JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="TeFaNi1" data-source="post: 184345" data-attributes="member: 6677">Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar susacaktım.çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişimtarzıydı.Babam akşamları eve yorgun dönerdi. Benbütün gün evde sıkılır, onun gelişini iple çekerdim.Daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunlaoynamak isterdim. Babam sarılır, öper sonra da,hadi odana git, derdi.Yemek hazırlanınca annem çağırır bu defa masada biraraya gelirdik babamla.Onlar annemle konuşurken ben araya girer,sesimi duyuramayınca da bağırırdım. Babam sinirlenir,'Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, bir de sen kafamıütüleme!' derdi. Annem de 'Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaksın babanla?' diye çıkışır, beni odamagönderirdi.çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yolalırdım. Babam arkamdan, 'Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye sahip,hala ne istiyor anlamadım.' diye bağırmaya devam ederdi. 'Keşke benim debir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hepbirlikte otursaydık' derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaretedemezdim.Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyonseyrederdi. Beni yanına çağırır biraz severdi. Onun izleyeceği önemlibirşey varsa beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. Azıcık hareket edipkoşup oynamaya çalışsam oda hapsim yeniden başlardı.Bir gün anladım ki susunca babamla daha iyianlaşıyoruz. Bu defa susarak yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım.önce resim yaparak başladım işe.Babam çizdiğim resimleri çok beğeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna işte.'diyordu. Babam bazen göz ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsamafallıyordu. Ama bana kızarak beni artık odama göndermiyordu. 'Songünlerde ne de akıllandı benim oğlum.' diye komşulara anlatıyordu annemhalimi.Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. Annem 'Odanı topla!'diyeodama kapattığında işe nereden başlayacağımı bilemiyordum.Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; amaodamı toparlamayı beceremiyordum. Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayı yasaklayacağım.' dedi bir gün.Susuyor olmamı usluluk olarak değerlendiren ailem resim yapmayı da elimdenalırsa ben ne yapacaktım?Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. Babam eve gelinceuygun zamanı kolladım.Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi.Babam oturur oturmaz çizdiğim resmi getirdim.Babam baktı. Hım, dedi 'çok güzel olmuş. Bu adam benim herhalde.' dedi.Ben 'Hayır o adam değil, bu çocuk sensin.'dedim.O 'Hayır, bu adam benim, bu çocuk sensin, buküçük kız da arkadaşın.'dedi.Ben yine 'Hayır, o büyük adam benim, buküçük adam sensin, bu küçük kız da annem.' dedim.Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: 'Peki neden bizi küçük çizdin?' dedi.Heyecanla başladım anlatmaya.Ben büyüyüp adam olacağım. İş bulup çalışacağım. Sizyaşlanıp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek,komşumuz Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. Ben iştengeldiğimde yorgun olacağım. Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam şişmiş olacağından sizi duymayacağım bile. Siz benimle bir şeylerpaylaşmak istediğinizde 'Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim.'diyeceğim. Ve bir de bağıracağım 'Her şeylerini alıyorum. Sıcacık odalarıda var, daha ne istiyorlar' diye.Annemle babamın gözleri fal taşı gibiaçılmıştı.Duyduklarına inanamıyorlardı ..Bana sarılıp beni öyleiçten bir okşayışları vardı ki sonsuza kadarkonuşsam hiç bıkmadandinleyecekler gibiydi.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)