JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 222159" data-attributes="member: 1008315">Cevap: Çobandan Bediüzzaman'a, nasıl hocaymış be! 17 Kasım 2010 / 11:30 SonDini edebiyatın içine yeniden taşıdılar             17 Kasım 2010 / 09:32             Kültürümüz içinden çağdaşlık adına itilen, kovulan, horlanan dini yeniden kültürümüzün ve edebiyatımızın içine taşıdılar                                               Risale Haber-Haber Merkezi    Prof. Dr. Ahmet Nebil Soyer'in yazısı:    Bediüzzaman, Mehmet Akif, Yahya Kemal ve Bayram     Bediüzzaman dilimizdeki birçok kelimeye günlük kullanımlarımızın çok  ötesinde anlam genişlikleri getirmiştir. Adeta dilimiz onunla büyük bir  yorum ve tefsir lisanına dönüşmüştür. En sıradan kelimeler bile onun  bakış açısında büyük derinlikler kazanmıştır. Bunlardan biri de bayram  kelimesidir. Bediüzzaman bu kelimeye süreklilik kazandırmış, hatta dünya  zamanının sınırlarını aşan bir genişlik getirmiştir. Onun ne kadar  ihatalı ve kapsamlı bir düşünce ve derinlikli bir değerlendirme lisanı  sahibi olduğunu bu kelimeler üzerindeki yorumlarından anlıyoruz. Onun  eserlerinden olan On Yedinci Söz bayram kelimesinin büyük ihata  kazandığı bir sözdür.    Türkçe Bediüzzaman’ın kelimelere getirdiği  genişlikleri kapsayan bir lügate sahip değil. Risale-i Nur üzerine  yazılan lügatlerde de yine Bediüzzaman’ın kelimeye getirdiği genişliğe  göre bir derinlik ifade edilmemiş, geleneksel Türkçe lügatlerin  karşılıkları verilmiştir. Bayram kelimesinin lügatlerdeki karşılıklarına  bakınca bu derin olmayışı gördüm. Bu sözdeki derinliğe göre bir yorum  yok. Bediüzzaman’ın kelimelere getirdiği genişliklere göre bir lügat  değil mana derinlikleri lügati gerekmektedir. Onun mesela pencere, alem,  kapı, bab, bayram ve benzeri kelimelere getirdiği genişlikler bizim  dilimizdeki lügatlerde karşılanmıyor.    On Yedinci Söz’ün girişinde  bayram bir mekâna izafe edilerek tarif edilir. Olağanüstü bir tariftir:  “Halık-ı Rahim ve Rezzak-ı Kerim ve Sani-i Hakîm şu dünyayı alem-i  ervah ve ruhaniyat için bir bayram bir şehrayin suretinde yapıp…”  (Sözler, 283) Bütün bayramların kutlandığı bir yer vardır, gerek milli  bayramlarda ve de dini bayramlarda Bayram umumi olmakla birlikte onun  kamuya açıldığı bir yer vardır. Buna “Bayram Yeri” denilir.     Akif’in  Bayram diye bir uzun hikâye şiiri vardır. Burada İstanbul Fatih’te bir  bayram yerini anlatır. Bediüzzaman’ın On Yedinci Söz’de bu kelimeye  getirdiği genişlik ve felsefi boyut ile Büyük Akif’in Bayram şiirindeki  kelimeye getirdiği boyutu kıyaslamak gibi bir edepsizlik yapmak istemem.  Akif kim ben kim, ama Bediüzzaman Akif ile arkadaştır, Milli  Mücadelenin o muhataralı günlerinde Anadolu’da Akif, işgal altındaki  İstanbul’da Bediüzzaman büyük şeyler yaptılar. Bediüzzaman Kuva-yı  Milliye aleyhine olan İstanbul kamuoyunu ülkenin lehine çevirdi.  İngilizlerin aleyhine eser neşretti, İngilizlerin denetimindeki  İstanbul’da iki talebesi ile eserini dağıttı, işgal güçlerinin büyük  tepkisini aldı ama yılmadı. Ankara’ya çağrıldı, çünkü yaptığı Ankara  hükümetinin dikkatini çekti. O da; “Ben zor yerde mücadele etmek  isterim” dedi gitmedi. Onun büyük zekâ ve dehasından istifade etmek  isteyen Ankara hükümeti onu mecbur etti çağırdılar, o da geldi.   İstasyonda hükmün sahipleri onu karşıladı.    Akif elinde Sırat-ı  Müstakim’in klişesi ile Anadolu’yu gezdi, milleti Kuva-yı Milliye lehine  hazırladı, dostlarına ters düştü. Her ikisi de Milli Mücadeleyi  gerçekleştiren kişilerle Ankara’da buluştular. Zafer kazanıldı. Yeni  Türkiye Cumhuriyetinin hamuru yoğrulurken her büyük adam gibi onlar da  farklı düşündüler, daha sonra kavgasız dövüşsüz yollarını ayırdı Akif de  Bediüzzaman da, ama ağızlarından ne mücadelenin ne de azasının ne de  yeni Cumhuriyetin aleyhine bir cümle çıkmadı. Onlar gibi adamlara  yakışır mı, Mustafa Kemal de onların hakkında bir şey söylemedi. Her  medenî adam gibi medenice tartıştılar, buluşamadıkları noktada  ayrıldılar. Onlar karıştırıcı insan olmadılar, başları dik Yeni  Cumhuriyeti beklemeye aldılar.    Bediüzzaman ülkesinden ayrılmadı,  Mısır’a gitmesi tavsiye edildi. “Orada da olsam buraya gelirdim” dedi.  Halide Edip Amerika’ya gitti, Yakup Kadri Zoraki Diplomat olarak ülkeden  uzaklaştırıldı. Yahya Kemal elçiliklere soyundu. Ama Bediüzzaman  ülkesinde kaldı ve; “Bu eserleri dünyaya okutacağım.” dedi. Cumhuriyet  yapısını kazanırken o da eserlerini yazdı. Dünyanın en çileli müellifi  görülmemiş bir şeyi yaptı, köylüler, çobanlar, ev hanımları eserlerini  yazdı, ilim tekniğe meydan okudu. Ankara’da yeni Türkiye’nin kültür  politikaları oluşturulurken Bediüzzaman da Yeni Türkiye’nin Batı fenni  ve felsefesi karşısındaki itikadını hazırladı. Daha sonra buluşma  sancıları başladı. Bugün buluştular mı, buluşmadılar mı zor bir yorum.  Zamanın kimi haklı çıkardığı görüldü ve görülecek. Tarih hayranların ve  düşmanların, menfaatperestlerin yorumlarına göre hüküm vermez. Hayranlık  ve düşmanlık anekdotları ile de hüküm vermez. Zerre miskâl hayrı, zerre  miskâl şerri hesaba katan adâlet-i kübrânın Sahibi büyük mahkemesinde  hüküm verecektir. Bize düşen işimize bakıp sevgi ve muhabbet rüzgârları  estirmektir.    Bediüzzaman ve Akif’ten başka bir de büyük şair  Yahya Kemal Beyatlı, Süleymaniye’de Bayram Sabahı şiirini yazdı. O abide  gibi şiirde bayram kelimesine büyük şairin muhayyilesinin imajinatif  derinliğinin azameti görülür. Akif, Yahya Kemâl ve Bediüzzaman yeni  neslin dünyalarını yapan büyük adamlar. Ne adamlar, ne değerler çıkmış  bu Anadolu toprağından. Kinsiz, kansız, sevgi ile bu farklı dünyaların  ama yeni dünyaları aynı olan şahısları alkışlayalım, onları okuyalım,  derinliklerine dalalım. Kainatın Sahibi bize ilk emir olarak sadece oku  demiş ama Kitabının ilk ayeti oku olan ve çok çok az okuyan bir ümmete,  daha ne desin himmet.    Bediüzzaman’ı anlatamamanın en büyük  sıkıntısı onu sadece dini bir öğe olarak görmektir. Çok açık konuşalım,  On Yedinci Söz’ün bizim literatürümüzdeki ve geleneğimizdeki yeri onun  ölümü, nefret edilen değil insan psikolojisinin ve evrenin kanunlarının  zorunlu bir olayı gibi göstermeye insan duygularını hazırlayarak  anlatmaktır. Ama orada önce bayram konusu işlenir ve bizim klasik bayram  yorumumuzun dışında. Bediüzzaman oradan ölümü zorunlu kılan psikolojik  nedenlere gider. Konunun tefsirini, felsefesini böyle yapar. Çok çarpıcı  bir yorumdur, sıradan insanın, sıradan bir müellifin varamayacağı grift  bir yoldan gider hakikate. Onun her konudaki yaklaşımı çok acib ve  şaşırtıcı, zaten şaşırmayan etkilenmez. Her gün bizi şaşırtmayan  yüzlerce söze rastlarız, kılımız bile kıpırdamaz.    Bediüzzaman  şaşırtan, hayret ettiren, etkileyen ve eğiten müelliftir. Bediüzzaman  bizim dinimiz kadar kültürümüzün de içindeki bir adamdır, ama biz onu  kültürümüz içinde bir yere koymayı düşünmedik. Halbuki onun anlattığı  konular kültürümüzün içinde mevcut. Bediüzzaman, Yahya Kemal ve Akif bir  şeyi yaptılar, kültürümüz içinden çağdaşlık adına itilen, kovulan,  horlanan dini yeniden kültürümüzün ve edebiyatımızın içine taşıdılar.  Süleymaniye’de Bayram Sabahı ve On Yedinci Söz olaya bir bayram manası  verirken dini atmosferi anlatırlar. Kültür bir bütündür, içinde din,  sanat, kelam felsefesi, Kur’an felsefesi, beyan felsefesi, Bediüzzaman  bunları sayar, nahiv felsefesi, tarih, hikâye, roman, fictifikasyon,  şahıslar daha neler neler, bütün bunlar onun eserlerinde var.     Edebiyatımızda mensur şiir tartışılırken Bediüzzaman mensur şiirler  yazar. Ama onun şiirlerinin mensur şiir geleneğimizin içindeki yerini  bilmek için o kültürel ve edebi atmosferin bilinmesi lazım gelir. Yoksa  Bediüzzaman büyük ve çok ağır bir dini ve kültürel taştır, o taşı yerine  koyamaz isek ne yapsak biz bu ülkenin kültürel atmosferine onu  taşıyamayız. Önüne gelen ona hain demez ama falan tarihi hadiseye  karışmadığı halde karışmış gibi yorumlar. En büyük Cumhuriyetçi o iken  onu onun aleyhtarı olarak görür. Çünkü o sureta bir Cumhuriyeti hakikat  olarak gösterip birilerini muhalif gösterenlere karşı gerçek Cumhuriyeti  savunur. Tek partili bir yönetimi Cumhuriyet gibi görüp, onun yanında  yer almayan herkesi hain diye yorumlayanların alnına hain kelimesi yankı  yapıp yapışır. Sadece eser yazan, üstelik bin bir zorluk ile topu,  tüfeği, bombası olmayan bir adamı ordular gücünde görmek, onun eserleri  ile yıktığı materyalist imparatorluktan istifade edenlerin endişesidir.  Çünkü bu ülkede hep kelimeler hak etmeyenlere yöneltilir, hak edenler  sistemin demir gölgesinin altında zulümle haklı çıkarlar.           İşte Bediüzzaman’ın siyasi ve edebi tarihimiz, kültür tarihimiz içinde  gerektiği yeri alması için kültür tarihimizin bu güne dek gelen seyrini  birilerinin özellikle birkaç kişi de olsa bu işe kendini verenlerin  sorunu olmalı. Eserleri oku oku oku ama bir yerden sonra mukayese et,  karşılaştır. Çünkü mukayese edilmeyen şeyin değeri ortaya çıkmaz. Kimin  ayranı ekşi ise ayranları bir masa etrafında toplamak lazım yoksa,  dayatma ile ayran tatlanmaz. Ben şimdiye kadar binlerce kitaba baktım  kafamdaki Bediüzzaman’ı anlatmam için daha çok şeye bakmam gerektiğini  zannediyorum. Konuştuğum her şeye insanlar çarpılıyor, “Sen elli yıldır  adadığımız adamsın” deniyor sonra bir de bakıyorsun, o sözler unutuldu,  hangi rüzgâr esti ise başladığımız yere aşağılanmış olarak geri döndük.  Bu yüzden Bediüzzaman’ın anlatmak için birilerinin sultasından kurtulmak  ve tarih, sanat, felsefe, en az elliye yakın ilmin en azından abc’sini  bilmek gerekir. Yoksa sadece nurları okuyup Bediüzzaman jandarması  olmakla bu iş olmaz. Hepimiz Cennete de gitsek eğer bu büyük şahsı  anlatmadan Cennette kendimize yer kapacaksak ben o Cennetin hak edilmiş  olduğunu saymıyorum. Bu benim kanaatim eleştiriye açık değil.     Süleymaniye’de Bayram Sabahı şiirinde Yahya Kemal sadece camiye gelen  halkı anlatmaz, bütün zamanların Osmanlı ülkesinde bütün şehitleri,  güvercinler ve ruhaniler suretinde Camiye taşır. Zamanın kanatlarını  açar ezeli bir zaman motifi içinde bayram namazını anlatır. Tam sinema  gibi bir şiirdir. Akif, Fatih’teki bayram yerinde görülen, hissedilen  bayramı anlatır, realist ve objektif. O zamanın kanatları ile uğraşmaz,  ama Yahya Kemal’in kafa yormadığı birçok gerçekçi bayramı anlatır. İki  şiirin birbirine faik yönleri vardır. Bileşik kaplar gibi. Bediüzzaman’a  gelince ona göre bayram bitmeyen bir akıştır, her an, her saniye,  sayılmayan her an, saatler ve günler, haftalar, aylar, yıllar, asırlar,  hatta bütün zamanın iki kanadı bayramdır. İnsanlar ve ruhaniler, bütün  canlılar bu bayrama süslü bir şekilde gelir, görevleri bitenler ikinci  bir bayrama biraz istemeye istemeye giderler. Bunların tafsilatını başka  bir zaman anlatalım. Bediüzzaman’ın bayramında seyirciler üç tanedir;  biri Rabbimiz, kendi sanatını seyreder, o büyük seyircidir, diğeri  meleklerdir semadan bayram yerini seyrederler, üçüncüsü de insanlardır,  ama müşahade ve hayretten hoşlanan insanlardır, onlar da bayramı  seyreder, hayret eder, muhabbet eder, secde ederler. İşte üç büyük adam  üç çeşit bayram… Seyir sırasında geçit resmini iyi geçenler  ödüllendirilir, ama kötü geçenler ise...    Shakespeare; “Dünya bir  tiyatro salonudur” demiş, Bediüzzaman’ın dünya konusundaki imajları  sayılmaz. Ama buradakine göre Bayram yeridir.    <a href="http://www.risaleakademi.com/" target="_blank">www.RisaleAkademi.com</a> </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)