JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Garib" data-source="post: 28434" data-attributes="member: 1249">4-mesleğe Bakan Düsturlarin Değişmezliği Esasi4-MESLEĞE BAKAN DÜSTURLARIN DEĞİŞMEZLİĞİ  ESASI Risale-i Nur hizmetinde temel teşkil  eden ve aşağıda kısmen tesbitleri yapılmış olan meslek düsturlarının  değişmezliği de bir  esastır. Hakiki keyfiyete medar ve Risale-i  Nur’un hizmet hayatında hiçbir zaman değişmeyecek olan bu esaslar, Nurculuk  hareketinin ehemmiyetli düsturlarından bir kısmıdır ki haslar dairesinin  vasıfları ve temelidir. Bu hizmet düsturlarının ekseriyetini ihtiva eden Hizmet  Rehberi ismindeki eserin  mukaddimesinde bu hizmet düsturlarının değişmezliği ve Risale-i Nur’u her  mes’elede merci tutmak gerektiği anlatılırken şöyle deniliyor:   1- «Bediüzzaman  Said Nursî Hazretlerinin meslek ve meşrebine dair Kur’andan ders aldığı çok  muazzam bazı hakikatleri, hizmet-i imaniyede bulunan Nur Şakirdleri için  daima tazelenen bir dersimiz ve her vakit temessük edeceğimiz değişmez  düsturumuz, maddî -  manevî her türlü engeller karşısında muvaffakiyete, rıza-yı İlahîye isal edici  en ehemmiyetli rehberimiz manasıyla neşrediyoruz. Çünki  Risale-i Nur’un dairesi çok genişlemiş çok muhtelif efkâr ve mizaç  sahipleri, bu hizmet safında yer almışlardır. Elbette bütün efkâr, kanaat,  meslek ve meşrebler üstünde makam-ı sıddıkıyette yer tutmuş ve şahs-ı  manevî-i Äl-i Beyt’in mümessili olarak hizmet-i Kur’aniyenin başına  geçmiş Üstad Bediüzzaman’ın azamî ihlas, azamî  sadakat ve azamî fedakârlık manasını ihtiva eden, gösteren ve işaret eden  mesleğini nazara vermek lâzım gelmektedir. Ta ki, hizmet-i Nuriyede  bulunacak Kur’an Şakirdleri kıyamete kadar bu düsturlar müvacehesinde hareket etsinler. Muvaffakıyetin  ve rıza-yı İlahîye nailiyetin, ancak bu suretle mümkün olacağına kat’i kanaat  getirsinler. ; Risale-i Nur hizmetinde tecelli eden rıza-yı İlahî  ve tevfik nurlarının tevali ve devam etmesi için herhalde Hazret-i Üstad  Bediüzzaman’ın takib ettiği meslek ve meşrebi,  yarım asra yaklaşan uzun bir hizmet devresinde muhtelif hâdiseler, şiddetli  tazyikat ve hücumlar karşısında maddî ve manevî engeller içerisinde  takındığı tavır, niyaz ve yaşadığı halet-i ruhiye ve gösterdiği azim ve  sadakat gibi ahvali olan “sıddıkiyet mesleğidir” ki  Nur Talebeleri için ehemmiyetle bilinmek, anlaşılmak ve yaşanmak icab  eder. Çok  dikkatle üzerinde durulması, tefekkür edilmesi gereken bedihi bir hakikat  vardır ki, o da şudur: Risalelerde, mektuplarda, lâhikalarda def’alarca  yazıldığı gibi mübarek Üstadımıza müracaat edenler ve ziyarete gelen bütün  ziyaretçiler hemen umumiyetle daima görüyorlardı ki: Üstadımız onların nazarlarını Risale-i  Nur’a tevcih ediyordu. Acaba bunun  sırr-ı hikmeti ne idi? Mütemadiyen ne için bu noktada tahşidat  yapıyordu? Evet  bu muazzam bir hakikattır ve Hazret-i Bediüzzaman’a kâfil bir muazzam  hakikatın ifadesidir ki, dersimizi hakaik-ı Kur’aniye ve envar-ı imaniye  hazinesi olan Risale-i Nur’dan aldığımız gibi, birbirimizle manevî münasebet,  alâka, uhuvvet ve muhabbet düsturlarımızı da hep o Risale-i  Nur’dan ders alacağız. Evet  bu zamanda, bu dehşetli ve cihanşümul hâdiseler hengâmında Kur’an Şakirdleri  cüz’î ve küllî, ferdî ve içtimaî bütün ders ve ikazlarını Risale-i Nur’la tahsil  edeceklerdir. Risale-i Nur’daki hakaik, nasılki doğrudan doğruya  feyz-i Kur’andan mülhem hakaik-ı imaniyedir, zaman ve zemine göre  değişmez ebedî hakikatlardır. O kudsî  hakaikın ders ve taliminde, neşir ve ilânatında hizmete taalluk eden irşad,  ikaz, teşvik ve tergibi tazammun eden şu gelecek mes’eleler de  herhalde değişmez dersler ve esasattır ki, Nur Talebeleri hayatın ve  hizmetin muhtelif saha ve safhalarında onlardan istifade ederler,  müşkilatlarını giderirler. Daha geniş istifade için bu Hizmet Rehberi’nin  menbaı olan Külliyat-ı Nuriye ve Mektubatı mütalaa  etmelidirler.» (Hizmet Rehberi  Mukaddemesinden) Bediüzzaman Hazretleri, Eski Said  devresinde dahi yazdıklarının değişmez hakikatler olduğunu, şöyle beyan  eder: 2- «Bütün  kuvvetimle derim ki: Gazetelerde neşrettiğim umum  makalâtımdaki umum hakaikte  nihayet  derecede  musırrım.  Şayet zaman-ı mazi cânibinden, Asr-ı Saadet  mahkemesinden adaletnâme-i şeriatla davet olunsam  neşrettiğim hakaiki aynen ibraz edeceğim. Olsa olsa, o zamanın ilcaatının  modasına göre bir libas giydireceğim. Şayet  müstakbel tarafından üç yüz sene sonraki tenkidât-ı ukalâ mahkemesinden tarih  celp namesiyle celp olunsam, yine bu hakikatleri, tevessü ve  inbisat ile çatlayan bazı yerlerini yamalamakla beraber, taze olarak orada da  göstereceğim.  Demek, hakikat tahavvül etmez hakikat haktır.»  (İki Mekteb-i Musibetin Şehadetnamesi sh:  44) Kur’andan mülhem Risale-i Nur’un meslek  esaslarının değiştirilmesini  istemeyen Bediüzzaman Hazretleri, Nur dairesinin yakınında bulunan bazı  şahısların Risale-i Nur mesleğine uymayan dinî faaliyetlerini, Risale-i  Nur’un meslek tarzına çevirmek için yazdığı mektublarında  evvelâ mültefitane ve takdirkârane  karşılar, sonra Risale-i Nur’un hizmet şeklini değiştirmemenin lüzumunu, akla  kapı açıp icbar etmeyen bir üslûb ve ifade ile beyan  eder. Bir şahıs veya cüz’î bir hâdise  münasebetiyle yazılan böyle bir mektub, aynı zamanda umum Nurcular için her  zaman tazeliğini koruyan ve Nur’un meslek tarzının tesbitine ışık tutan bir  ders olarak Risale-i Nur’da yerini alır. Ezcümle bir zatın, tarikat tarzıyla  yapmak istediği dinî hizmetinden dolayı yazılan mektubda evvelâ takdirkâr ve  mültefitane karşılanır. Fakat mektubun sonunda, Risale-i Nur’un hizmet  şeklinde karar kılınması açıklanır. Mektub aynen  şöyledir: 3- «Çok aziz ve  sıddık, kahraman Sabri, Cenab-ı Hak, Galip Bey gibi çok  fedakârları İslâm ordusunda yetiştirsin. Bu zat, garpta, aynı şarkta Hulûsi Bey  gibi imana hizmet ediyor. Tarikat cihetiyle ehl-i  imanı dalâletten çekmeye çalışıyor. Bu zat, eskiden beri Risale-i Nur’u  görmeden Nur mesleğinde hareket etmeye çalışmış. Sonra Nurlarla münasebeti  kuvvetleştiği zaman, daha ziyade hizmet edebilir. Fakat Nur’un mesleği,  hakikat ve sünnet-i seniye ve feraize dikkat ve büyük günahlardan çekinmek  esastır tarikate ikinci, üçüncü derecede bakar. Galip kardeşimiz,  Alevîler içinde Kadirî,  Şâzelî,  Rüfâî tarikatlerinin bir hülâsasını sünnet-i seniye  dairesinde Hulefa-yı Raşidîn, Aşere-i  Mübeşşereye ilişmemek şartıyla, muhabbet-i Âl-i Beyt dairesinde  bir tarikat dersi vermesini düşünüyor. Hakikat namına ve imanı kurtarmak ve  bid’alardan muhafaza etmek hesabına ehemmiyetli üç dört faydası  var: Birincisi:  Alevîleri  başka fena cereyanlara kaptırmamak ve müfrit Râfizîlik ve siyasî  Bektaşîlikten bir  derece muhafaza etmek için ehemmiyetli faydası var. İkincisi:  Hubb-u Ehl-i Beyti meslek yapan Alevîler ne kadar ifrat da etse,  Râfizî de olsa, zındıkaya, küfr-ü mutlaka girmez. Çünkü muhabbet-i Âl-i Beyt  ruhunda esas oldukça, Peygamber ve Âl‑i Beytin adavetini tazammun eden küfr-ü  mutlaka girmezler. İslâmiyete o muhabbet vasıtasıyla şiddetli bağlanıyorlar.  Böylelerini daire-i sünnete tarikat namına çekmek büyük bir  faydadır. Hem  bu zamanda, ehl-i imanın vahdetine çok zarar veren bazı siyasî cereyanlar  Alevîlerin fıtrî fedakârlıklarından istifade edip kendilerine âlet etmemek için  Nur dairesine çekmek büyük bir maslahattır. Madem Nur şakirdlerinin üstadı  İmam-ı Ali Radıyallahu Anh’tır ve Nur’un mesleğinde  hubb-u Âl-i Beyt esastır elbette  hakikî Alevîler kemâl-i iştiyakla o daireye girmeleri gerektir. Bu  zaman, imanı kurtarmak zamanıdır. Seyr-i  sülûk-ü kalbî ile tarikat mesleğinde bu bid’alar zamanında çok müşkilât  bulunduğundan, Nur dairesi hakikat mesleğinde gidip, tarikatlerin faydasını  temin eder diye o kardeşimize Ramazanını tebrik ve selâmımla beraber  yazınız. O da bize dua etsin.» (Emirdağ Lâhikası-l sh: 241)  Aynı üslûbla yine Bediüzzaman Hazretleri tarafından yazdırılmış  diğer bir örnek mektub: 4- «Aziz,  sıddık kardeşlerimiz Ziya ve Abdülmuhsin! Üstadımız diyor ki: “Eşref Edib kırk seneden beri iman hizmetinde benim  arkadaşım ve Sebilürreşad’da makale  yazan  ve şimdi vefat eden çok kıymetli  kardeşlerimin mümessili ve hakikî İslâmiyet mücahidlerinden bir kardeşimdir. Ve  Nurun bir hâmisidir. Ben vefat etsem de, Eşref Edip Nurcular içinde bulunmasıyla büyük bir teselli  buluyorum. “Fakat Nur Risalelerinin ve Nurcuların siyasetle  alâkaları yok. Ve  Risale-i Nur, rıza-i İlâhîden başka hiçbir şeye âlet edilmediğinden, mümkün  olduğu kadar Risale-i Nur’un mensupları, içtimaî ve siyasî cereyanlara karışmak  istemiyorlar. Yalnız Sebilürreşad, Doğu gibi mücahidler iman hakikatlerini ehl-i dalâletin  tecavüzatından muhafazaya çalıştıkları için, ruh u canımızla onları takdir ve  tahsin edip onlarla dostuz ve kardeşiz—fakat siyaset noktasında değil.   Çünkü  iman dersi için gelenlere tarafgirlik nazarıyla bakılmaz. Dostdüşman, derste  farketmez. Halbuki  siyaset tarafgirliği, bu mânâyı zedeler, ihlâs kırılır. Onun içindir ki,  Nurcular emsalsiz işkencelere ve sıkıntılara tahammül edip Nur’u hiçbir  şeye âlet etmediler. Siyaset topuzuna el atmadılar.» (Emirdağ Lâhikası-ll sh: 35)  Risale-i Nur mesleğini değiştirmemekle alâkalı iki  hatıra: 5- «Bir gün  Galatasaray Lisesi’nde okuyan  ve sonradan eczacı olan bir zât ziyarete gelmişti. Ben son ânında geldim.  Tatsız bir vaziyet vardı, O anda anlayamadım. Onun ayrılmasından sonra  Hazret-i Üstad, o anda hizmetinde bulunan kardeşlere çok hiddet etti. “Çocuk  bunlar, çocuk olmasa tardedeceğim, bilmiyorlar. Çocuk bunlar!”  dedi. Ben de mes’eleden çok endişeli bir  halet-i ruhiyeye girmiştim. Bu sırada Üstad Hazretleri karyolada oturuyorlardı.  Ben ise yerde ve halının üzerindeydim. Birden bana hitaben şöyle  dedi: “Muhammed, kardeşim, sen  hakem ol, ben diyorum ki Risale-i Nur’un neşir ve medrese tarzı  hizmetlerinin devam ve inkişafı lâzım, bunlar ise başka  şeyler, başka hizmetler düşüncesinde.” Ben  mes’eleyi “başka hizmetler” tabirinden anlamakla beraber, “Üstadım bizim  vazifemiz, Risale-i Nur’un neşri ve ve medreselerin  devamıdır.”  deyince Üstad yüksek sesle “Tamam” diye ifadede bulundu. Ve o hiddet hali  akşama doğru hayli hafifledi. Sonra Muhsin Ağabeye sordum.  Gelen kardeşin bizim tarz-ı hizmetimizi pasif telakki etmesi ve orada bazı konuşmaların cereyan  etmesi, Üstad’ın hiddetlenmesine sebeb olmuş.» (Son Şahitler-3 sh: 235) 6- «Neşriyat  esnasında Isparta’ya forma götürdüğüm bir defasında, dersten ağabeyler yeni  çıkmışlardı. Üstad Hazretleri dersin sonunda şöyle bir sohbette bulunmuş.  Zübeyir Ağabey taze taze nakletmişti: “Kardaşlarım! Abdülkadir-i  Geylanî şimdi gelse;, “Said sen bu mesleğinden bir  parça taviz versen, milyonlar  insanlar senin kitaplarını okuyacak, fakat öyle yapmasan hem bunlardan mahrum  kaldığın gibi, hapislerde zulümlerle, eziyetlerle cefa çekeceksin.” dese,  “Hayır Üstadım ben bu zulümlere işkencelere razıyım, fakat mesleğimden en küçük  bir taviz vermem.” diye ona söyleyeceğim.»(Son Şahitler-3 sh: 246) Risale-i Nur mesleğinden taviz verip  içtimaî geniş dairedeki unvanlı kişilerle hizmet beraberliği yapılsa, binler  kişilerin hatta diplomatların Risale-i Nura girip neşredecekleri halde,  Risale-i Nur’da bir esas olan keyfiyeti yani ihlas gibi meslek esaslarını  değiştirmemeyi esas alan Bediüzzaman Hazretleri diyor ki: 7- «Aziz,  sıddık kardeşlerim, [Hem  mânevî, hem maddî bir kaç cihette sorulan bir suale mecburiyet tahtında bir  cevaptır.] Sual:  Neden, ne  dahilde, ne hariçte bulunan cereyanlara ve bilhassa siyasetli cemaatlere  hiçbir alâka peydâ etmiyorsun? Ve Risale-i Nur ve şakirdlerini mümkün olduğu  kadar o cereyanlara temastan men ediyorsun? Halbuki, eğer temas etsen ve  alâkadar olsan, birden binler adam Risale-i Nur dairesine girip, parlak  hakikatlerini neşredeceklerdi hem bu kadar sebepsiz sıkıntılara hedef  olmayacaktın. Elcevap: Bu  alâkasızlık ve içtinabın en ehemmiyetli sebebi: Mesleğimizin esası olan  ihlâs bizi men ediyor. Çünkü, bu gaflet  zamanında, hususan tarafgirâne mefkûreler sahibi, herşeyi kendi mesleğine âlet  ederek, hattâ dinini ve uhrevî harekâtını da o dünyevî mesleğe bir nevi âlet  hükmüne getiriyor. Halbuki, hakaik-i imaniye ve hizmet-i nuriye-i kudsiye,  kâinatta hiçbirşeye âlet olamaz. Rıza-ı İlâhîden başka bir gayesi olamaz.  Halbuki şimdiki cereyanların tarafgirâne çarpışmaları hengâmında bu sırr-ı  ihlâsı muhafaza etmek, dinini  dünyaya âlet etmemek müşkülleşmiş. En iyi çare, cereyanların kuvveti yerine,  inayet ve tevfik-i İlâhiyeye dayanmaktır.» (Emirdağ Lâhikası-l sh: 38) 8-  «Bu sırada,  dahilde, o kadar dahilî-haricî heyecanlı parti cereyanları varken ve bundan tam  istifade etmek, yani mahdut birkaç arkadaşına bedel ve çok diplomatları  kendisine tarafdar kazanmak için zemin hazırken, sırf siyasete karışmamak ve  ihlâsına zarar vermemek ve hükûmetin nazarını kendine celb etmemek ve dünya  ile meşgul olmamak için, bütün arkadaşlarına yazıp ki, “Sakın cereyanlara  kapılmayınız, siyasete girmeyiniz, âsâyişe dokunmayınız” dediği ve bu iki  cereyan bu çekinmesinden ona zarar verdikleri, eskisi evhamından, yenisi  “Bize yardım etmiyor” diye ona çok sıkıntı verdikleri...» (Emirdağ Lâhikası-l sh: 80)  Risale-i Nur’un mesleğini kutb-u a’zam  dahi tasarrufu altına alamayacağını gösteren şu ifade: 9- «Risale-i  Nur’un şahs-ı mânevîsi ve o şahs-ı mânevîyi temsil eden has şakirdlerinin  şahs-ı mânevîsi “Ferid” makamına mazhar oldukları için, değil hususî bir  memleketin kutbu, belki ekseriyet-i mutlakayla Hicaz’da bulunan kutb-u  âzamın tasarrufundan hariç olduğunu ve onun hükmü altına girmeye mecbur  değil. Her zamanda bulunan iki imam gibi, onu tanımaya mecbur olmuyor. Ben,  eskide, Risale-i Nur’un şahs-ı mânevîsini, o imamlardan birisini  zannediyordum. Şimdi anlıyorum ki, Gavs-ı Âzam’da, kutbiyet ve gavsiyetle  beraber, “Ferdiyet” dahi  bulunduğundan, âhirzamanda, şakirdlerinin bağlandığı Risale-i Nur, o Ferdiyet  makamının mazharıdır. Bu gizlenmeye lâyık olan bu sırr-ı azime binaen Mekke‑i  Mükerremede dahi—farz-ı muhal olarak—Risale‑i Nur’un  aleyhinde bir itiraz kutb-u âzamdan dahi gelse, Risale-i Nur şakirdleri  sarsılmayıp, o mübarek kutb-u âzamın itirazını iltifat ve selâm suretinde  telâkki edip, teveccühünü de kazanmak için, medâr-ı itiraz noktaları o büyük  üstadlarına karşı izah etmek, ellerini öpmektir.» (Kastamonu Lâhikası sh:  196) Evet, dinde söz sahibi büyük imamların,  kitab ve sünnete istinaden tesbit ettikleri düsturlar, Risale-i Nur meşrebinin  değiştirmeden muhafaza edilmesi hükmünü te’yid ettiğini beyan eden Üstad  Bediüzzaman diyor ki: 10- «Ulema-i  ilm-i kelâmın ve usûlü’d-din allâmelerinin ve Ehl-i  Sünnet ve’l-Cemaatin dâhi muhakkiklerinin İslâmî akidelere dair çok tetkik ve  muhakematla ve âyât ve hadisleri müvazene ile kabul ettikleri usûlü’d-din  düsturları, şimdiki  Risale‑i Nur’un meşrebini muhafazaya emrediyor, kuvvet veriyor.» (Emirdağ Lâhikası-l sh: 210) Bediüzzaman Hazretleri, geçmiş asırlarda  gelmiş müceddidlik makamındaki zâtlar bu zamanda olsaydılar, tasavvufî  meslek tarzına bedel, Risale-i Nurun asıl vazifesi olan iman hizmetini esas  alacaklarını şöyle ifade eder: 11- «Eğer Şeyh  Abdülkadir Geylânî (r.a.) ve Şah-ı Nakşibend (r.a.) ve İmam-ı Rabbânî (r.a.)  gibi zatlar bu zamanda olsaydılar, bütün himmetlerini, hakaik-i imaniyenin ve  akaid-i İslâmiyenin takviyesine sarf edeceklerdi. Çünkü saadet-i ebediyenin  medarı onlardır. Onlarda kusur edilse, şekavet-i ebediyeye sebebiyet verir.  İmansız Cennete gidemez fakat tasavvufsuz Cennete giden pek çoktur. Ekmeksiz  insan yaşayamaz, fakat meyvesiz yaşayabilir. Tasavvuf meyvedir, hakaik-i  İslâmiye gıdadır.» (Mektubat sh: 23)  Hem Risale-i Nur, kesbî ilim yolundan  gidenleri takib etmeyip Kur’ânın bu asrın insanlarına bakan ve beşerî  tasarrufu kabul etmeyen Kur’ânî bir meslek olduğuna dikkat çeken şu  beyanlar: 12- «Risale-i  Nur, hükema ve ulemanın mesleğinde gitmeyip, Kur’ân’ın bir i’câz-ı mânevîsiyle,  herşeyde bir pencere-i marifet açmış, bir senelik işi bir saatte görür gibi  Kur’ân’a mahsus bir sırrı anlamıştır ki, bu dehşetli zamanda hadsiz ehl-i  inadın hücumlarına karşı mağlûp olmayıp galebe etmiş.» (Mesnevî Nuriye sh: 8) 13-  «Resâili’n-Nur dahi ne şarkın malûmatından, ulûmundan ve ne de  garbın felsefe ve fünunundan gelmiş bir mal ve onlardan iktibas edilmiş bir  nur değildir. Belki, semâvî olan Kur’ân’ın şark ve garbın fevkindeki yüksek  mertebe‑i arşîsinden iktibas edilmiştir.» (Ş.. sh:  690) 14-  «Risaletü’n-Nur sair telifat gibi ulûm ve fünundan ve başka kitaplardan  alınmamış. Kur’ân’dan başka me’hazı yok, Kur’ân’dan başka üstadı yok, Kur’ân’dan  başka mercii yoktur.  Telif olduğu  vakit hiçbir kitap müellifinin yanında  bulunmuyordu. Doğrudan doğruya Kur’ân’ın feyzinden mülhemdir ve semâ-i  Kur’âniden ve âyâtının nücûmundan, yıldızlarından iniyor, nüzul ediyor.»  (Şualar sh:  711) Bütün bu tarzdaki beyanlar, Risale-i  Nurun müceddidiyetini ifade eder.  Müceddid ise hataları tashih eder ve  inayet-i hassa ile istikamet-i tammeye mazhardır. 15- «Kur’ân’dan  tereşşuh eden o Sözler ve risaleler, Kur’ân-ı Hakîmin bir  nevi, müstakim tefsiri ve hakaik-i imâniyenin istikametli ve kuvvetli  delilleri olduğundan, o risaleler ve sözlere gelen şeref ve takdir ve tahsin,  Kur’ân’a ve hakaik-i imâna aittir. Madem öyledir bilâ-perva derim ki:   <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftn14" target="_blank">[12]</a> sırrıyla, Kur’ân’da elbette bu istikametli  tefsirinin istikametine işaret  var. Evet var. Kur’ân o tefsirine hususî bakıyor.  Çünkü,,ayât-ı.........istikametin bir hususiyeti var  ki, tarihiyle işaret ediyor. Halbuki, o asırda şahsen istikamette mümtaz bir  hususiyet kesb etmek çok uzaktır. Demek, şahsî istikamet değil.  Öyleyse, o adamın teşebbüsüyle neşredilen esrar-ı Kur’âniye, o asırda  istikamette imtiyaz kesb edecek. O adam şahsen gayr-ı müstakim olduğu  halde, müstakimler içine ithali, o imtiyaza remzeder.» (Sikke-i  Tasdik-i Gaybî sh: 163)  Şu halde müceddidin mesleğinde yapılacak  değiştirme, hakikat-i ve istikameti tağyir ve tahrib mânâsını  taşır. Hatta (gelecek zât) diye haber verilen o büyük şahsiyet “Risale-i Nuru  kendine hazır bir proğram yapacak”  (Bak: Emirdağ  Lâhikası-l sh: 266 p.1 ve Sikke-i Tasdik-i Gaybî sh: 9 p.2) şeklindeki beyandan  anlaşılıyor ki, O zât dahi Risale-i Nurun  esasatını ve düsturlarını değiştirmeden tatbik  edecek. Hazret-i Üstad, senelerce takib ettiği  mesleğinden ayrılmamayı, vasiyet makamında tavsiye eden beyanatının son  kısmında, hassasiyetle şu hususu nazara verir: 16- «Ben maddî  ve mânevî herşeyimi feda ettim, her musibete katlandım, her işkenceye sabrettim.  Bu sayede hakikat-i imaniye her tarafa yayıldı. Bu sayede Nur mekteb-i  irfanının yüz binlerce, belki de milyonlarca talebeleri yetişti. Artık bu  yolda, hizmet-i imaniyede onlar devam edeceklerdir. Ve benim maddî ve mânevî  herşeyden ferağat mesleğimden ayrılmayacaklardır.   Yalnız ve yalnız Allah rızası için  çalışacaklardır.» (Emirdağ  Lahikası-ll sh: 80) Bunlar gibi daha da nümuneler  gösterilebilir. Fakat bu parçalar, maksadı açık gösterdiğinden yeterli  görüldü. Risale-i Nurdaki sarih beyanların  gösterdiği ve esas teşkil eden düsturların, beşerî anlayışlarla ilga veya tebdil edilmemesinin bir  hikmeti, risalelerin çoğu vehbi ilim ve ilham ile yazdırılmış olmasıdır. (Bk:  İPA - İslâm Prensipleri Ansiklopedisi 2294/2. p.) yani: Risale-i Nur’un  ekserisi, manevî i’caz-ı Kur’andan geldiği ve dolayısıyla ilm-i beşerînin  tasarruf edemiyeceği ortaya çıkıyor. Hatta Bediüzzaman Hazretleri Risale-i  Nurun müellifi olduğu halde, değil manasına tasarruf etmek, manayı taşıyan  tarz-ı ifadesine de dokunamadığını beyan eder. Ezcümle diyor  ki: 17- «Yazdığım  vakit, irade ve ihtiyarımla olmadığını hissettiğimden, kendi fikrimle tanzim  veya ıslah etmeyi muvafık görmediğim için bir parça fehmi işkâl  edecek bir vaziyet aldı.» (Şualar sh: 99) Onbirinci Mektub hakkında da şöyle  diyor: 18- «Halbuki  tanzimsiz, müşevveş bir sûrette idiler. Onlar ne hâl ile yazılmış ise, öyle  kalması lâzım geliyordu. Sonradan tashih ve tanzim etmeye me’zun değiliz!»  (Mektubat sh: 488) 19- «Bütün  Sözlerde konuşan ben değilim. Belki,  işârât-ı Kur’âniye namına hakikattir. Hakikat ise hak söyler, doğru konuşur.  Eğer yanlış birşey gördünüz muhakkak biliniz ki, haberim olmadan fikrim  karışmış, karıştırmış, yanlış etmiş.» (Sözler  sh:651) 20- «İnsan  kusurlardan, nisyandan, sehivden hâli değil. Benim bilmediğim çok kusurlarım  var. Belki de fikrim karışmış, risalelerde hatalar da olmuş. » (Kastamonu  Lâhikası sh: 161) Buna benzer hayli ifadeler var. Evet  kesbî ilim, ilhamla gelen vehbî ilme müdahale edemez. Risale-i Nur ise, ekseriyetle vehbî ve ilhamîdir.  Bediüzzaman Hazretleri diyor ki:  21- «Hakaike  dair mesâilde külliyatları ve bazan da tafsilâtları sünuhat-ı  ilhâmiye nev’inden olduğundan, hemen umumiyetle  şüphesizdir, kat’îdir. Onların hususunda sizlere bazı müracaat ve istişarem,  tarz-ı telâkkisine dairdir. Onlar hakikat ve hak olduklarına dair  değildir. Çünkü,  hakikat olduklarına tereddüdüm kalmıyor.» (Barla Lâhikası sh: 138) 22- Evet  «Risale-i Nur’un mesâili, ilimle, fikirle,  niyetle ve kastî bir ihtiyarla değil ekseriyet-i mutlakayla sünuhat, zuhurat,  ihtârât ile oluyor. » (Kastamonu Lâhikası sh: 210) 23- «Bazı  sualler soruyorsunuz. Aziz kardeşim, yazılan galip Sözler ve Mektuplar,  ihtiyarsız, def’î ve âni bir surette kalbe geliyordu, güzel oluyordu. Eğer  ihtiyar ile, Eski Said gibi kuvve-i ilmiye ile düşünüp cevap versem, sönük  düşer, noksan olur.» (Mektubat sh:279) Bunlar gibi beyanlar, Risale-i Nur’un  vehbîliğini gösteriyor ki ortaya koyduğu hakaik ve düsturlara, beşerî  düşünce ve maslahat anlayışlariyle müdahaleleri kaldırmaz. Çünkü Kur’ândan  irtibatı kesilir ve büyük felâkete kapı açılır. Hem yine Hazret-i Üstad kesbî  ilmi, vehbî ilme tasarruf ettirilemiyeceğini ihtar makamında ve dâhi-i a’zam  olmasına rağmen kendi şahsını misal göstererek diyor ki: 24- «Ben  Kur’ân-ı Hakîm’in sırf bir hizmetkârıyım, o mukaddes dükkânın bir dellâlıyım.  Şahsî dükkânımdaki perişan, ehemmiyetsiz şeyleri satışa  çıkarmıyacağım ve çıkarmak istemiyorum.» (Barla Lâhikası sh:  269) İşte Hazret-i Bediüzzaman böyle derse,  onun talebesinin, -ifade değişikliği yapmaya nisbeten en aşırı bir tasarruf  sayılacak olan- düsturlardan değiştirmeye kalkışmanın ne kadar garib olacağı  aşikârdır. Risale-i Nurda nazara verilen “teslimiyet” , “sadakat” ve “Risale-i  Nura kanaat etme” nin bir hakikatı da budur. Bu meselenin bir ince ciheti şudur ki:  İlham-ı ilâhî, kâinatı yaratan Hâlik’ın yarattıklarını her cihetle ihata eden  ilminden geldiği cihetiyle mu’cize-i maneviye sırrını taşır. Yani Allahtan  başka hiçbir kimsenin kelâmı, hakaik-ı kâinata ve esrar-ı ilâhiyeye ve  ihtiyacat ve ahval-i beşeriyeye ve terakkiyatına tam mutabık külli manaları  tazammun edemez ve etmesi de muhaldır. Bu sır içindir ki, Kur’an namına manen  vazifeli olan müceddidlerin eserleri, ekseriyetle ilm-i ledünden ve ilhamdan  hissedardır. İlm-i beşerî edebî sahada parlak ve zâhiren şa’şaalı cümleler  ortaya koyabilir. Fakat bu kelime ve cümleleri, Kur’anda “kelimat-ı Rabbî” (18:109) tabiriyle bildirilen ve mezkûr mana inceliğine  de bakan küllî ilhamların ve hâlî ve hilkat kelimelerinin yanında sönük  kalır. Risale-i Nurların senelerce ve defalarca ve hayat boyunca okunmasının  bir hikmeti de bu sır olsa gerek.  Düsturların değişmezliği cihetindeki diğer  ehemmiyetli bir hususta şudur ki: ibadet hakikatı, ilâhî emir ve yasak ve  tavsiyelere göre hareket etmekle tahakkuk eder. Bu emir ve tavsiyeleri de  hakiki ehliyetli zatların Kur’andan alıp yazdıkları mutemed eserlerinden  öğreniriz. Binaenaleyh Kur’andan mülhem Risalelerdeki düsturlara beşerî  tasarrufun girmesi halinde, o  düsturların Kur’andan gelme vasfı zedelenir ve hizmetin ibadet olma hakikatı  da zail olur. Bu hususa Risale-i Nur’un muhtelif yerlerinde dikkat çekilir.  Mes’eleyi uzatmamak için icmalen bâzı hikmetleri hatırlatmakla iktifa  edildi. Çünkü aynı mes’ele hakkında buna benzer daha pek çok hikmetler  vardır.  5-TAKVÂ-YI MUHAFAZA VE BİD’ATLARDAN UZAK  DURMAK 1- «Nurun  mesleği, hakikat ve sünnet-i seniye ve feraize dikkat ve büyük günahlardan  çekinmek esastır.»  (Emirdağ Lâhikası-l sh: 241) 2- «Bu mektup  gayet ehemmiyetlidir. Aziz,  sıddık kardeşlerim, Bugünlerde, Kur’ân-ı Hakîmin nazarında, imandan  sonra en ziyade esas tutulan takvâ ve amel-i salih  esaslarını düşündüm. Takvâ,  menhiyattan ve günahlardan içtinab etmek ve  amel-i salih, emir dairesinde hareket ve hayrat kazanmaktır. Her zaman def-i  şer, celb-i nef’a râcih olmakla beraber, bu tahribat ve sefahet ve  câzibedar hevesat zamanında bu takvâ olan def-i mefasid ve terk-i kebair üssü’l-esas olup büyük bir  rüçhaniyet kesb etmiş. Bu zamanda tahribat ve menfî cereyan dehşetlendiği  için, takvâ bu tahribata karşı en büyük esastır. Farzlarını  yapan, kebireleri işlemeyen, kurtulur..   ..Risale-i Nur şakirdlerinin, bu zamanda en mühim  vazifeleri, tahribata ve günahlara karşı takvâyı esas tutup davranmak gerektir.»  (Kastamonu Lâhikası sh: 148) 3- «Hayatın  lezzetini ve zevkini isterseniz, hayatınızı iman ile hayatlandırınız ve  ferâizle zinetlendiriniz ve günahlardan çekinmekle  muhafaza ediniz.» (Kastamonu Lâhikası sh: 157) 4- «Risale-i  Nur talebelerinden bir genç hâfız, pek çok adamların dedikleri gibi dedi:  “Bende unutkanlık hastalığı tezayüt ediyor, ne yapayım?” Ben  de dedim: “Mümkün oldukça nâmahreme nazar etme Çünkü rivayet var: İmam-ı Şâfiî’nin  (r.a.) dediği gibi, Haram-ı nazar, nisyan verir.” Evet,  ehl-i İslâmda, nazar-ı haram ziyadeleştikçe, hevesat-ı nefsaniye heyecana gelip,  vücudunda su-i istimalâtla israfa girer. Haftada birkaç defa gusle mecbur  olur. Ondan, tıbben kuvve-i hâfızasına zaaf gelir.» (Kastamonu Lâhikası sh: 133) 5-  «Suretperestlik, ahlâkı fena  halde sarstığı ve sukut-u ruha sebebiyet verdiği şununla anlaşılır: Nasıl  ki, merhume ve rahmete muhtaç bir güzel kadın cenazesine nazar-ı şehvet ve  hevesle bakmak, ne kadar ahlâkı tahrip eder. Öyle de, ölmüş kadınların  suretlerine veyahut sağ kadınların küçük cenazeleri hükmünde olan  suretlerine hevesperverâne bakmak, derinden derine hissiyât-ı ulviye-i  insaniyeyi sarsar, tahrip eder.» (Sözler  sh: 410) 6- «Âhirzamanda  bir şahsın hatiât ve günahlarının gayet dehşetli bir yekûn teşkil ettiğine dair  rivayetler vardır..   ..Şimdi bu zamanda müteaddit esbabını  gördük. Ezcümle:  Müteaddit o  vücuhundan radyomla anlaşıldı ki, o birtek adam, birtek  kelimeyle bir milyon kebairi birden işler. Ve  milyonlarla insanı dinlettirmekle günahlara sokar.»  (Kastamonu Lâhikası sh: 71) 7- «Kardeşin hassası ve şartı şudur ki: Hakikî olarak Sözlerin neşrine ciddî  çalışmakla beraber, beş farz namazını edâ etmek, yedi kebâiri  işlememektir.» (Mektubat sh:  344) 8- « Yedi  kebâiri soruyorsunuz.  Kebâir çoktur fakat ekberü’l-kebâir ve mûbikat-ı seb’a tâbir edilen günahlar yedidir: Katl, zina,  şarap, ukuk-u vâlideyn (yani kat-ı sıla-i rahim), kumar, yalancı şehadetlik,  dine zarar verecek bid’alara taraftar olmaktır.»  (Barla Lâhikası sh: 335) 9- «Beş farz  namazını kılan ve yedi kebâiri terk  eden zatları, şu manevî münasebet ve görüşmek  neticesi olarak, âhiret kardeşliğine kabul ediyorum. Ben her  sabah manevî kazancım ne ise, o âhiret kardeşlerimin sahife-i a’mâline geçmek  için Cenab-ı Hakkın dergâhına niyaz edip hediye ediyorum. Onlar dahi beni  manevî hayratlarına ve dualarına hissedar etmelidirler—tâ hisselerini  kazancımızdan alsınlar.» (Barla Lâhikası sh: 269) 10- «Üstadım  bana ve dinleyen her zevi’l-ukule, “Tarikat zamanı değil, imanı kurtarmak  zamanıdır. Beş vakit namazını hakkıyla edâ et namazın nihayetindeki tesbihleri  yap ittibâ-ı sünnet et yedi kebâiri işleme”  dersini vermiştir.»  (Barla Lâhikası  sh: 29) 11- «Gıybetin en  fena ve en şenîi ve en zâlimâne kısmı, kazf-i  muhsanât nev’idir. Yani, gözüyle görmüş dört şahidi  gösteremeyen bir insan, bir erkek veya kadın hakkında zinâ isnat etmek, en  şenî bir günah-ı kebâir ve en zâlimâne bir cinayettir, hayat-ı  içtimâiye-i ehl-i imanı zehirlendirir bir hıyanettir.»  (Barla Lâhikası sh: 267) 12-  «Risaletü’n-Nur, gerçi umuma teşmil suretiyle değil, fakat herhalde hakikat-i  İslâmiyenin içinde cereyan edip gelen esas-ı velâyet ve esas-ı  takvâ ve esas-ı azimet ve esâsât-ı  Sünnet‑i Seniye gibi ince, fakat ehemmiyetli esasları muhafaza etmek bir  vazife-i asliyesidir. Sevk-i zaruretle, hâdisâtın fetvalarıyla onlar terk  edilmez.» (Kastamonu Lâhikası sh: 77) 13-  «Sen o  nefersin, senin namazın, talimatındır. Ve terk-i kebair ile  takvan ve nefis ve şeytanla olan mücaheden ise  harbindir. Senin yegâne gaye-i fıtratın da budur. Fakat bunda  da muvaffık ve muîn yine ancak Allah'tır.» (Mesnevî-i Nuriye sh: 467, Tercüme A. Badıllı)   Dahilde çıkan sinsi fitneye ve  münafıkların ifsadatına karşı bir ikaz: 14-  «Ey birader!  Düşman hariçte olsa, insan, silâhsız o düşmanla geçinebilir. Fakat düşman  kale içine girse ve gizlense, o vakit o düşmana karşı silâhlanmak, zırh  giymek ve gayet dikkat etmek, hem pek ciddi sebat etmek lâzımdır. Ta ki  hayat-ı ebedîsini hafi darbelerden kurtarabilsin. Ey  kardeş! Zırh ve silâh, namaz ve takvadır.  Kur’ân’ın zincirini muhkem tut. Onun sözüne kulak ver. Başkaları seni  aldatmasın. Şu zamanın gafil sarhoşları içinde seni, terk-i  şeaire ve medeniyet-i dünyaya davet edenlere de  ki: “Hey sersem  gafiller! Benim halim sizi dinlemeye müsait değil.» (Nurun İlk Kapısı sh: 143) 15- «Risale-i  Nur şakirdleri hakkında necatlarına ve ehl-i saadet olduklarına dair kuvvetli  işaret-i Kur’âniyeyi ve beşaret-i Aleviyeyi ve Gavsiyeyi düşündüm. Kalben dedim  ki: “Herbiri bin yerden gelen günahlara karşı bir dille nasıl mukabele eder,  galebe eder, necat bulur?” diye mütehayyir kaldım. Bu tahayyürüme mukabil  ihtar edildi ki: Risale-i Nur’un hakikî ve sâdık şakirdlerinin  mâbeynlerindeki düstur-u esasiye olan iştirak-i a’mâl-i uhreviye kanunuyla  ve samimî ve hâlis tesanüd sırrıyla herbir hâlis, hakikî şakird, bir dille  değil, belki kardeşleri adedince dillerle ibadet edip istiğfar eder. Bin  taraftan hücum eden günahlara, binler dille mukabele eder. Bazı  melâikenin kırk bin dille zikrettikleri gibi, hâlis, hakikî, müttakî bir  şakird dahi kırk bin kardeşinin dilleriyle ibadet  eder, necata müstehak ve inşaallah ehl-i saadet olur. Risale-i Nur dairesinde  sadakat ve hizmet ve takvâ ve içtinab-ı kebâir  derecesiyle o ulvî ve küllî ubudiyete sahip olur. Elbette,  bu büyük kazancı kaçırmamak için, takvâda, ihlâsta,  sadakatte çalışmak gerektir.» (Kastamonu Lâhikası sh: 96) 16- «İman etmek,  Kur’ân-ı Azîmüşşânın ders verdiği gibi, O  Hâlıkı, sıfatlarıyla, isimleriyle, umum  kâinatın şehadetine istinaden kalben tasdik etmek ve elçileriyle gönderdiği  emirleri tanımak ve günah ve emre muhalefet ettiği  vakit, kalben tevbe ve  nedamet  etmekiledir. Yoksa, büyük  günahları serbest işleyip istiğfar etmemek ve  aldırmamak, o imandan hissesi olmadığına delildir.»  (Emirdağ Lâhikası-l sh: 203) 17- «Yarın seni  zillet ve rezaletlere mâruz bırakmakla terk edecek olan dünyanın sefahetini  bugün kemal-i izzet ve şerefle terk edersen, pek aziz ve yüksek olursun.  Çünkü, o seni terk etmeden evvel sen onu terk edersen, hayrını alır, şerrinden  kurtulursun. Fakat vaziyet mâkûse olursa, kaziye de mâkûse olur.»  (Mesnevî-i  Nuriye sh: 188) 18- «İnsan çok  vehham, ihtiyatlı olduğuna nazaran, dünyevî bir işte onda bir zarar ihtimali  varsa içtinap eder. Âhiret işi olursa, onda dokuz zarar ihtimali olduğu halde,  içtinap etmez. İşte cehalet bu kadar olur!» (Mesnevî-i Nuriye sh:  147) 19- «Risale-i  Nur’un hakikî şakirdleri, neşriyat-ı diniyelerinde ve ittibâ-ı sünnetteki  ibadetlerinde ve içtinab-ı kebâirdeki takvâlarında,  Kur’ân hesabına vazifedar sayılırlar.»  (Kastamonu Lâhikası sh: 185) 20- «Üstadın  iffet ve istikametteki hudutsuzluğu, bilmüşahede sabittir ve inkârı gayr-ı  kabildir. Hayatı boyunca, hanımlarla konuşmaktan, nazarıyla  dahi meşgul olmaktan şiddetle içtinap etmiştir. Bir  mektubundan anlaşıldığı gibi, gençliğinde dahi iffet ve istikametin  zirve-i müntehasında olduğu, onu yakından tanıyan ve  hayatına âşinâ olanların müşahedeleriyle sabittir.» (Tarihçe-i Hayat sh:  464) NETİCE: Yukarıdaki kısmen ve kısaca  alınmış parçaların sarih beyanları, Risale-i Nurda takva ve içtinab-ı  kebair bir esas ve şart olduğunu gösterir.     <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref1" target="_blank">[1]</a>   Meslek Düsturlarının Değişmezliği Esasının sonuna bakınız.  (Hazırlayanlar)  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref2" target="_blank">[2]</a>   Nahl Sûresi, 16:103.  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref3" target="_blank">[3]</a> “Okun yaydan fırlaması gibi dinden  çıkarlar.” Buharî, Enbiyâ: 6;  Menâkıb: 25; Meğâzî: 61; Fedâilü’l-Kur’ân: 36; Edeb: 95; Tevhid: 23, 57;  İstitâbe: 95; Müslim, Zekât:  142-144, 147, 148, 154, 156, 159; Ebû  Dâvud, Sünnet: 28; Tirmizî,  Fiten: 24; Nesâî, Zekât: 79, Tahrîm:  26; İbni Mâce, Mukaddime: 12; Muvattâ’, Messü’l-Kur’ân: 10; Müsned, 1:88, 3:5, 4:145, 5:42.  (Hazırlayanlar)  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref4" target="_blank">[4]</a> Müslim, Cum'a: 43; Ebû Dâvud, Sünnet: 5; Nesâî, Î'deyn: 22; İbn-i Mâce, Mukaddime: 6, 7; Dârimî, Mukaddime: 16, 23;  Müsned, 3:310, 371, 4: 126,  127.  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref5" target="_blank">[5]</a>   Mâide Sûresi, 5:3.  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref6" target="_blank">[6]</a>    el-Heysemî, Mecmeu’z-Zevâid,  6:244; Müsned, 3:31, 33, 82; İbni  Hibban, Sahih, 9:46, no. 6898.    <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref7" target="_blank">[7]</a>    Hûd Sûresi, 11:113.  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref8" target="_blank">[8]</a>    Hûd Sûresi, 11:112.  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref9" target="_blank">[9]</a>   Şuarâ Sûresi, 26:84  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref10" target="_blank">[10]</a>[FONT=NewCenturySchlbkT&#376]  Zümer Sûresi, 39:2-3.[/FONT]  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref11" target="_blank">(*)</a> Madem muhatablar içine Nurcular girdiler. Sıdk  kelimesine ihlâs, sadakat, sebat,  tesanüd gibi kelimeler ilave olur. (Bediüzzaman)  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref12" target="_blank">[11]</a>   Yunus Sûresi, 10:72; Hûd Sûresi, 11:29; Sebe’ Sûresi,  34:47.  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref13" target="_blank">(*)</a> İnsanın his, niyet ve düşünce gibi görünmeyen  iç dünyasının bazı fiilî  tezahürleri  vardır. Görünen bu tezahürlerle görünmeyen   içteki ahvale intikal edilir. «Evet, insanın fiilleri kalbin, hissin  temayülâtından çıkar.» (Hutbe-i Şamiye sh: 77) ifadesiyle nazara verilen ölçüye  göre bazı parağrafları ele alacağız. Mesela 74. p. da: Dine tabi olmayan iktidar  sahiblerinin maaş ve vaiz-i umumî yapmak gibi tekliflerini kabul etmek;   75. p. da: Şer cereyanının hakimiyeti içinde  siyasete girmek; 76, 85, 86. p. larda: Manevî hizmet ehlinin  diplomatlarla hizmet beraberliğine girmeleri; 77, 78. p. da: Maddî - manevî mertebelerden  kaçmamak; 79. p. da : Hizmette rekabet  yapmak; 88, 89. p. da: Kendini makam sahibi göstermek  tavırları takınmak; 94. p. da : Hizmet ehlinin maddi menfaat için  insanlara el açması gibi durumlar ve hareketler, ihlas sırrına aykırı düşen  fiilî tezahürleridir. (Hazırlayanlar)  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref14" target="_blank">[12]</a>  En’âm Sûresi,  6:59.  <a href="http://www.tevhid.gen.tr/#_ftnref15" target="_blank">[13]</a>  Hûd Sûresi,  11:105.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)