JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="ABDULLAH4" data-source="post: 378178" data-attributes="member: 1004566"> <table style='width: 100%'><tr><td>Bu Cihânın Bekâsı Yok </td></tr><tr><td>Fâniliği Unutma!   Rivâyete  göre, hükümdarın biri, dillere destan muhteşem bir saray yaptırmıştı. Öyle ki,  sarayın her odası ayrı bir güzellik sergisi, her köşesi ince tezyînatla işlenmiş  ayrı bir sanat eseri gibiydi. Kapılar, kakma sanatının en nâdide örneklerini  taşırken, duvarlar baştan başa rûhu okşayan enfes hat örnekleriyle doluydu. Hülâsa,  kısa bir vakitte bu sarayın hususî özelliklerini tamamıyla anlatabilmek mümkün  değildi.   Hükümdar  bir gün, evliyâullahʼtan bir zâtı, saraya dâvet etti. Dâvete icâbet edip saraya  teşrif eden mübârek misafirine sarayın her tarafını kemâl-i edeple gezdirdikten  sonra, niyetini şu sözlerle izhâr etti:   "-Efendim!  Sarayı nasıl buldunuz? Bu hususta görüşlerinizi almak isteriz."   Hükümdarın  bu suâline karşılık o Hak dostu:   "-Sultanım!  Sarayın dünyevî ihtişâmı gerçekten de göz kamaştırıyor. Zira sarayın yapımında  emeği geçen sanatkârlar, bütün mahâretlerini ortaya koymuşlar. Kısaca her şey  mükemmel!" dedi ve ilâve etti:   "-Sâde bir eksiği  var!"   Bu cevâbı hiç beklemeyen  hükümdar ise birden şaşırdı ve sonra hayretle:   "-Allah Allah!  Efendim, bu sarayın eksiği nedir?" diye tekrar sordu. O Hak dostu, insanı  tefekkür deryâsına daldıran ve bütün kâinat için geçerli olan şu mânidar cevâbı  verdi: "-Bekâsı  yok!.."   Her zerresi bir gün fânîliğe  gark olacak şu âlemdeki bütün mevcûdât için söylenebilecek, gâyet kısa ve öz,  fakat mânâsı büyük bir ifâde: "Bekâsı yok!.."   Bu  hakîkat, âyet-i kerîmelerde şöyle bildirilmiştir: "Yeryüzünde bulunan  her canlı fânîdir. Ancak azamet ve ikram sahibi Rabbinin zâtı bâkî kalacaktır." (er-Rahmân, 26-27) "...O'nun zâtından  başka her şey yok olacaktır..." (el-Kasas, 88)   Cenâb-ı  Hakk'ın fânîlikten muaf tuttuğu bir canlı yokken, insan, sahip olduğu  nîmetlerin aslâ elinden çıkmasını istemez, dünyada dâimâ ebedîlik ve ölümsüzlük  arzular. Hâlbuki fânî dünya üzerinde ebedîlik aramak veya mes'ut günlerin hiç  bitmeyeceğini ve ihsân edilen nîmetlerin hiçbir zaman elden çıkmayacağını  sanmak; çöllerdeki seraplara aldanmak gibi boş bir hayal ve beyhûde bir  ümittir.   Nitekim  bir Hak dostu, bu hususta ne güzel buyurmuştur: "Dünyadan  ebedîlik isteme! Kendinde yok ki, sana da versin!"   Ölümü  bilen, fânî dünya lezzetlerine, bu hayatta yolcu olduğunu bilen de  misafirhanedeki oyuncaklara aldanmaz! Çünkü eşya, ondan ayrılmayacak bir sûrette  dünya misafirhanesine âittir. Bütün fânî nîmetler, bir kişide toplansa ve o,  huzur ve saâdet içinde bin yıl yaşasa ne fayda!.. Sonunda gireceği yer, bu kara  toprağın bir çukuru değil midir?!.   Bu  sebeple Hazret-i Mevlânâ -kuddise sirruh- bizlere şöyle seslenir: "Ey  sâlik; aynadaki son nakşa bak! Bir güzelin ihtiyarlığındaki çirkinliğini ve bir  binanın harâbe hâline geleceğini düşün de aynadaki yalana aldanma!.." İslâm dîni, insanın  beşikten mezara kadar hayatını tanzîm edip, onu, âhiret âleminin esrârına ve  gaybî hakîkatlerine hazırlar. İnsanın; beşik ile tabut arasındaki münâsebeti  kavrayamadan, kâinattaki mevkîini ve vazîfesini tâyin edemeden ve gideceği  mezar yolculuğunun hikmet ve ibretini idrâk edemeden, hayatı gâyesiz bir şekilde  yaşaması ne büyük bir hüsrandır! İnsan  ibret almaz mı ki, her fânî varlığın tazelik ve zindeliği zaman değirmeninde dâimî  bir sûrette öğütülmektedir!   Fakat ne tuhaftır ki  insan, birkaç gün misafir olarak bulunduğu bu dünyada kendini aldatır. Her gün cenâze  sahnelerini seyrettiği hâlde, ölümü kendine uzak görür. Kendisini, kaybedilmesi  her an muhtemel olan fânî emânetlerin dâimî sahibi sanır. Hâlbuki insan, rûhuna  ceset giydirilerek dünyaya gönderildiğinde, artık bir ölüm yolcusu demektir. Ölüm  ve ötesi için bir hazırlık mekânına girmiş olduğu hâlde, bu hakîkatten ekseriyâ  gâfil yaşar.   Fakat bir gün gelir,  ruh, ceset elbisesinden soyundurulur ve âhiret kapısı olan kabirde, diğer bir  büyük yolculuğa uğurlanır. Zaman şeridinden düşen her ânın, bizi hakikat  sabahına yaklaştırmasını, âyet-i kerîme ne güzel ifâde etmektedir: "Kime uzun bir ömür  verirsek, Biz onun yaratılışını (güç ve kuvvetini  alarak) tersine çeviririz. Hiç (bu manzarayı) düşünmüyorlar mı? (Bu  ibretli yolculuğu idrâk etmiyorlar mı?)" (Yâsîn, 68)   Bi'set-i  Nebî'den evvel, Kuss bin Sâide'nin Ukâz Panayırı'nda yaptığı ve Hak bir  peygamberin geleceği müjdesini de verdiği şu hitâbesi, bu dünyanın fânî bir  imtihan mekânı olduğunu, ne güzel ifâde etmektedir: "Ey  insanlar! Geliniz,  dinleyiniz, belleyiniz, ibret alınız! Yaşayan  ölür, ölen fenâ bulur, olacak olur. Yağmur yağar, otlar biter; çocuklar doğar,  anaların babaların yerini tutar. Sonra hepsi mahvolur gider. Vukuâtın ardı  arkası kesilmez; hepsi birbirini tâkip eder. Dikkat  edin, söylediklerime kulak verin! Gökten haber var; yerde ibret alacak şeyler  var! Yeryüzü serilmiş bir döşek, gökyüzü yüksek bir tavan. Yıldızlar  yürür, denizler durur. Gelen kalmaz, giden gelmez. Acabâ vardıkları yerden  memnun oldukları için mi orada kalıyorlar; yoksa alıkonulup da uykuya  mı dalıyorlar... Yemin  ederim, Allâh'ın indinde bir din var ki, şimdi bulunduğunuz dinden daha  sevgilidir. Ve  Allâh'ın gelecek bir Peygamber'i var ki, gelmesi pek yakındır. O'nun gölgesi  başınızın üzerine düştü. Ne mutlu o kimseye ki, O'na îmân edip de, O dahî ona  hidâyet eyleye! Vay o bedbahta ki, O'na isyan ve muhâlefet eyleye! Yazıklar  olsun ömürlerini gaflet içinde geçiren ümmetlere! Ey  insanlar! Gafletten  sakının! Her şey fânîdir, ancak Cenâb-ı Hak Bâkî'dir. Birdir, şerîk ve nazîri  (ortağı ve benzeri) yoktur. İbadet edilecek, yalnız O'dur. O doğmamış ve  doğurmamıştır. Evvel  gelip geçenlerde bizler için ibretler çoktur. Ey  İyâd kabîlesi! Hani babalarınız ve dedeleriniz? Hani müzeyyen kâşâneler  ve taştan hâneler yapan Âd ve Semûd? Hani dünya varlığına mağrur  olup da kavmine hitâben; «Ben sizin en büyük Rabbinizim.» diyen Firavun  ve Nemrud? Bu  yer, onları değirmeninde öğüttü, toz etti. Kemikleri bile çürüyüp  dağıldı. Evleri de yıkılıp ıssız kaldı. Yerlerini şimdi köpekler  şenlendiriyor. Sakın onlar gibi gaflet etmeyin. Onların yolundan  gitmeyin. Her şey fânî, ancak Cenâb-ı Hak Bâkî'dir. Ölüm  ırmağının girecek yerleri var, ama çıkacak yeri yok!.. Küçük büyük herkes göçüp  gidiyor. Herkese olan bana da olacaktır." (Beyhakî, Kitâbü'z-Zühd, II, 264; İbn-i Kesîr, el-Bidâye, II, 234-241; Heysemî, IX,  418)   Velhâsıl  dünyada bir misafir olarak bulunduğumuzu, ömür senedinin vâdesinin meçhul bir  günde dolacağını, esas ve ebedî hayâtın âhiret hayâtı olduğunu aslâ unutmamak ve  o sonsuz yolculuk için hazırlık yapmak îcâb eder. İmâm  Şâfiî Hazretleri, ne güzel buyurmuştur: "Kervanların,  yolculuk esnâsında ev inşâ etmeleri akıl kârı değildir? Gideceği yere ulaşmak  isteyen, istasyonda uyumaz (istasyonda gaflete dalmaz)." Hulûlüyle  müşerref olacağımız "Velâdet Kandili"nizi tebrik eder; O Emsalsiz Örnek Şahsiyet'in feyz,  rûhâniyet ve yüksek ahlâkından lâyıkıyla hisse alarak, gönüllerimizin,  muhabbetullah ve muhabbet-i Rasûlullah ile dolmasını Cenâb-ı Hak'tan niyâz  ederiz... Osman Nuri Topbaş </td></tr></table></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)