JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 239667" data-attributes="member: 27">Ashâb-ı Kiram  Hakkındaki Rivayetler     “Siz insanlar için çıkarılmış en hayırlı  ümmetsiniz”  (Âl-i İmran, 3/110) ayeti  hakkında Hz. Ömer şöyle demiştir: “Eğer  Allah Teâlâ dileseydi ‘Küntüm’  (ümmettiniz) lafzı yerine ‘Entum’  (ümmetsiz) lafzını kullanırdı. İşte o zaman  hepimiz kastedilmiş  olurduk. Fakat Cenabı Hak sadece Hz. Muhammed’in eshabı için  hassaten  ‘Küntüm’ lafzını kullanmıştır. Kim sahabenin izinden giderse, onlar da   insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmet olurlar”[1]   -  Hz. Ömer bu ayeti okuduktan sonra “Ey insanlar!  Kim bu ayetin şümûlüne girmek  istiyorsa Allah’ın buradaki şartını  yerine getirsin” demiştir.[2]   İbn  Mes’ud şöyle demiştir: “Allah kullarının  kalbine baktı ve Muhammed’i seçip, onu  peygamberlikle gönderdi. Onu  ilmiyle seçti. Onun ardından insanların kalbine  Allah Teâlâ yine baktı  ve ona sahabîler seçti. Onları dininin yardımcıları,  peygamberinin de  vezirleri olarak kıldı. Müminlerin güzel gördüğü güzeldir.  Müminlerin  çirkin gördüğü de Allah katında çirkindir”[3]   İbn  Ömer şöyle demiştir: “Takip edecek olanlar,  ölen kimselerin yolunu takip  etsinler ki bunlar Hz. Muhammed’in  ashabıdırlar. Onlar bu ümmetin en  hayırlısıdırlar. Kalb bakımından en  doğruları, ilim bakımından en derinleri,  tekellüf (zahmete katlanma)  bakımından en azlarıdır. Onlar öyle bir kavimdir ki  Allah onları  peygamberinin sohbetine almış ve onları dinini insanlara nakletmek  için  seçmiştir. Binaenaleyh ahlâk ve gidişatınızı onların ahlâk ve  gidişatlarına  benzetin. Onlar Muhammed’in arkadaşları idiler ve  andolsun ki onlar doğru  yoldaydılar”[4]   -  İbn Mes’ud şöyle demiştir:   “Siz oruç, namaz ve içtihad bakımından Hz.  Muhammed’in  ashabından daha fazlasını yapsanız da, onlar sizden daha  hayırlıydılar”.  Dinleyenler   “Ey  Ebu Abdurrahman! (Bu tabir İbn Mes’ud’un künyesidir) Niçin böyle?” diye  sorduklarında, İbn Mes’ud şöyle cevap verdi:   “Onlar dünya hususunda daha zahid idiler, ahirete ise  daha fazla rağbet ediyorlardı”[5]   -  Abdullah b. Mes’ud bir kişinin “Dünyada zahid  olanlar ve ahireti  isteyenlernerede?” dediğini işitince şöyle dedi:  “Onlar Cabiye halkıdır.[6]   Müslümanlardan beşyüzü şehid düşünceye kadar savaşıp gerigelmemeyi şart   koştular. Böylece başlarını traş ettiler, düşman ile karşı karşıya  geldiler.  Bunların haberini getiren kişi müstesna diğerleri hep şehid  düştüler”[7]   -  İbn Ömer, bir kişinin “Dünyada zahid olup,  ahirete rağbet edenler nerede?”  dediğini işitince ona Hz. Peygamber’in,  Hz. Ebubekir’in ve Hz. Ömer’in  kabirlerini gösterdi ve “İşte senin  sorduğun bunlardır” dedi.[8]   -  Ebu Erîke şöyle anlatmaktadır: Hz. Ali’nin  peşinde sabah namazını kıldım. Hz.  Ali sağ tarafına selam verdiğinde  epey durdu. Sanki Hz. Ali’nin üzerinde bir  musibet vardı. Bu duruş  güneş mescidin duvarına vuruncaya kadar devam etti.  Güneş bir mızrak  kadar yükseldi. Hz. Ali iki rekâtı kıldıktan sonra elini  evirdi,  çevirdi ve şöyle buyurdu: Allah’a yemin ederim ki, Rasûlullah’ın   ashabını gördüm fakat ben bugün onlara benzer bir şey görmüyorum. Onlar  benzi  uçmuş, tozlu-topraklı, gözlerinin arasında keçinin dizi gibi  kararmış noktalar  bulunduğu halde sabahlarlardı. Bütün gece Allah’a  secde ve kıyam ederler,  Allah’ın kitabını okurlar ve alınları ile  ayakları arasında uyuklar, istirahat  ederlerdi. Sabah olup Allah’ı  zikrettiklerinde de rüzgârlı günde sallanan ağaç  dalları gibi  sallanırlardı. Gözleri yaşarır, elbiselerini ıslatacak kadar   ağlarlardı. Allah’a yemin ederim ki bu topluluk ise (arkasındakileri  kastediyor)  gaflet içerisinde gecelemişler, sonra da uyumuşlardır”.   Bu  sözlerden sonra Allah’ın düşmanı, fasık ve  bağî olan Abdurrahman b. Mülcem  kendisini şehid edinceye kadar Hz.  Ali’nin yüzünün güldüğünü kimse görmedi[9]   -  Dırâr b. Damre el-Kinanî, Muaviye’nin huzuruna girdi. Muaviye Dırâr’a   ‘Bana Ali’nin özelliklerini anlat’ dedi. Dırâr   ‘Ey  müminlerin emiri! Beni mazur görünüz’ deyince, Muaviye   ‘Hayır, mutlaka anlatacaksın’ dedi. Dırâr   ‘Mutlaka onu anlatmam gerekirse, o emin, hedefi  uzak,  kuvvetli bir kimseydi. Hakkı söylerdi, adaletle hükmederdi. İlim  onun her  tarafından akardı. Hikmet onun her yanından konuşurdu.  Dünyadan ürker, dünyanın  ahmaklığından kaçardı. Geceye ve karanlığa  ünsiyet verirdi. Allah’a yemin  ederim, o çokça ağlardı. Çok ve uzun  düşünürdü. Elini evirip çeviriyor, kendi  nefsine hitab ediyordu. Basit  yemekler, kısa (ucuz) elbiseleri severdi. Allah’a  yemin ederim ki o  içimizden biri gibi değildi. Ona gittiğimizde bizi kendisine   yaklaştırır, sorduğumuz sorulara cevap verirdi. O bize, biz ona yakın  olmamıza  rağmen heybetinden onunla konuşamazdık. Eğer gülerse ipe  geçirilmiş inciler gibi  olan dişleri görünürdü. Din ehlini tazim  ederdi, fakirleri severdi. Kuvvetli bir  kimse bâtılında onun kendisine  yardım edeceği ümidine kapılmazdı. Zayıf bir  kimse de onun adaletinden  ümitsiz olmazdı. Allah’ı şahid tutarım ki, onu bazı  yerlerde gördüm,  gece karanlığı çökmüş, yıldızlar derinliklere çakılmış olduğu  halde,  mihrabında mübarek sakalını tutmuş, yılanın soktuğu bir kimse gibi   kıvranıyordu. Hazin bir kimsenin ağlaması gibi ağlıyordu. Sanki onu şu  anda  dinliyorum ve Rabbim! Rabbim’ sesleri kulağımdan gitmiyor. O  Allah’a yalvarıyor  ve sonra dünyaya hitaben şöyle diyordu: “Beni mi  aldatmak istiyorsun? Beni mi  göze aldın? Heyhat, heyhat! Git, başkasını  aldat. Seni üç talakla boşadım. Ömrün  kısadır. Meclisin hakir,  kıymetsizdir. Tehliken kolayca gelir. Ah, ah, azık  azdır. Sefer uzak,  yol vahşet içerisindedir!”   Bu  sözleri dinleyen Muaviye’nin gözyaşları  sakalının üzerine dökülmeye başladı.  Gözyaşlarına hakim olamıyordu.  Yenleriyle gözyaşlarını siliyordu. Etrafındaki  halk ağlamaya  başlamıştı. Muaviye ‘İşte Ebu’l-Hasan böyleydi. Allah ona rahmet eylesin. Ey  Dırâr! Onun için duyduğun üzüntünün derecesi ne?’ diye sordu. Dırâr   ‘Tek çocuğu kucağında kesilmiş, gözyaşları bir  türlü  durmaz, üzüntüsü bir türlü sükûn bulmaz bir kadının üzüntüsü  gibidir’ dedikten  sonra kalkıp Muaviye’nin huzurundan çıktı.[10] -  İbn Ömer’e Hz. Peygamber’in ashâbının gülüp gülmedikleri sorulduğunda  ‘Evet  gülerlerdi ama iman onların kalplerinde dağlardan daha yüce idi’  dedi.[11]   -  Hz. Ömer, yüklerini deri içinde taşıyan Yemenli  bir kafile gördüğünde ‘Kim Allah  Rasûlü’nün ashabına benzeyen  kimselere bakmak istiyorsa, işte bunlara baksın’  dedi.[12]   -  Ebu Ubeyde b. Cerrah (r.a.) veba hastalığına  tutulduğu zaman (ki bu hadise Ramle  ile Beyt’ul Makdis arasında bulunan  Nevas köyünde hicretin 18’inci senesinde  olmuştur. Burada İslâm  ordusunun karargâhı bulunuyordu ve başkumandan da Ebu  Ubeyde idi) Muaz  b. Cebel’e halka namaz kıldırmasını emreder ve Muaz halka imam  olur.  Sonra Ebu Ubeyde b. Cerrah vefat edince Muaz, halka şöyle hitabeder: ‘Ey   nas! Günahlardan kesin bir tevbe ile Allah’a dönün. Çünkü Allah’ın  kulu  günahından tevbe ederek Allah’a yöneldiğinde onu affetmek Allah’ın  adaletine  düşer’. Sonra da şöyle der: ‘Ey insanlar! Siz öyle bir  kişinin ölümüyle  musibetdâr oldunuz ki, Allah’a yemin ederim Allah’ın  kullarından hiçbirisini  görmedim ki yaş bakımından ondan daha genç,  daha temiz kalpli, daha doğru,  insanları felakete sürmek bakımından  ondan daha uzak, akıbeti sevmek bakımından  ondan daha şiddetli, halka  nasihat etmek bakımından ondan daha nasihatçı olsun.  Ona rahmet okuyun  ve sonra namazını kılmak için sahraya çıkın. Allah’a yemin  ederim ki  artık hiçbir zaman onun gibisi size kumandan olmayacaktır!’   Halk sahrada toplandı. Ebu Ubeyde’nin cenazesi   getirildi. Muaz imam olarak namazı kıldırdı. O kabre getirildiğinde,  Muaz b.  Cebel, Amr b. el-As, Dahhak b. Kays kabrine indiler. Onu lahde  koyup çıktıktan  sonra toprakla örttüler ve Muaz b. Cebel ‘Ey Ebu  Ubeyde! Yeminim olsun, seni  öveceğim ve bâtıl, asılsız şeyler de  söylemeyeceğim. Bâtılın Allah’ın gazabını  getirip bana yüklemesinden  korkuyorum. Bildiğim kadarıyla sen Allah’ı çokça  zikredenlerdendin.  Yeryüzünde sakin yürüyenlerdendin. Cahillerin hitabına maruz   kaldıklarında, onlara selamla karşılık veren kimselerdendin. İnfak  ettiklerinde  israfa kaçmayan, cimrilik yapmayan, bu iki haslet arasında  olanlardandın. Sen  Allah’a yeminim olsun ki Allah’tan korkan ve tevazu  gösterenlerdendin. Mütevazi  olan, yetime ve miskine merhamet eden,  kibirli ve hain kimselere buğzeden  kimselerdendin!’[13]   -  Abdullah b. Abbas Muaviye’nin huzuruna girmek  için izin istedi. O anda Kureyş’in  bütün kabilelerinden Muaviye’nin  yanında oturanlar vardı. Said b. As onun sağ  tarafında oturuyordu. Muaviye, Abdullah b. Abbas’ın geldiğini görünce   ‘Ey  Said! Allah’a yemin ederim, bugün İbn Abbas’a öyle sualler soracağım ki cevap  vermek onu yoracaktır’ dedi. Said   ‘İbn Abbas gibi bir insan senin suallerinin  cevabından  yorulmaz’ diye karşılık verdi. Abdullah b. Abbas oturduktan  sonra Muaviye ona   ‘Ebubekir hakkında ne dersin?’ diye sordu. İbn Abbas da  şöyle cevap verdi:   ‘Allah Ebubekir’den razı olsun. Allah’a yemin  ederim ki  Ebubekir Kur’an’ı çok okur, dünyaya meyletmekten uzak kalır,  kötü konuşmazdı.  Münkeri nehyeder, dinini iyi bilirdi. Allah’tan  korkar, geceleyin ibadet eder,  gündüzleri oruç tutardı. Dünyasında  sağlamdı.İnsanlara adaleti uygulamakta  azimliydi. Marufu emrederdi ve  kendisi de yapardı. Bütün hallerinde Allah’a  şükrederdi. Sabah-akşam  Allah’ı zikrederdi. Nasihatlarla nefsini tezkiye ederdi.  Takva, iffet,  zühd, temizlik hususlarında arkadaşlarından üstündü. Binaenaleyh  onun  aleyhinde konuşan, onu ayıplayan kimseye Allah kıyamet gününe kadar  lanet  yağdıracaktır’.Muaviye ‘Peki Ömer b. Hattab hakkında ne diyorsun?’ dedi. İbn  Abbas şöyle konuştu: ‘Allah Ebu Hafs’dan razı olsun. Allah’a yemin  ederim ki  o İslâm’ın dostuydu, yetimlerin sığınağıydı. İmanın merkezi  idi. Zayıfların,  korkanların kalesiydi. Halk için bir sığınaktı. Halka  yardımcıydı. Allah için  çalıştı, sabır gösterdi, yaptıklarının  karşılığını Allah’tan istedi. Allah da  dini galib getirdi, memleketler  fethedildi. Allah yeryüzünün çeşitli yerlerinde  zikredildi. Sahralarda,  tepelerde, etraflarda, bölgelerde hep Allah zikredildi.  Ömer fahiş  sözleri söylemek anında vakurdu. Korkunç devirlerde de, genişlikte de   Allah’ı çokça zikrederdi. Her zaman Allah’ı zikrederdi. Kim ona  buğzederse,  Allah kıyamet gününe kadar ona lanet edecektir’ dedi.  Muaviye ‘Peki Osman b. Affan hakkında ne düşünüyorsun?’ diye  sordu. İbn Abbas şöyle dedi: ‘Allah Ebu Amr’dan razı olsun. Allah’a yemin  ederim, o  insanların en cömerdi, halkın en merhametlisi, en  sabırlısıydı. Seferler  zamanında ibadet eder, Allah’ı zikir anında  çokça gözyaşı dökerdi. Gece gündüz  daima düşünür, iyilik ve faziletlere  koşardı. Her kurtarıcı noktaya tehlikeden  kaçan bir kimsenin kaçışı  gibi kaçardı. Asker ve kuyu sahibi idi. (İbn Abbas bu  sözüyle Hz.  Osman’ın Tebûk gazvesinde sıkıntılı orduyu büyük bir mal ile teçhiz   ettiğine ve bir yahudiden Rume kuyusunu satın alıp Medineli müslümanlara   vakfettiğine işaret etmektedir). Hz. Peygamber’in iki kızına koca  olmak  suretiyle onun damadıydı. Kim ona söverse Cenabı Hak kıyamete  kadar ona nedamet  (pişmanlık) verecektir’. Muaviye ‘Peki Ali b. Ebî Talib hakkında ne düşünüyorsun?’ dedi.  İbn Abbas şöyle dedi: ‘Allah Ebu’l-Hasan’dan razı olsun. Allah’a yemin  ederim  ki, o hidayetin nişanı, takvanın verasıydı. Aklın yuvası,  güzellik ve zerafetin  dağı, gece karanlığında yürüyüşün nuruydu. En  büyük delile insanları çağırır,  daha önceki sahifelerin içindekileri  bilirdi. Kur’an’ın teviline vakıftı. Daima  hidayet sebeplerine sarılır,  haksızlık ve zulmü terkederdi. Tehlike yollarından  hakka meyletmiş,  gönül vermişti. İman eden ve Allah’tan korkanların  hayırlısıydı. Gömlek  giyenin, aba takanın efendisiydi. Hac ve umre yapanın  efdaliydi.  Adalet yapanların en müsamahakârıydı. Peygamberler ve hasseten Rasûlü   Ekrem müstesna dünya ehlinin en hatibiydi. İki kıbleye de yönelip namaz   kılmıştı. Acaba ehli tevhidden ona denk olan var mıdır? Kadınların en   hayırlısının kocası idi. Rasûlullah’ın iki torununun babasıydı. Gözüm  onun  gibisini görmedi ve kıyamete kadar da görmeyecektir. Kim ona lânet  okursa,  Allah’ın ve bütün kulların lâneti kıyamete kadar onun üzerine  olsun!’ Muaviye   ‘Peki Talha ve Zübeyr hakkında ne diyorsun?’ diye   sorunca İbn Abbas şöyle dedi: ‘Allah onların ikisine de rahmet eylesin!  And  ederim onlar afif (doğru) kişilerdi. Müslüman idiler, tahirdiler.  Şehid idiler,  âlimdiler. Her ne kadar bir kez ayakları sürçtüyse de  İslâm’a daha önceki  yardımlarından, peygamberine daha önceki  sohbetlerinden ve güzel fiillerinden  ötürü Cenab-ı Hak onların bu  sürçmelerini affedecektir!’ Muaviye bu sefer   ‘Peki Abbas hakkında ne diyorsun?’ diye sordu. İbn Abbas  şöyle dedi: ‘Allah Ebu’l Fadl’dan razı olsun. Allah’a yeminim  olsun  ki, o Rasûlullah’ın babasının özbeöz kardeşi idi. Rasûlullah’ın  gözaydınlığıydı.  Kavimlerin sığınak yeri ve efendisi idi. O Amcaların  efendisiydi. Emirleri  bilmek, neticeleri çözmek bakımından uzak görüş  sahibi idi. İlim onu süslemişti.  Onun fazileti zikredildiğinde soylar  ve soplar yıkılırdı. Onun aşiretinin şanı  zikredildiğinde sebebler  uzaklaşırdı. Nasıl böyle olmasın ki? Onu yeryüzünde  yürüyenlerin en  hayırlısı, Kureyş’ten yürüyenlerin iftiharı Abdulmuttalib   yetiştirmişti’[14]   ___________________________________  [1] İbn Cerir, İbn Ebi Hatim (Süddi’den)   [2] İbn Cerir, (Katade’den); Kenz’ul-Ummal,  1/238 [3] Ebu Nuaym, Hilye, 1/375; İbn Abdilberr, İstiab, 1/6;  Tayalisi, sh. 33 [4] Ebu Nuaym, Hilye, 1/305 [5] Ebu Nuaym, Hilye, 1/136 [6]  Cabiye, Şam  memleketinin Havran’da bir köyünün ismidir. Casimiye ile  Neva arasına düşer. Hz.  Ömer zamanında İslam ordusunun merkezi idi. Hz.  Ömer Şam’a geldiğinde oraya  gelir ve askerlere buyruklarını orada  verirdi. O şimdi harabe halindedir. Onun  yanında büyük bir tepe ve  çeşme vardır. Cabiye hadisesi Şam memleketi sahabeler  tarafından  fethedilirken olmuştur. İbn Mesud Şam’dan savaşan orduların bir   neferidir. [7] Ebu Nuaym, Hilye, (Ebu Vail’den), 1/135 [8] Ebu Nuaym, Hilye, 1/307 [9] Bidaye, (İbn Ebi Dünya), 8/6; Ebu Nuaym, Hilye, 1/76;  Kenz’ül-Ummal, (el-Askeri, Dineveri, İbn Asakir), 8/219 [10] Ebu Nuaym, Hilye, (Ebu Salih’ten), 1/84; İbn Abdilberr,  İstiab, (Hemedanlı el-Hirmazi’den), 3/44 [11] Ebu Nuaym, Hilye, (Katade’den), 1/311 [12] Nehhad, (Said b. Ömer el-Kureşi’den); Kenz’ul-Umval,  7/163 [13] Hakim, Müstedrek, (Ebu Said el-Makburi’den),  3/164 [14]  Tabarani, (Ribi b. Hıraş’tan); Heysemi, 9/160 (rivayeti  Tabarani’den  nakleden Heysemi senedte tanımadığı kimselerin bulunduğunu   kaydetmiştir)  Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ  Yayınları: 1/30-35.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)