JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="bizar" data-source="post: 200119" data-attributes="member: 12884">BİR  OLMADAN MUTLU OLAMAZSIN!       MONA İSLAMİBN-İ ARABİ Füsus-ul Hikem’de ‘insan’ı anlatır. Gelenekte bir kaidedir ki,  bir şey belirsiz ismiyle medar-ı bahs olursa, ondan murad o şeyin kemalidir.  Yani insan’dan kasıt Kamil İnsan’dır. Başka bir deyişle Efendimiz(sav).  Füsus’daki tüm peygamberler aslında Efendimiz’in bir yönünü temsil ederler. Bu  yüzden onlara, Muhammedi Yusuf, Muhammedi Nuh, Muhammedi İbrahim de denilebilir.  Efendimiz bunların hepsini toplayandır. Onun hakikati, bir deyişle hakikat-i  külliye, bir başka deyişle hakikati ferdiyedir.   Ferd ismi birlik ifade eder. Ancak ferdiyyette birlik,  ehadiyetteki gibi tekliğin değil, çokluğun birliğidir. Ferd ismi en az üç  unsurun birlikteliğini içerir. Cem’in asgarı üçtür. Ferd mertebesinde bir insan  latifelerini toplamış ve hepsini bir hedefe tevcih etmiş insandır. Belki asgar  olan üç, akıl, kalp ve nefse racidir. En az bu üçü tevhid edilmelidir ki,  ferdiyyet makamına adım atılsın. Bu söylendiği kadar kolay bir iş değildir. Hele  hayal, vehim, sır, hafi, ruh, beden, gibi zahiri ve batıni tüm latifelerin aynı  maksatta ittifakı ancak kamillerde; bunların hiçbir zaman, bir göz kırpma süresi  kadar dahi çizgiden sapmaması ise, ancak Ekmel-üt tahaya Efendimiz’de vuku  bulmuş olan bir hadisedir.  İbn-i Arabi bir cem mutasavvıfıdır. Onun kimi anlatılarında bir  sufi gibi, kimi yerlerde, bir felsefeci, kimi yerlerde bir fakih yahut hadisçi,  kimi durumlarda ise kelamcı gibi konuştuğunu görebilirsiniz. Bu cem ediş vasfı  geleneğimizde çok az insanda vaki olmuştur. Onlara muhakkikler diyoruz. Bunların  son temsilcisi de Bediüzzaman’dır.O daha genç yaşında, kendisine hangi alanı  seçeceğini soran hocasına “Ya hepsini bilirim ya hiçbirini” diyecek kadar  fıtratından gelen bir cem makamı sahibidir.  Cüneyd-i Bağdadi’den bir söz nakledilir. “Kün ferdaniyyetike  mütevahhiden”. Bu söz tasavvufun insanı bir yapma gayesine işaret eder. Bir  olacaksın ki Bir’i bilebilesin. Bir’i ancak ona benzeyen ve onun gibi bir olan  bilebilir. Bu gaye bir ütopya değildir. Efendimiz’in ve dahi kamillerin varlığı  bu hedefe ulaşılabileceğinin apaçık delilidir. Elbette kamillerin ferdiyeti,  Ekmel olanınki gibi değildir. Ancak derler ki, “Nasıl içtihat içtihadı nakz  etmez, kemal de kemali nakz etmez”.  Bir de şöyle söylenir, “Senin peygamberle irtibatın insanlık  idesi ile irtibatındır. Kendi hakikatin ile irtibatındır.” Peygamber derken en  başta Ekmel Olan’ı sonra diğer peygamberleri kast ediyorum. İnsanın bu ideye  ulaşması altının saflaşmasına benzer. Altın saflaştırılırken bir potada  eritilir, onda olmaması gereken ne varsa atılır, onda olması gereken ne varsa da  onda kalır. İnsan için de bu saflaşma aynı biçimde yapılacaktır. Ağyarı terk ve  efradı cami olacaktır.  Gerçekten ‘ben’ demek ancak ferdiyyet sahibi olanların  hakkıdır. Sen ‘ben’derken neyi kastediyorsun? ‘Ben’ dediğin acaba sen misin,  yoksa sana katılmış ve karışmış cüruf mu? Yahut ‘ben derken hangi latifeni kast  etmektesin? Nefsini mi, kalbini mi? ‘Ben’ diyebilmek, onların tek sesle  konuşmasını gerektirmez mi? Sen’den hiç dışarıda kalan yok mu? Gözardı ettiğin,  bastırıp ezdiğin hangi latifelerin? Acaba konuşmaya başlasalar ‘ben’in söylemi  değişir mi?  Şayet ‘bir olmak, sana ait olmayan her şeyi atmak, sana ait  olanı ise sende bırakmak’ ise, bir olmak fena bulmaktır. Zira insanın üzerinde  tecelli eden isimlerin hiç biri ona ait değildir. İnsan acizdir, fakirdir,  zalimdir, cahildir. İnsan hakikatinde hiçtir. Öyleyse ferdiyyet sahibi bunu  bilir ve asla ‘ben’ demez. O bilir ki ‘ben’ demek ancak Allah’a yakışır, hakiki  Ferd O’dur.  Peygamberler insanın çeşitli yönlerini temsil ederler. Onların  fassı, yani bizim tabirimizle ism-i azamı bizde de mevcut bir isimdir. Bu  yönümüz, içimizde o peygamberden bir şubedir. Ve bu yönün kemali de ancak onun  idesi olan peygambere tebaiyetle olur. Mesela insanın iffeti, ilmi ve hikmeti  Hz. Yusuf’ta şahikasını bulan bir yönü gösterir. Bunun için kimileri Yusuf  meşreptir. Bu yönün terbiye edicisi Yusuf peygamberdir. İnsanın celalinin  öğretmeni Hz. Musa’dır. Celal Musa’ya benzemeye gayret ederek terbiye  edilir.Kimimizin kahramanı Musa’dır. İnsanın sabrının mürşidi Eyyub ve Yakub  peygamberlerdir. Böylece her bir yönümüze bakan bir peygamberle karşılaşırız. Bu  insanın baskın yahut gizli kalmış her yönü için geçerlidir. Üstelik zaman içinde  gizli bir yön baskın baskın hale gelebilir, insan değişebilir, dönüşebilir.  Okuyucu, Kur’an’daki peygamber kıssalarına nazar ederken, ‘Sağa sola bakıp  durma, bu anlattığım senin hikayendir!’ diyene kulak vermelidir. Bu Füsus-ul  Hikem’de 28 peygamberdir, yani 28 yönümüzle biz.  Adem(as) bu yönlerin hepsinin mebdeini, Muhammed(asm) onların  müntehasını temsil eder. Adem peygamberde insana dair, çok yönlü bir çekirdek  karşımıza çıkarken Efendimiz’de bu çok yönlü çekirdeğin büyük bir ağaca  döndüğünü görebiliriz. Bu ağaçta her meyveden bulunur. Elma, armut, şeftali,  kiraz, üzüm, hatırınıza gelen ne varsa. Üstad’ın Sözler’de kuyuya düşen adamın  kıssasını anlatırken tavsif ettiği ağacı hatırlayın. Üzerinde her meyveden  bulunan muciznüma ağaç, onda Efendimiz’e işaret vardır.  Sair enbiya ise, her biri bir meyvede serpilmiş görkemli ve  verimli ağaçlardır. Bir bahçe düşünün, içine girdiğinizde 26 görkemli meyve  ağacı görüyorsunuz. Her birinde diğer meyvelerden de bulunmakla beraber onlar o  denli görkemle serpilmemiş; bir meyve, ağaca hakim olmuş, diğerleri azınlıkta  kalmış. Bir de bahçenin ortasında, her bir ağacın meyvesini aynı çoklukta ve  olgunlukta üzerinde bulunduran bir Sultan ağaç var. Bir de bu ağaçların hepsini  doğuran bir çekirdek. İşte Füsus-ul Hikem böyle bir bahçedir. Girmeyene ve ondan  elinin yetiştiğini yemeyene aşk olsun!  Kendinize bakın, sizin istidadınız ne yöndedir, hangi meyveli  ağaca benziyorsunuz, hangisi olabilme kapasiteniz var. Birden fazla meyve  yetiştirmeniz mümkün mü? Vaktiyle bir sadık rüyada, bir ağaçta, bir dala  yerleşmiş kiraz ve üzümler görmüş ve hayret etmiştim. Bir ağaçta nasıl iki çeşit  meyve olurdu? Onlardan yemiştim. Şimdi biliyorum ki, belki o iki meyveli ağaç  olabilme potansiyeline bir işarettir. Bunun için de Bediüzzaman ve İbn-i Arabi  kendilerine beslenilecek ve kendilerine benzenecek iki meyveli ağaç olarak  karşımda tüm görkemleri ile duruyorlar.  Nasıl saflaşacağımız, nasıl serpileceğimiz, neyle  besleneceğimiz tafsilatıyla başka bir yazının konusu olsun. Dileyelim Allah  kelimelerini dimağımıza ve kalbimize koysun</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)