildi ki, Mustafa Kemal şifreyle iki  defa beni Ankara’ya taltif için istedi. Hattâ de¬mişti: “Bu kahraman  hoca bize lâzımdır.” Demek, benim bu bayramda bu bay¬rağı takmak  hakkımdır.    Said Nursî    Bugün cumhuriyet bayramı… İçimde  hem burukluk, hem sevinç var. Sevincimin sebebi malum; cumhuriyetin  ilanı. Kederimin sebebiyse size meçhul, bana malum; yukarıdaki mektup ve  bana hatırlattıkları… Evet, yanlış okumadınız. Yine aynı sendromla  karşı karşıyayım: İrticacı (!) damarlarım depreşti yine. O yüzden  birazcık kederleniyorum. Hem bu ülkede kederlenmek o kadar kolay ki,  bayramlarda bile insan kendisine bir neden bulabiliyor. Hiç de  zorlanmıyor. Azıcık maziyi karıştırmak yetiyor.    Türbandı,  resepsiyondu derken bir bayram daha geldi, geçti, geçiyor. Bu yazıyı  başladığım dakikalarda günün sonlanmasına birkaç saat kalmıştı. (Ne  kadar zamanda biter, meçhul.) Hatta yalnızca iki saat. 30 Ekim’e  yalnızca iki saatçik vardı klavye üzerinde parmaklarım sekerken. Bu  arada, televizyondan izleyebildiğim kadarıyla, boğazdaki havai fişek  gösterisi fena olmadı. Gerçi toplu taşıma ücretlerine yapılan zammın  ardından belediye eliyle yapılmış böyle müsrif bir gösteriyi izlemek  insana dokunuyor, ama olsun. Cumhuriyete değer. Sanırım bazı şeyleri  değiştirmek elimizden gelmiyor. Devlet eliyle yapılan israf bunlardan  birisi… Havai fişeklerin saçtığı ışığı izlerken bir an akbilimi de  havada görür gibi oldum; ama yok canım, hayalmiş. Akbilimin ne işi var  orada? Hem artık manyetik kartlar var, akbilin devri geçti.    Dedim  ya, insan kederlenmek için kendisine sebepler bulabiliyor. Mesela  yukarıdaki mektubun içeriğine bakıyorum, acayip. Durun, izah edeyim.  Bediüzzaman Said Nursî’nin Şualar isimli eserinde yer alan bu mektup bir  hapishane müdürüne yazılmış. Hangisine mi? Ne ehemmiyeti var? Bir  hapishane müdürüne işte… Gerçi haklısınız, Bediüzzaman o kadar çok  hapishaneye girmiş çıkmış ki, insan sormadan edemiyor. Hangisi bu?  Eskişehir mi? Denizli mi? Isparta mı? Hangisi? Sürgünleri saymıyorum  bile…    Bir tanesinden de ceza almış olsa, ama yok. Hepsinden  tekrar tekrar beraat etmiş, ama serbest bırakılmamış. Neyse…  Cumhuriyetin lezzetlerini tadamayan böyle çok evlatları var. Ama  mektubun içeriğine bakar mısınız? Bizzat Mustafa Kemal tarafından  “Kahraman Hoca” ismiyle anılmış birisi, sırf yazdığı için ve yazdığı  eserlerde Allah’ı anlattığı için sürgün sürgün, hapis hapis  süründürülüyor. Memleket memleket gezdiriliyor. Öyle ki, bayramları bile  hapishane içerisinde, tecritte geçiriyor. Soğuk bir koğuşta, hem de  pencereleri kırık bir koğuşta, hem de kış ortasında ölsün diye  bırakılıyor. Ecel bu, ölmüyor. Mücadelesine devam ediyor. Bugün  milyonlarca manevî evladı var, binlerce öğrencisi… Bu mektuptan evvelki  mektupları da okumalısınız. Size anlatacakları çok şeyler var keder  namına. Oradan cumhuriyetin gizli tarihini okuyabilirsiniz. Kendi  evlatlarını yiyen devrimler tarihini…    Neyse, uzatmayayım. Bugün  bir kitap okudum. Şöyle ince bir şey. 149 sayfa falan. Çetin Altan’a ait  bir eser. “Komünizm Komünizm diye diye Globalleştik” isminde güzel bir  kitaptı. Çetin Altan’ın çeşitli zamanlarda yazdığı benzer konulardaki  yazılardan oluşmuş. Doksanlarda yazdığı yazılar ağırlıklı… Ama farklı  tarihler de var. Ben, Çetin Altan’ı çok tanımam, ama bu kitabıyla onu  sevdim diyebilirim. Hakikaten orijinal görüşleri var. Hepsine katılmasam  da takdir ediyorum; güzel fikirleri var. Hatta bütün bunları boşverin,  en azından bir davası var. Uğrunda geçmiş yılları var. Fakat ne yalan  söyleyeyim; aynı talihsizlikleri onun hayatının izdüşümlerinde de  gördüm. Düşünün ki, ilk gözaltıyı 24 yaşındayken Kore Harbi hakkında  yazdığı bir yazı nedeniyle yaşamış. Hem de doğru bir yazı. Eğer bir  yetkili mecliste onu doğrulayan bir konuşma yapmasa, belki ceza bile  alacakmış. Ve bu tutuklanmalar devam etmiş. Kendisi kitabında bizzat  300’e yakın mahkemesi olduğunu söylüyor. Sadece o da değil, tanık olduğu  başka felâketleri de naklediyor kitabında küçük küçük: Mesela,  Sabahattin Ali’nin sobayla dövülerek öldürüldüğünü söylüyor. Nazım  Hikmet’in hapsini anlatıyor, vs…    <img src="http://www.risalehaber.com/images/other/nursi_cetinaltan.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />Tam  burada şunu sormak istiyorum sizlere, çünkü kendi içimde cevabı net  bulamıyorum: İki farklı ucun insanı doğruları savundukları için  böylesine eziliyorlarsa, aynı rejimin çarkları arasında, bunları kim  eziyor?    Cevabı yine her iki müellifin eserlerindeki ifadeler ele  veriyor sanki. Mesela Çetin Altan, ilginçtir cumhuriyet idaresi için  “demokrasi” kelimesini değil, “oligarşiyi” kullanıyor. “Ankara  oligarşisi” diyor mücadele ettiği sistemi anlatırken. Yani belli bir  zümrenin hâkimiyeti bu, halkın değil. Yine Bediüzzaman da, Şualar isimli  eserinin birçok yerinde şöyle sesleniyor yetkililere: “Bana karşı ehl-i  dünyanın verdiği sıkıntı, siyaset için değil. Çünkü onlar da bilirler  ki siyasete karışmıyorum, siyasetten kaçıyorum. Belki, bilerek veya  bilmeyerek, zındıka hesabına, benim dine merbutiyetimden beni tazip  ediyorlar!” Yani arkada başka hesapların ve örgütlerin olduğunu ifade  ediyor. Cumhuriyet adına değil, hakiki manada cumhuriyet istedikleri  için eziliyor bu insanlar.    Şimdi susuyorum… Cumhuriyetin 87  yıllık yolculuğunda “cumhuriyet hakikat olsun, tam yaşasın ve tam olsun”  diye hapis yatanlar adına susuyorum. Doğruyu söyledikleri için sürgün  sürgün dolaştırılanlar, mahkemeye verilenler için susuyorum. Hangi  kesimden, hangi fikirden olurlarsa olsunlar, demokrasi adına mücadele  edenler için susuyorum. Onlar için susuyorum. Ve diyorum ki; asıl  onların bayramı mübarek olsun. Pencerelerine bayrak asmayı en çok onlar  hak ediyorlar. Yoksa cumhuriyeti kurup sonra devleti yirmi yedi yıl  diktatörlükle yönetenler değil.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)