Ayrılığımın ilk yazı
Temmuzda ellerinden kayıp gitmek ne zormuş
İçimdeki yangına eşlik edercesine güneş daha bir yakıyor bedenimi
Hiçbir su ferahlatmıyor tenimi
Hiçbir söz avutmuyor yüreğimi
Şimdi eskisi kadar tanıdık değil gezdiğimiz sokaklar
Nereye kaçsam siluetin bitiyor dibimde
Sere serpe uzanıyor yalnızlığım ruhumun boşluklarında
Teselliyi sığınacak gözlerde arıyor hüznüm
Kime baksam sen oluyorsun
Boğuyorum aldığım her nefesi sensizlikle
Yalnızlığımın kalabalığını yaşıyorum şu yaz günlerinde…
