Ana sayfa
Forumlar
Yeni mesajlar
Forumlarda ara
Blog
Neler yeni
Yeni mesajlar
Son aktiviteler
Giriş yap
Kayıt ol
Neler yeni
Ara
Ara
Sadece başlıkları ara
Kullanıcı:
Yeni mesajlar
Forumlarda ara
Menü
Giriş yap
Kayıt ol
Install the app
Yükle
Forumlar
Çocuk Gemisi
Çocuk Çocuğa Muhabbet
Hikaye Bahçesi
FArklı bir versiyon!
JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.
Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz..
Tarayıcınızı güncellemeli veya
alternatif bir tarayıcı
kullanmalısınız.
Konuya cevap cer
Mesaj
<blockquote data-quote="imported_çiðdem" data-source="post: 44974" data-attributes="member: 2206"><p><strong></strong></p><p><strong> </strong></p><p><strong></strong></p><p><strong></strong></p><p><strong>>Yeni Bir Dünya </strong></p><p><strong></strong></p><p><strong></strong></p><p><strong></strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Anne rahmine düşen ikiz kardeşler önceleri her şeyden </strong></p><p><strong>habersizmiş. </strong></p><p><strong>>Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler. </strong></p><p><strong>Elleri, ayakları, iç </strong></p><p><strong>>organları oluşmaya başlamış. Bu arada, etraflarında </strong></p><p><strong>olup biteni fark </strong></p><p><strong>>etmeye başlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri </strong></p><p><strong>tanıdıkça mutlulukları </strong></p><p><strong>>artmış. Birbirlerine hep aynı şeyi söylüyorlarmış: </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>"Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika </strong></p><p><strong>değil mi? Hayat ne </strong></p><p><strong>>güzel şey be kardeşim!" </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Büyüdükçe, içinde yaşadıkları dünyayı keşfe </strong></p><p><strong>koyulmuşlar. Öyle ya, hayatın </strong></p><p><strong>>kaynağı neymiş? İşte bunu araştırırken, karşılarına </strong></p><p><strong>anneleriyle onları </strong></p><p><strong>>birbirine bağlayan kordon çıkmış. Bu kordon </strong></p><p><strong>sayesinde, hiçbir zahmet </strong></p><p><strong>>çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini </strong></p><p><strong>tesbit etmişler. </strong></p><p><strong>>"Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla </strong></p><p><strong>ihtiyacımız olan her </strong></p><p><strong>>şeyi gönderiyor." </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla </strong></p><p><strong>büyüyor, diğer bir </strong></p><p><strong>>deyişle "yolun sonu"na yaklaşıyormuş. Bu </strong></p><p><strong>değişiklikleri hayretle </strong></p><p><strong>>gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk </strong></p><p><strong>edeceklerinin </strong></p><p><strong>>işaretlerini almaya başlamışlar. </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha </strong></p><p><strong>kuvvetli hissetmeye </strong></p><p><strong>>başlamışlar. Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi </strong></p><p><strong>diğerine sormuş: </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>"Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir" </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Öteki daha sakin ve aklı başındaymış. Üstelik, </strong></p><p><strong>bulundukları bu dünya çoğu </strong></p><p><strong>>zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir âlemi </strong></p><p><strong>arzuluyormuş. O cevap </strong></p><p><strong>>vermiş: "Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla </strong></p><p><strong>kalamayacağız anlamına </strong></p><p><strong>>geliyor." Ve eklemiş: "Buradaki hayatımızın sonuna </strong></p><p><strong>yaklaşıyoruz." </strong></p><p><strong>>"Ama ben gitmek istemiyorum" diye haykırmış kardeşi. </strong></p><p><strong>"Hep burada kalmak </strong></p><p><strong>>istiyorum." </strong></p><p><strong>>"Elimizden gelen bir şey yok. Hem, belki doğumdan </strong></p><p><strong>sonra hayat vardır." </strong></p><p><strong>>"Bize hayat sağlayan kordon kesildikten sonra bu </strong></p><p><strong>nasıl mümkün olabilir </strong></p><p><strong>>ki?" diye cevaplamış öteki. "Bize hayat veren kordon </strong></p><p><strong>kesilirse nasıl </strong></p><p><strong>>hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak </strong></p><p><strong>bizden önce başkaları da </strong></p><p><strong>>buraya gelmiş ve sonra da gitmişler. Hiçbirisi geri </strong></p><p><strong>gelmemiş ki bize </strong></p><p><strong>>doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin. Hayır, bu her </strong></p><p><strong>şeyin sonu olacak." </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş: </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>"Hem, belki de anne diye birşey de yok!" </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>"Olmak zorunda" diye itiraz etmiş kardeşi. "Buraya </strong></p><p><strong>başka türlü nasıl </strong></p><p><strong>>gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?" </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>"Sen hiç anneni gördün mü?" diye üstelemiş öteki. "O </strong></p><p><strong>belki de sadece </strong></p><p><strong>>zihinlerimizde var. Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi </strong></p><p><strong>rahatlattığı için onu </strong></p><p><strong>>belki de biz uydurduk." </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Böylece, anne rahmindeki son günleri derin </strong></p><p><strong>sorgulamalar ve </strong></p><p><strong>>tartışmalarla geçmiş. </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Sonunda doğum anı gelmiş çatmış. İkizler dünyalarını </strong></p><p><strong>terk ettiklerinde </strong></p><p><strong>>gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten </strong></p><p><strong>ağlamaya başlamışlar. </strong></p><p><strong>> </strong></p><p><strong>>Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile </strong></p><p><strong>ötesindeymiş. </strong></p><p><strong>> </strong></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="imported_çiðdem, post: 44974, member: 2206"] [b] >Yeni Bir Dünya > >Anne rahmine düşen ikiz kardeşler önceleri her şeyden habersizmiş. >Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler. Elleri, ayakları, iç >organları oluşmaya başlamış. Bu arada, etraflarında olup biteni fark >etmeye başlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutlulukları >artmış. Birbirlerine hep aynı şeyi söylüyorlarmış: > >"Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika değil mi? Hayat ne >güzel şey be kardeşim!" > >Büyüdükçe, içinde yaşadıkları dünyayı keşfe koyulmuşlar. Öyle ya, hayatın >kaynağı neymiş? İşte bunu araştırırken, karşılarına anneleriyle onları >birbirine bağlayan kordon çıkmış. Bu kordon sayesinde, hiçbir zahmet >çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini tesbit etmişler. >"Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla ihtiyacımız olan her >şeyi gönderiyor." > >Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla büyüyor, diğer bir >deyişle "yolun sonu"na yaklaşıyormuş. Bu değişiklikleri hayretle >gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin >işaretlerini almaya başlamışlar. > >Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye >başlamışlar. Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sormuş: > >"Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir" > >Öteki daha sakin ve aklı başındaymış. Üstelik, bulundukları bu dünya çoğu >zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir âlemi arzuluyormuş. O cevap >vermiş: "Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağız anlamına >geliyor." Ve eklemiş: "Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz." >"Ama ben gitmek istemiyorum" diye haykırmış kardeşi. "Hep burada kalmak >istiyorum." >"Elimizden gelen bir şey yok. Hem, belki doğumdan sonra hayat vardır." >"Bize hayat sağlayan kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir >ki?" diye cevaplamış öteki. "Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl >hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak bizden önce başkaları da >buraya gelmiş ve sonra da gitmişler. Hiçbirisi geri gelmemiş ki bize >doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin. Hayır, bu her şeyin sonu olacak." > >Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş: > >"Hem, belki de anne diye birşey de yok!" > >"Olmak zorunda" diye itiraz etmiş kardeşi. "Buraya başka türlü nasıl >gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?" > >"Sen hiç anneni gördün mü?" diye üstelemiş öteki. "O belki de sadece >zihinlerimizde var. Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu >belki de biz uydurduk." > >Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve >tartışmalarla geçmiş. > >Sonunda doğum anı gelmiş çatmış. İkizler dünyalarını terk ettiklerinde >gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten ağlamaya başlamışlar. > >Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymiş. > [/b] [/QUOTE]
Adı
İnsan doğrulaması
Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)
Cevap yaz
Forumlar
Çocuk Gemisi
Çocuk Çocuğa Muhabbet
Hikaye Bahçesi
FArklı bir versiyon!
Bu site çerezler kullanır. Bu siteyi kullanmaya devam ederek çerez kullanımımızı kabul etmiş olursunuz.
Accept
Daha fazla bilgi edin.…
Üst