JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Garib" data-source="post: 30808" data-attributes="member: 1249">Gençliğim  Eyvah "Gönül  Pınarı"ndan Akan Gençlik DamlalarıAbdil YıldırımÇocukluk yıllarımın patika  yollarındaki paytak yürüyüşümü tamamlamıştım. Buraya kadar olan yolculuğumda  büyüklerimin büyük yardımlarını görmüştüm. Ama artık yeni bir yolun başında  bulunuyordum. Hayat yolculuğunun yeni bir safhasına adım atıyordum. Önümde taze  bir baharın tatlı ve ılık bir iklimi vardı. Bu iklimde her şey taze, diri ve  dinamikti. Nisan yağmurlarını toprağa indirdiği rahmet rayihaları ruhumun  genzine yayılıyordu. Gözlerim renklerin güzelliğine,  kulaklarım seslerin duruluğuna mest olmuştu. Çocukluğun dar ve sıkıntılı  kalıplarından kurtulmuştum. Kendime olan güvenim gittikçe artıyordu. Çocukken  her sesten ürken titreyen yüreğim, şimdi cesaretle dolmuştu. Ne cin masalları,  ne mezarlıklar, ne de karanlıklar beni korkutamıyor.  Büyüklerime olan saygım devam  ediyordu ama, benim düşüncelerime ve hayat tarzıma da saygı duyulmasını  istiyordum. Ben bir   gençtim. Aklım, fikrim, bilgim ve düşüncelerim de genç ve tazeydi. Hayat  yolunda kimseden yardım almadan yürüyebilirdim. Gençliğimin her ânını dolu dolu  yaşamak, hayatın tadını çıkarmak istiyordum. Yürüdüğüm yollar, gezindiğim yerler  renk renk güllerle doluydu. Sanki bir zafer tâkı altında yol alıyordum.  Gördüğüm her güle elini uzatıyor, her  güzellikten istifade etmek istiyordum. Yeşil bahçelerin çiçekli yollarında  yürürken, nisan yağmurlarının çukurlarda meydana getirdiği çamurla su  birikintilerine aldırmıyordum. Deli dolu yaşama hırsıyla, kopardığım güllerin  dikenli olabileceklerini hiç hesaba katmıyordum. Bu güzel bahar mevsimi hiç bitmeyecekmiş gibi  kaygısız ve sorumsuz bir şekilde yaşamak istiyordum. Ellerimde, kollarımda ve  boynumda bulunan renkli ve süslü iplerle oynamaktan da zevk alıyordum. Ne var ki  bu tatlı ve zevkli yolculuk  fazla uzun  sürmedi. Bir müddet sonra dizlerimde bir takım ağrılar hissetmeye başladım.  Galiba yoruluyordum. Bir ara sendeledim ve yolun kenarındaki çamurlu suya  kapaklandım. Yüzüm gözüm çamur içinde kalmıştı. Ayağa kalkarken suda  kendi aksimi  gördüm. Yüzüm kan içindeydi. O zaman anladım ki, koparıp  kokladığım  güllerin dikenleri burnumu ve yüzümü kanatmıştı. Boynumdaki süslü iplerin bir  ucunun nefsimin ve şeytanın elinde olduğunu anlamıştım. Az evvel beni çamurlu  suya düşüren ipi onlar çekmişlerdi. Gitgide ılık ve güzel günler yerini serin ve  kara bulutlarla kaplı bir havaya bırakıyordu. Sararan yaprakların hüzünlü hali  ruhuma da aksetmişti. Kabına sığmayan deli yüreğim, sakinleşmeye, daha yavaş ve  yorgun atamaya başlamıştı. Adımlarım ağırlaşmıştı. “Ne oluyor  bana?” diye haykırmak istedim. Fakat sesimi benden başka duyan olmamıştı.  Önümdeki yola baktım, çiçeklerin solduğunu, yeşilliklerin kaybolduğunu gördüm.  Düzlük sona ermiş, yokuşlu bir yol başlamıştı. Yaş  otuzbeş mi olmuştu ne. Yoksa yolun yarısına mı gelmiştim? İşte onu bilemiyordum.  Fakat  taşın  sert olduğunu anlamıştım. Ruhumda bir panik başlamıştı. Geriye dönmek istedim.  Fakat heyhat! Attığım her adımdan sonra arkamda kalın bir duvar örülüyordu.  Geriye dönmek imkansızdı. Yola devam etmekten başka çarem yoktu. Daha ne kadar  yol gideceğimi de bilmiyordum. Gittikçe yokuş dikleşiyor, yolculuk güçleşiyordu.  İşte orada düşüncelerim hayalden başını kaldırdı. Hakikatin tavanına vurdu.  “Gençliğim eyvah” diyen ruhumun feryadını işittim. </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)