JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Ali Said" data-source="post: 138131" data-attributes="member: 8283">BİR GÜNE BİN İYİLİK YETMEZ SELİM GÜNDÜZALP   “Muhtaçlara verdikçe zenginleşir,  açları yedirdikçe doyarız... Yoksulların uzattığı avuçlar, hazineyle doludur.” —Selâhaddin Şimşek   HER İNSANIN kıymeti iyiliği kadardır. Gökyüzüne yerden toz kalkar ama  yeryüzüne gökten yağmur yağar. Her kap içinde olanı sızdırır. İyiler kendileri  için değil, başkaları için var. “Yar yüreğim yâr, gör ki neler var!”  Bilge biri: “Allah’ım” diyordu. “Sen kötüleri esirge! İyileri zaten  esirgemişsin, çünkü onları iyi yaratmışsın.” İyilikte geciken, bugün yarın diyen yolda kalır. Aza çoğa bakan aldanır. Hz.  Ali; “Az vermekten utanma” der, “umut kırmak daha utandırıcı.”  İyiler işini bilirler. Allah için sever, Allah için verirler. Ve sonunda  müjdeye ererler:   “Onlar, Allah’a ve ahiret gününe inanırlar, iyiliği tavsiye ederler,  kötülükten sakındırır, hayırda yarışırlar. İşte onlar iyi ve hayırlı kullardır.”  (Âl-i İmran, 114)  Rahmetli Hüseyin amcadan dinlemiştim. Cemaatinden olduğu caminin ihtiyaçları  vardır. Cuma namazı bitiminde yardım için sergi açar. Her insan bir değil ya,  aksi mizaçlı biri: “İlle de bir şey vermek zorunda mıyız?” diye çıkışır.  Hüseyin amca gayet nezaketle: “Hayır efendim” der, “biz verenden alıyoruz,  vermeyenden değil.”  Âlem bu işte. Engeller aşmak içindir, takılmak için değil. Geçelim bir adım  ötesine. Takılmayalım elin sözüne.  Evet, insan iyilik için yaratılmıştır. Bunu da kendi yaratılışına bakarak  görebilir. Bir eli diğer elin, bir gözü diğer gözün imdadına koşturan kim? Bu  kâinatı onun hizmetine veren kim? Hangi iyilik bunlarla yarışabilir? İnsana ne  verilmişse hepsi birer lütuf, hepsi birer ilâhî ikram. Bu iyiliklerin kaynağı  nereden, vereni kim? Bunları bilmek ve öğrenmek de insanın en yüce görevi.  Nefsimiz fakirlikle korkutur, cimriliğe sevk eder. Oysa mutluluğun yolu kısadır,  ama ulaşmak zordur. Eh, o kadar da olur. Biraz çaba gerek. Bel bükülmeden de  odun yarılmaz ya. İyiliğin yolcusu azıcık zahmeti rahmet bilir.  İnsan verdiğini aza saymalı, aldığını da çoğa. Gitmeyene gitmeli. Nice ahbap,  nice eski dostlar, komşular var. Aramayanı biz arayıp bulalım. Cimrilik kimi  zengin etmiş ki? Yel alır gider, sel olur gider. Ne varsa yanında emanettir. Ver  ki, senin olsun. Bak, ecel alır gider.  Cömerdin eli açık, iyinin bahtı açık. Garibe bir selâm, bir ekmekten iyidir.  Gönül alıcı bir söz, kışı bahara çevirir. İyiliğin küçüğü olmaz. Eli açık olanın  bir lokması, bir tas çorbası bile kırk kişiye yeter. Çünkü bereket ve bolluk  oradadır. İlâhî rahmet ondadır.  Yaşlı bir komşu teyzemiz vardı, gördüğümde selâm verir, hâlini hatırını  sorardım. “Bir arzun, bir isteğin var mı teyzeciğim?..” derdim. Nuranî ihtiyar  gülümseyen bir yüzle: “Ah be oğlum” derdi, “İnsana bu yaşta bir selâm, bir de  tatlı kelâm gerek, verenden Allah razı olsun.”   İyilik nerde ise  sen orada ol, Bak ne kapılar açar;  Hakkın yolunda ol.  Kalbimizin kapılarını açmalı, iyilikte yarışmalıyız. Bizdeki nimet emanet.  Verelim ki yerini bulsun. Verelim ki, verdiğimiz bizim olsun. Elde tuttuğumuz  değil, elden çıkardığımız bizim öz malımız olur.  “Ne verirsen elinle, o gider seninle” diyorlar, doğrudur amma sanırım eksik  söylüyorlar. Siz bırakın vermeyi, o hayra niyet etmenizin bile sevabı çoktan  verilmiş ve yazılmıştır. Yarım hurma ile dahi olsa iyilikten geri kalmayalım.  Rabbimiz Kur’an’da bize doğru olan yolu gösteriyor: “...Allah sana nasıl ihsanda  bulunduysa, sen de öylece insanlara iyilik yap...” (Kasas, 77) Rabbim! Sonsuz rahmetin ve nimetlerin karşısında her zaman ve her daim  hayretteyim. Herkesin hayra, iyiliğe koşuştuğu bir dünyaya özlem duymalıyız.  Ziya Osman Saba’nın mısraları, bu hasret ve iştiyakla dolu. Dua gibi dilimde:  “Bir yeşil yer bilirim ormanların içinde, Bütün gün mavi bir gök, bir rüzgâr, akşam esen. Dedikodusuz bir köy, herkes kendi işinde, Her an düşüneceğim: Allah ne kadar iyi! Bir parça aşk, bir parça sevinç, su, güneş, ekmek, Bahtiyar seveceğiz yaşamayı, ölmeyi.”  D?NYA ahiretin tarlası, burada ekip, burada kazanacağız. Yan gelip yatalım  da, şeytana arkadaş mı olalım? Öyle ise Rabbim, Yunus gibi derim:   “Gözüm Seni görmek için, Elim Sana ermek için,  Bugün canım yolda koyam, Yarın Sana ermek için.”  Hz. Peygamber (sav.), “Siz nasıl bir tayı yetiştirip büyütürsünüz, Allah da  (c.c.) rızası uğruna verdiğiniz bir hurmayı, Uhud dağı kadar büyütür” buyuruyor. Verenler kazandı, sıra bize geldi. Kimse malım, gücüm yok diyemez. Herkesin  yapacağı bir iyilik vardır. Mesela, açılmış iki el... Ne mi yapabilir? Çok  şey... Bir kuşu, bir güvercini, söz gelimi bir masumu, zayıf bir çocuğu  koruyabilir. Bir dertlinin âhını dindirebilir. Bir hastaya, bir fakire derman  olabilir.  İnsanın bir küçük gayreti, dağı toz eder. Deler geçer, düz eder. Ele bakma,  gönle bak. Kalp vermeden, el de vermez. Topyekûn o sonsuz rahmeti çekmek için,  bir araya gelmeli. Yoksa dağınık buluttan boşuna yağmur bekleme... Bir güne, bin iyilik yetmez. Bazen bir iyiliğin içinde, koca bir ömrün sevabı  gizlidir. Bediüzzaman Hazretleri de öyle demiyor mu?  “Hem bazen olur ki, bir tek kelime, bir tek tesbih, öyle bir saadet hazinesi  açar ki, altmış sene hizmetle o açılmamış. Demek bazı hâlât oluyor ki, bir tek  âyet, Kur’an kadar fayda verebilir.” Bir iyiliğin, insan hayatını tümden ve  nasıl değiştirebileceğini Hz. Mevlâna şu kıssayla anlatır:  “Musa Peygamberin çobanlık yaptığı sıralarda, sürüsünden bir koyun kaçtı. Hz.  Musa, onun peşinden saatlerce koştu. Öyle ki, ayak tabanları şişti ve yara oldu.  Gece bastırınca, koyun yoruldu ve yavaşladı, bir yerde durdu kaldı. Hz. Musa da,  onu yakaladı. Biraz olsun öfkelenmedi. Koyunun postundaki tozu toprağı elleriyle  temizledi. Başını okşadı, sırtını sıvazladı ve: “Haydi bana acımadın, beni arkandan koşturdun durdun fakat; kendini ne diye  bu kadar yordun?” dedi. Onun böyle demesi üzerine Cenâb-ı Hak meleklerine şöyle buyurdu: Musa'ya  peygamberlik yakışır!” Bir güne, bin iyilik yetmez.  DUAMIZ, Sinan Paşa’nın duası olsun: “İlâhi! Kabul Senden, ret Senden. İlâhi, şifâ Senden, dert Senden.  İlâhi! Her şeyi gülzâr ettinse ânı ittim. İlâhi! Elime her ne sundunsa ânı  tuttum.  İlâhi! Gönlüm oduna her ne yaktınsa, ol tüter. İlâhi! Vücudum bağına her ne  diktinse ol biter.  İlâhi! Dil verdin, zikrinden ayırma; gönül verdin fikrinden çevirme. İman  verdin, daim eyle; ihsan verdin, kaim eyle.” Bir güne bir iyilik yetmez. Rabbim hayrı ve iyiliği seller, sebiller gibi  akıtsın.    EVLADIM, TRENİ BEKLİYORUZ!  İYİLİĞİ ANLAYAN ve derinden kavrayan insanların hikâyesini bir de rahmetli  Prof. Dr. Saffet Solak Hocamızdan dinleyelim: “Tıp fakültesini yeni bitirmiş, pratisyen hekim olarak ilk görev yaptığım  yere, Konya'ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim. Gençtim, bekârdım.  Küçük bir beldeydi gittiğim yer. İlk gece bir eve misafir olmuştum. Tren  istasyonunun hemen yanında bir evdi.  Akşam yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti. Üzerimde yol  yorgunluğu, geldiğim yeni yerin yabancılığı vardı. Saatler ilerliyor, ağır bir  uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey de diyemiyordum. Saatler epey ilerledi ama yine bir  hareket yoktu. Evin büyüğü olan hacı anneye sıkılarak sordum: “Anneciğim, sizin  buralarda kaçta yatılıyor?” Hacıanne: “Evlâdım treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz,” dedi. Merak ettim, tekrar sordum: “Trenden sizin bir yakınınız mı inecek?”  Hacıannenin cevabı inanılacak gibi değildi: “Hayır evlâdım, beklediğimiz trende  bir tanıdığımız yok. Ancak burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı  birileri inebilir. Bu saatte, yakınlarda, ışığı yanan bir ev bulmazsa, sokakta  kalır. Buraların yabancısı biri geldiğinde, ışığı yanan bir ev bulsun diye  bekliyoruz.” Evet o insanlar âlim değildi belki ama derin bir iman ve irfan sahibiydiler.  Çok şeyi değil ama bir şeyi çok iyi biliyorlardı. İyiliğin gecesi, gündüzü  olmaz. Küçüğü büyüğü olmaz. Bunu biliyorlardı işte. “İyilik ve takvada  yardımlaşın.” (Maide, 2) Kur’an’ın bu emrini okumakla kalmıyor, yaşıyorlardı. </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)