JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 245990" data-attributes="member: 1008315">'Kur'ân'ı indiren Allah Teâlâ, onunla va'dettiği şeyleri de elbette gerçekleştireceğini beyan buyurmaktadır.'Resûl-i  Ekrem Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem), bütün hayatı boyunca  insanlığın içinde bulunduğu maddî-manevî sefalet ve dalâlet karşısında  hep ızdıraptan iki büklüm yaşamıştı.O kadar ki, daha  peygamberlikle serfiraz kılınmadan evvel, zaman zaman inzivaya çekilir,  tek başına Hira'ya misafir olduğu gecelerde insanlığın dertlerini  düşünürdü.Kendisine  peygamberlik vazifesinin verilmesinden sonra ise, bütün bu sorumluluklar  O'nun gönlünde birer ızdıraba dönüşmüş ve ruhunda çıldırtan hafakanlar  halinde kendini hissettirmeye başlamıştı. Çünkü O, imanı zevk etmiş,  inancın huzur dolu atmosferini kendi ruh enginliğiyle tatmış ve ahiretin  va'dettiklerini hakkalyakîn bilmişti. Dolayısıyla, artık O, rotasını  şaşıran insanlara rehberlik etmek, karanlıkta kalmışlara ışık olmak ve  ebedi saadete açılan kapıyı onlara da göstermek için sürekli çırpınıp  duruyordu.Peygamber  Efendimiz'in marifet ufku ve hassasiyeti zaviyesinden meseleye  bakılınca, O'nun ızdırapları daha iyi anlaşılacaktır. O, Miraç'ta Cennet  nimetlerine ermenin nasıl bir bahtiyarlık ve Cehennem'e yuvarlanmanın  ne tür bir talihsizlik olduğunu görmüş; insanları ebedi hüsrandan  kurtararak sonsuz saadetlere ulaştırmak için dünyaya dönmüştü. O,  insanlara, kendilerini bekleyen tehlikeleri haber veriyor; onlara  kurtuluşa götüren yolu işaret ediyordu; fakat insanların çoğu O'nun  mesajına karşı bîgâne davranıyor, kendi mahiyetinden habersiz yaşıyordu.Nebiler  Sultanı (aleyhi's-salâtü ve's-selâm), insanların bu hâlini gördükçe  âdetâ kendine kıyarcasına ızdırapla kıvranıyordu; o hassas ruhu  insanlığın dertleriyle inliyordu. Dert ve ızdırabın tahammül edilemez  bir keyfiyet aldığı anlarda ise, Cenâb-ı Hakk'ın hem ta'dil hem de  takdir ifade eden hitabı imdada yetişiyordu. Allah (celle celalühü) bir  gün O'na, "(Habibim) Sen dilediğin herkesi doğru yola eriştiremezsin!  Ancak Allah dilediğini doğruya hidâyet eder. " (Kasas, 28/56) diyerek,  inandırmanın şe'n-i rububiyete ait bir iş olduğunu hatırlatıyor; bir  başka gün de "Onlar iman etmiyorlar diye neredeyse üzüntüden kendini  yiyip tüketeceksin." (Şuara, 26/3) sözüyle O'na tembih buudlu bir  iltifatta bulunuyordu.HAKK'A İNANANLAR SENİN GÖZAYDINLIĞIN OLACAKCenâb-ı  Hak, Habib-i Ekrem'ine hem ta'dil ve tembih hem de takdir ve iltifat  ifade eden bir hitapla, "Kur'ân'ı sana, meşakkat çekip, bedbaht olasın  diye indirmedik." (Tâ Hâ, 20/2) buyurmaktadır. Yani; Kur'ân'ı sana,  bahtsız, talihsiz bir insan olasın diye indirmedik. Onun emirlerinden  dolayı melûl, mahzun ve mükedder bir hale düşmeni istemedik. Bu Kitab'ı  indirmekle seni, takatini aşan bir yükün ve ağır bir meşakkatin altına  sokmayı da murad etmedik.Ayrıca,  Kur'ân'ı sana, insanlarla münasebetlerinde sıkıntıya düşmene ve ona  inanmıyorlar diye üzülmene bir sebep olarak da göndermedik. "Onu,  Allah'tan korkanlara, Yaratan'a saygı duyanlara bir öğüt, bir uyarıcı  olarak indirdik." (Tâ Hâ, 20/3) Senin vazifen tebliğ ve temsildir;  insanları inandırmak şe'n-i rububiyete ait bir iştir. Kur'ân'ı,  önyargısı bulunmayan, istifade etmeye açık duran, potansiyel olarak  insanın içinde haşyet hâsıl edebilecek şeyleri duyduğu zaman içi  haşyetle dolan ve manevi değerlere karşı saygı hissini bütün bütün  kaybetmemiş olan kimseleri inzar edesin diye inzal ettik. Sen bu ilahî  beyanın ışığında insanlara yol göstereceksin, onun rehberliğini kabul  edip onun yolunda gidenler de saadete erecekler. Fakat onu kabul  etmeyenlere zorla kabul ettirmek senin vazifen değildir. Hem üzülme, o  nasipsizlerden dolayı sen talihsizliğe düşmeyecek ve bahtsız  kalmayacaksın. Zira gönlü haşyetle dolu nice talihliler Hakk'ın  çağrısına koşacak; ona inananlar senin göz aydınlığın olacak.Dahası,  bu ayette bir müjde vardır. Bu Kur'ân'ı indiren Allah Teâlâ, onunla  va'dettiği şeyleri de elbette gerçekleştireceğini beyan buyurmaktadır.  Haddizatında, bu ayet-i kerimeyi sadece Peygamber Efendimiz'in  heyecanlarını ta'dil eden ve onu ikaz için inen bir ilahî beyan şeklinde  anlamak eksik, hatta yanlış olur. Evet, burada ta'dil ve tembih söz  konusu olduğu kadar, ciddi bir takdir ve iltifat da vardır. Cenab-ı Hak,  Resûl-i Ekrem'ine adeta "Habibim, şu ilâhî mesaja kulak verip ona  dilbeste olmuyorlar ve inanıp onun rehberliğinde huzur-u daimiye  yürümüyorlar diye öyle üzülüyor, öyle kederleniyorsun ki neredeyse bir  mum gibi eriyip tükeneceksin. Senin bu yüce ve incelerden ince ruhun  ilerde öyle bir kaynak haline gelecek ki, gönlünde azıcık haşyet duygusu  barındıran herkes kalb kâsesini doldurmak için o kaynağa koşacak.  Öyleyse, Sen tebliğ vazifeni yap, takdiri Allah'a bırak; kendine o kadar  eziyet etme!" demektedir ki, bu hem çok ulvî bir iltifattır hem bir  ızdırap insanında olması gereken ruh enginliğini gösterme adına arkadan  gelenlere hedef tayin etme demektir ve hem de Kur'ân'ın mesajının hüşyar  gönüllerde ma'kes bulacağının bir müjdesidir.Diğer  taraftan, bu ayet bize de nefsanî isteklerden, şahsî çıkarlardan ve  gelecek endişelerinden bütün bütün sıyrılarak her zaman Rabb'in  huzurunda bulunuyor olma duygusuyla hareket etmemizi emretmektedir.  Ayrıca Allah'a karşı hep haşyet hissiyle dolu bulunarak ilahi mesaja  açık yaşamayı ve bu sayede herkese sonsuzluk iksiri sunma niyetiyle  çalışıp çabalamayı yegâne gaye-i hayal bilmemiz gerektiğini ima  etmektedir.Evet, şayet Allah  Teâlâ hak ve hakikatın ne demek olduğunu senin ruhuna da azıcık  duyurmuşsa, artık sen sokaktaki herhangi bir insan gibi davranamazsın.  Çünkü herkes belli bir seviyede marifete erer. Sen hangi seviyenin  insanı isen, mutlaka onun hakkını vermelisin, daha aşağıya inemezsin.  Cenâb-ı Hakk'ı her an görüyor gibi temkinli davranacak kadar kuvvetli  bir imana sahipsen ya da hiç olmazsa her an O'nun tarafından görüldüğün  şuuruyla hareket ediyorsan, o ufku tutturup harem dairesine girdikten  sonra bir daha kapının önündeki insan gibi yaşayamazsın. Artık sen  zihninden geçen hayallerine bile hesap sormalısın.1-  Efendimiz, Miraç'ta Cennet nimetlerine ermenin nasıl bir bahtiyarlık ve  Cehennem'e yuvarlanmanın ne tür bir talihsizlik olduğunu görmüş;  insanları sonsuz saadetlere ulaştırmak için geri dönmüştü.2-  Nebiler Sultanı (aleyhi's-salâtü ve's-selâm), insanların hâlini  gördükçe âdetâ kendine kıyarcasına ızdırapla kıvranıyordu; o hassas ruhu  insanlığın dertleriyle inliyordu.3-  Allah Teâlâ hak ve hakikatin ne demek olduğunu ruhumuza azıcık  duyurmuşsa, artık biz sokaktaki herhangi bir insan gibi davranamayız.  Bulunduğumuz seviyenin hakkını vermemiz gerekir</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)