JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Livza" data-source="post: 125699" data-attributes="member: 8422">Rabbül Alemin, Kur’an-ı Kerim’de bizlere şöyle sesleniyor: “Ey iman edenler  müminleri bırakıp da kafirleri dost edinmeyin.” (Nisa/144) Yaşadığımız kimlik aşınmasına bağlı olarak kendi  değerlerimizden uzun zamandır yüzçevirmiş bulunuyoruz. O değerler, bizi biz yapan, dahası insanlığa örnek  ve önder yapan değerlerdi. Rabbimizin insanlığa son mesajından aldığımız, o  sevgili elçinin rehberliğinde hayatımıza nakşettiğimiz, yüzyıllar boyunca da  gergef gibi işleyip ruhumuza sindirdiğimiz değerlerimizdi.Hayat felsefesi, insana, kainata bakışı bize hiç  benzemeyen başka bir dünyanın maddi başarıları önünde diz çöktüğümüzden beri, bu  değerleri hayatımızdan kopardık. Ve aslında kendi hayatımızı kendimizden  kopardık. Maddi başarıları ile gözümüz kamaşan o dünyanın,  insanlığımız adına bize sunabileceği daha iyi değerler olacağını hayal  ettik. Oysa bugün o dünyanın, kendi değerleriyle ve bir  süredir değersizleşmesi ile kendi başı dertte. Toplumsal hayatlarındaki  intizamın makyajı, ferdî planda yaşadıkları vahşetin çirkin yüzünü örtemiyor  artık. Çocuklarını bile pençesine alan o şeytanîlik, okullarında katliam  yaptırıyor. Oniki yaş seviyesine kadar inen uyuşturucu alışkanlığı, aile  yapısında gittikçe artan çözülme, suç istatistikleri, kadının kadınlığını,  erkeğin erkekliğini unutuşu kendilerini bile dehşete düşürüyor. Kendi mensuplarını karmaşa ve yıkıma götüren o  dünyanın değerlerinde, biz hangi mutluluğu, hangi huzuru bulmayı  umuyoruz? Allah Rasulü (A.S.) “Kim bir kavme benzerse, o da  onlardandır.” buyuruyorlar. Ne kadar hümanizma, barış, adalet kavramlarının  arkasına saklansalar da tarihteki ve bugünkü halleri daha bu dün-yada ürküntü  veren kavimlere benzeyip, bir de ebedi hayatta onlarla haşrolmak... Onların  pişmanlıklarına, hüsranlarına ortak olmak... Allah korusun! O kavimlerle ekonomik, siyasi ve benzeri maddî  gelişme adına çeşitli işbirlikleri ve anlaşmalar tarihimizde yapılageldi. Belki  yarınlarda da olacak. Ama bunun belli ölçüleri olmalı değil mi bizim  için? Girilen her işbirliği, yapılan her anlaşma, önce  kendi insanımızın menfaatlerini ön planda tutmak zorundadır. En az bu ölçü kadar  önemli diğer bir husus da, hiçbir ilişki ve anlaşma, onların hayat tarzlarının  bizim bünyemize aktarılması sonucunu doğurmamalıdır. Bizden, başka potalarda  erimemiz ne kadar istenirse istensin, biz bilmeliyiz ki: Bir milletin, kendi değerlerini bırakıp  yabancıların örf ve adetlerini benimsemesi, o milletin kendi benliğini, kendi  tarihini inkarıdır, Dahası, asırlar boyunca nice yıkım ve dirilişlerle  yoğurduğu ruhunu, aşağılık kompleksinin kucağında çürütmesidir, Yeryüzünde  ikinci sınıf insan olduğunun kabul ve itirafıdır. Hele yediyüz sene dünyaya hükmetmiş, örnek ve önder  olmuş bir millet için büyük bir kâbus, büyük bir felakettir bu. “Allah katında geçerli tek din İslam’dır.” (Âl-i  İmran/19) Ve din, değerler bütünüdür, yaşama biçimidir. İslâm’dan önce, tahrif olmamış Hıristiyanlık ve  Yahudilik doğru ve geçerli dindi. Fakat İslamiyet geldikten sonra bu dinler, bu  değerler sistemi ve bu değerler sisteminin doğurduğu hayat tarzı geçerliliğini  yitirmiştir. Yani o ilaçların tarihi geçmiştir. Tedavi etmez, zarar verir. Artık  insanlığın huzur ve mutluluğu için İslam’ın dışında bir çare, bir ilaç  yoktur. Bizim inancımız, başka kültür ve dinlerin  törenlerini, sembollerini, yüzünü ebediyete dönmüş müminlere asla yakıştırmaz.  Hele de her türünden fuhşiyat ve gayri meşrulukla özdeşleşmiş sözde kutlamaları  kesinlikle reddeder. Bu kapsamda, olgun bir mümin, o maddi-manevi  huzurdan kopuk dünyanın ekonomik ve kültürel yayılmacılık adına makyajlanmış  noel ve yılbaşı gibi adetlerini kendi yaşantısına sokmaz. Bir müslümanın  hıristiyan kültür ve hayatının izlerini taşıyan bu türlü adetleri benimsemesi,  kendi alnına aşağılık kompleksiyle yapıştırdığı bir lekedir. Bizim törenlerimiz ilahi ölçülerle şekillenmiştir.  Neşeyi, eğlenceyi, coşku ve sevinci meşru sınırlar içinde sonuna kadar  yaşadığımız iki bayramımız vardır bizim: Ramazan ve Kurban  bayramlarımız. Biz bu günlerde muhabbet ve neşeyi çoğaltır,  tanıdığımız tanımadığımız herkesle paylaşırız. Böyle özel zamanlarda sonu  pişmanlık olan sahte keyiflere ihtiyacımız olmaz bizim. Ebediyyet adına  taşıdığımız umutların keyfi yeter bize. Sokaklarda da kessek kurbanlarımızı,  Rabbimiz adına can feda etmenin heyecanını çoluk-çocuk yaşarız. Bir de Mevlid, Regaib, Miraç, Berat kandili ve  Kadir gecelerimiz vardır bizim. Kainatın sahibi ile irtibatımız zirveleşir bu  günlerde, gecelerde. Meleklerle sema eder, ilahiler söyleriz. Biz bir milletiz. Hakkı, adaleti, barışı,  doğruluğu, huzuru insanlığa öğretmiş bir millet. Bakmayın şimdiki sefaletimize;  imanımız bizde olduğu sürece üstün olan biziz. Şimdilik başka bir dünyaya emanet  verdiğimiz üstünlük ve önderliğin potansiyeli içimizde. Kimseden değerler, örf-adetler devşirme ihtiyacımız  da yok bizim. Arzu edenlere insanlık adına verilebilecek herşey halâ  bizde. O halde bu kompleks, bu meskenet niçin? Allah’a emanet olunuz.(M.Saki EROL)</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)