JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="NuruAhsen" data-source="post: 188510" data-attributes="member: 857">Ergenekon savcıları Çamdağı katillerini bulmalı Garip günler  yaşıyoruz. Ama bizler içimizdeki korkuyu bir türlü atamadık! Sanki  ruhumuzda asılı duruyor 163. Madde! Oysa İmam Nursî, davasının bütün  hakikatlarını mahkeme kürsülerinde anlatmıştı. Bütün dünya bu  kürsülerde O’ndan öğrendi; “El Hakku ya’lû vela yu’lâ alyehi- Hak  Muhakkak galip gelecektir, Hakkın üzerinde hiçbir güç olamaz”  hakikatını! Evet Hak kendi güzelliğini göstermeye, vicdanları  kendine aşık etmeye başladı çoktan! Üstadın nur talebelerinde görmek  istediği gibi! Hakkı aziz tutan, zillete düşmeyen, kanun çerçevesinde  hakkını arayan bir grup ehli hamiyet, uğursuz 28 Şubat gecelerinde  Üstad’ın aziz hatırası, Çamdağı Katran ağacını kimin kestiğini sormalı! Binlerce sayfa tutan Ergenekon tutanakları arasında Çamdağı cinayetini  işleyenlerin parmak izleri bulunamaz mı? Bütün faili meçhuller  ortaya çıkarken, bu caniler de gizli kalmamalı!   Hak ve hakikata  düşman olan ruhların taşıdığı kin ve öfkeyi anlatan bundan daha sembolik  bir eylem bulunamaz !      Bu olay benim ruhuma nasıl yansıdı?     İDAMLIK  ÇINARLAR     Bir garip adam vardı, kafilenin içinde. Ne  siması ne konuşması etrafındakilere benzemiyordu. Sürgündü. Asırlık bir  çınarın durgunluğu vardı üzerinde. Onu karşılayanlar garip bir duyguya  kapıldılar! Sanki bekliyormuşçasına doğruca Barla çınarına götürdüler  misafirlerini! Biri diğerine benziyor dedi ilk görenler! İki ayrı  çınar bunlar! İki garip ve yabancı. Ne eşi ne benzerleri var etrafta!      Seven sevdiğine kavuşmuş, bekleyen aradığını bulmuştu işte!      Üç  sütun halinde semaya yükselen başını biraz daha yükseltti o gün Barla  çınarı! Biraz daha coşkun aktı her an gövdesini döğüp duran pınar! Hemen  bir kulübecik yapıldı yaşlı çınarın dalları arasına. Gurbet  derdi çekmeyen, eşini kaybedip garip kalmayan olan biteni anlayamazdı.  Birde öteden beri yaşlı çınarla inleyen kuşlar vardı. Seherleri  beklerken!  İki çınarın sabahlara kadar süren esrarlı seslerine  kulak tutanlar derlerdi: "Geceleri, mübarek çınar ağacının dalları  arasında bulunan kulübecikte, sabahlara kadar tesbihat ile, zikir ile  terennüm eder görürdük. Hele bahar ve yaz mevsimlerinde bu muhteşem  ağacın binlerce dalları arasında, şevk ve cezbe içinde uçuşan kuşlar ile  birlikte, böyle sabahlara kadar inlemesini duyardık. Ne zaman uyur, ne  zaman kalkar! bilemezdik." Rum Diyarının Hünkarı Mevlana ile Şems’e  benzerdi aralarındaki birlik.       Yaz mevsimi  geldi mi Barla çınarı  misafirini daha yüce zirvelere uğurlardı.     ÇAMDAĞI!      Yüce bir zirvede, yüksek bir çınar ağacı üstünde, yıldızlara yakın bir  odacıkta ağırlardı misafirini! Kainat kitabı ancak bir “Çınar  Medresesi”nde okunabilirdi!      Yıldız Sarayına eş olan menziller bu  menzillerdi!      Gece ıssız, yalnız ağaçların hışırtılarından gelen  hazîn bir sadâ vardı. “Şu iki-üç aydır pek yalnız kaldım. Bazen on  beş-yirmi günde bir defa misafir yanımda bulunur. Sair vakitlerde  yalnızım. Hem yirmi güne yakındır, dağcılar yakınımda yok,  dağıldılar...” Şu garibane dağlarda; sessiz, sadâsız, yalnız  ağaçların hazînane hemhemeleri içinde! Garip misafir, yüce dağlara,  insana ürperti veren zirvelere yaslanmış, Katran ağacının arşa uzanan  duasına eşlik ederdi: “Senin güzelliğine bakmak için herkes her  yerden koşup gelmiş.      Her hayat sahibi seni anlamak için, sanatın  olan zemin yüzüne her yerden çıkıp bakıyorlar. Aşağıdan, yukarıdan  dellâllar gibi çıkıp bağırıyorlar.      Yaptığın nakışların güzelliğinden  keyiflenip oynuyorlar.      Senin sanatından neşelenip, güzel güzel sadâ  veriyorlar.      Güya sadâlarının tatlılığı, onları da neşelendirip bir  sevgili gibi nazlanıyorlar.    İşte ondandır ki; şu ağaçlar raksa  gelmiş, cezbe istiyorlar.     Şu ilahî rahmetin eserlerinden; her  canlı, kendine ait tesbih ve namazın dersini alıyorlar. Hep ağaçlar  yüksek bir taş üstünde arşa başını kaldırıp durmuşlar.      Yüzler  ellerini ilahî dergâha kaldırıp muhteşem bir ibadet vaziyetini almışlar.   Oynattırıyorlar zülfe benzer küçük dallarını ve onunla, temaşa  edenlere, latif şevklerini ve ulvî zevklerini ihtar ediyorlar.    Aşkın  "Hay Huy" perdelerinden en hassas tellere, damarlara dokunuyor gibi  sadâ veriyorlar      Fani sevgililerden ayrılıp ağlayanlara, derinden  derine hazîn bir elemi ihtar ediyorlar.     Ayrı düşmüş bütün  aşıkların başlarında, sevgililerin hüzünlü seslerini işittiriyorlar       Dünyaya ait sesleri işitmekten kesilmiş olan ölmüşlere, hüzün veren  ezelî nağmeleri dinletiyorlar.      Celal sahibi sanatkârın eşyada  tecelli eden isimlerine karşı, tesbihat ile nazlanmak ve yalvarmak ile  karşılık veriyorlar. Kalp, her biri cisim giymiş birer ayet olan  ağaçların mucize yaratılışlarından, tevhit dersini okuyor. Yeryüzünü  ayrılık zelzeleleri ile perişan gören nefis, bâki bir zevk arıyor. Ağaçlar, hayvanlar, bitkiler ve rüzgara bakan akıl çok manidar bir  yaratılış nizamı görüyor...      Nefis havanın akışından, yaprakların  nakşından aldığı lezzetle bütün maddi zevkleri bırakıyor      Hakikat  zevkinden aldığı lezzet içinde ölmek istiyor.      Güya şu ağaçları  temsil eden melekler, ağaçları ceset olarak giymişler, her bir dalından  çok ney sesleri işitiliyor.      Ney sesleri; semavî, ulvî bir musikîden  geliyor gibi vicdana tesir ediyorlar.     Meleklerin ruhunu giyen  ağaçlar, havanın dokunmasıyla  dile gelip "Hu Hu" zikrini tekrar  ediyorlar.      Fikir o neylerden, başta Mevlâ’na Celaleddin-i Rumî  olarak bütün âşıkların işittikleri elem verici, ayrılık şikayetlerini  işitmiyor.      Belki, kainattaki bütün hayatları veren ve kainatı  yıkılıp dağılmaktan koruyan Zâtın, ihsanlarına karşı teşekkür ve hamd  senalarını işitiyor.      Böylece hayat hediyelerini takdim ediyorlar      Bütün varlık alemi "Lâ ilahe illa Hu" deyip, kâinatı içine alan bir  zikir halkasında beraberce zikrediyorlar.      Kendilerine verilen  hayatın lisanı ile "Ya Hayy" ismini zikrediyorlar.”     MİSAFİR  YAŞLI ÇINARIN HASRETİNE UZUN SÜRE DAYANAMAZ GERİ DÖNERDİ      Misafir Çınar, Çam dağında fazla kalmaz geri dönerdi. Bilirdi uzun bir  ayrılığa dayanamazdı Barla çınarı. Bir gören öyle demişti:      "Arı  kovanı gibi gürül gürül, hazin bir ses gelirdi. Sabahlara kadar dua  ederdi”.      İki çınarın hasreti nura dönüşmüş, Barla yaylalarında bir  sabah aydınlığı doğurmuştu.     UYANMIŞLARDI YARASALAR      Birden ufukları gözleyen karanlık ruhlar çığlık çığlığa uyanıverdiler.      Korkulu gözlerle birbirlerine soruyorlardı. ‘Ya bir bahar, ulu çınarın  bir milyon kanatlı tohumcukları rüzgara biner, Anadolu’nun bütün  dağlarına dağılırsa, Ya bütün çınarlar aynı dersi verirse!’      Kararlı  bir ses bütün endişeleri ortadan kaldırdı. “Kırın bütün tomurcuklarını.”       Gün görmüş bir köylü anlatmıştı; "Misafir Çınarı buradan Eskişehir  zindanlarına götürdüler, Barla çınarı mahzun kaldı, kanatları aşağı  indi, hiç şenlenmedi, yaprakları aşağı sarktı. Sanki akıllı bir insanın  hali vardı onda."     Tam yirmi beş yıl yas tuttu Barla çınarı.  Yalnızca Çam dağından, katran ağacından gelen kuşların anlattığı  hatıralar avuturdu onu.      Misafir Çınar yirmi beş yıl boyunca, Çınar  Medresesi’nde öğrendiği esrarlı sözleri anlattı. Zindan hücrelerinde,  mahkeme salonlarında, karakollarda, diyar diyar sürüldüğü çorak  topraklarda.       Tohum atıyordu hep. Ve yağmur mevsimini gözlüyordu.  Bir yağmur yağsaydı, kanatlanıp uçuverseydi bir tohumlar, başak başak,  filiz fiiliz. Çiçekleniverseydi Anadolu bozkırları...! Hasreti aşka,  aşkı ateşe çevirdi bütün dualar! El kaldırdılar   binlerce dal,  milyonlarca çiçek, milyarlarca tohum.!      “Yağmur ver Allah’ım!  Rahmetini esirgeme bizlerden!”      Bu  dualar karşılıksız kalmadı .      Gök kuşlar, ak kuşlarla birlik olup bir sabah ezanında müjdeci geldiler  Barla Çınarı’na. Ak inen gözlerine, Yusuf’un gömleği gibiydi bu haber.      Güzel bir bahar günü Barla'ya geldi Misafir Çınar. Mübarek gözlerinden  yaşlar boşandı. Sarıldı dallarına! Barla Çınarı çılgınlara dönmüştü  sevincinden. ‘O mübarek çınar ağacına sarılmış dostlarını yanından  uzaklaştırmış ağlıyordu; hazin ağlayışı uzaktan işitiliyordu.’      Bu  mutlu anlar uzun sürmedi. Yeni bir ayrılık vakti gelmişti zamanın.  Misafir Çınar ektiği tohumların yeşillenip boy attığını göremeyecekti.  Hizmetinin karşılığını bu dünyada istemiyordu o.      ‘Ne yapayım, acele  ettim, kışta geldim; sizler cennet-âsâ bir baharda geleceksiniz. Şimdi  ekilen Nur tohumları, zemininizde çiçek açacaktır. Biz, hizmetimizin  ücreti olarak sizden şunu bekliyoruz; mazi kıtasına geçmek için  geldiğiniz vakit, mezarımıza uğrayınız. O bahar hediyelerinden bir kaç  tanesini medresemin mezar taşı denilen ve kemiklerimizi misafir eden  Horhor toprağının kapıcısı olan kalanın başına takınız. Kapıcıya tembih  edeceğiz, bizi çağırınız. Mezarımızdan ‘hoş geldiniz’ sadâsını  işiteceksiniz.!’ demiş arkasına bakmadan göçüp gitmişti.      Bu sefer  Peygamberler diyarından seçti yaylasını. Bir Ulu Caminin avlusunda ebedî  yurduna çekildi.     POSTAL SESLERİ     Koyu  karanlık bir gecede, postal sesleri Misafir Çınarın mezarına  yaklaşıyordu. Uzakta şehrin itleri karanlık boşluğu dişliyordu. Bir de  ulu çınarın mezar taşlarına inen balyoz sesleri vardı sokakta.       Gecenin koynunda çalıp gittiler onu Urfa’dan. Utanç ve korku içinde.      Aynı gecenin sabahında siyah fötr şapkalı memurlar, yaşlı çınarın idam  fermanını getirmişlerdi. Hükümetin adamları gelmişti. “Bu çınar ağacını  sökün demişlerdi.” Bizimki “Ben bunu sökmem ve söktürmem” dedi. O adam  da “O .......... için ekmeğimden mi olacağım” dedi. ....... öldü.”      Yaşlı çınarın üç kolundan en haşmetlisini kesti kara adamlar.      Ana!  Ey ana! Ah ana! Bilemezdin neler olduğunu. Bizler de öğrenemedik  yıllardır... Öğretmediler mekteplerde. Yoz, yaban büyüdük. Hep  sakladılar kendilerini. Kapalı kapılar ardında. Karanlıkta sahiplendiler  memleketi! 40 yıl saltanat sürdüler karanlığın gölgesinde.       Karanlık bitmiyordu bir türlü Kara bir Şubat akşamının son günüydü. Son  bir telaşla memleketin bütün varlığını yeniden bölüştüler. Yeniden  sahiplendiler ucu bucağı, kendi aralarında.      Son hatırasını da  ortadan kaldırın dedi şefleri. İzi kalmasın rüzgarın estiği yerlerde.      Tam 40 yıl sonra Çamdağı’na tırmandı karanlık eller. Misafir Çınarın  son hatırası, Katran Ağacı’na indirdi baltasını. Hınçla, kinle, öfkeyle  parçaladı sonra. Ve sessizce süzüldü karanlığa!      Ama  sevinemeyeceklerdi. Bir tek çiçeği koparmakla bahara engel olmak mümkün  müydü?     ***     Babasının notlarını karıştırıyordu. Bir  dosyanın üzerinde İdamlık Çınarlar yazısını görünce ürperdi. Okumaya  başladı. Gecenin ilerleyen saatlerinde yaşlı adam içeri girdi.      Oğul  sorgulayan gözleriyle babasına baktı. Bunlar yaşanmış şeyler mi?       Yaşlı adam oğlunun ne demek istediğini anlamıştı. Bir süre gözlerinin  yerden ayıramadı.      ‘Keşke yaşanmasaydı oğul dedi! Bir mezarın  cezalandırıldığını, gölgesinde barındı diye bir çınarın idam edildiğini,  vefatından kırk yıl sonra aynı kinle, ıssız bir dağ başında  son  hatırasının yok edildiğini biz mahşer gününde  nasıl anlatacağız. Ya o  kara bahtlılar, kıyamet halkı önünde hangi bahaneyi bulacaklar? Sen o  günleri yaşanmamış say! ’     Şimdi oğul düşünceliydi. Baba dedi  “sizin yaşadığınız acıları, gelecek nesiller tekrar yaşamamalı.”       Baba ellerini kaldırdı Genç Bir Çınarın hayatı için dua etmeye başladı:  “Ey gizlileri açıkları bilen Allah’ım o ulu çınar hürmetine bir tek  fidanımı bağışla. Her düğüm senin emrinle çözülür. Her dertli senin  ihsanınla derman bulur.”     Her geceyi aydınlatan sensin!      Her  yüreğe rahmet saçan sensin!      Ahmedi’ni rahmet ettin aleme,       Sonsuzluğu sen öğrettin âdeme,      Ahmed’in güllerini soldurma,       Umudumun son dalını kırdırma! “     Bırakıp gittin bizi oğul! Bir  daha sığınamadık hiçbir yüreğe! Ramazan BALCI </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)