JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="nurunalanur" data-source="post: 144114" data-attributes="member: 6082">                                                                              ŞUUR  Gizli Narsistlere, Açık Riyakarlara Toplu çekildiğimiz fotoğraflarda, kendim hariç kimsenin nasıl çıktığı ile ilgilenmem. Hatta çoğu zaman, o tür fotoğraflara bakarken, sadece kendime bakar ve diğer fotoğraflara geçerim. İnternet sitelerindeki forumlarda, milletin ne yazdığı değil, benim ne yazdığım önemlidir. Kendi cevaplarımı tekrar tekrar okur, lafı nasıl da gediğine oturttuğumu büyük bir hazla takip ederim. Yazdığım köşe yazılarını acaba nasıl yorumlar gelmiş diye günde beş vakit kontrol ederim. Sürekli rabıta halindeyimdir sanal alemle.  Kendi ismim anıldığı zaman bir hoş olurum, kendi ismimi duymaktan zevk alırım. Birisi benim ismimi ve soy ismimi herhangi bir yere yazsa ve ben bunu tesadüfen görsem, içten içe bir mutluluk duyarım. Yaptığım şeyler övüldüğünde keyfim yerine gelir. İsterim ki herkes tarafından bilineyim, herkes beni konuşsun, herkes beni yüceltsin. Şöhretim gün geçtikçe artsın, namım daima yürüsün dilerim. Yapmadıklarımla övülmek ayrı bir tat verir bana. Bilirim ki münafıklıktan bir damar vardır bende. Tevazu kanatları ile gizlediğim dev gibi bir benliğim vardır benim. Her şeyi Allah için yaptığımı söylerim, insanlar teşekkür ya da takdir etmedi mi basarım vaveylayı. Hatasız bir adamım ben, hatalarımı kabul etmem neredeyse imkansızdır. “Ben” var ya “ben” bambaşkayımdır. Kimseye benzemem, özgünlüğümün doruklarındayımdır. İçten içe kendime aşık, kendime hayranımdır. Kendim hariç herkesi tefe koyup çalabilirim. Herkeste bir kusur, herkeste bir hata bulabilir, kendime ise toz kondurmam.  Ben aslında bu anlattıklarımdan daha da hastayım. Maddi bir hastalık değil bu. Bu bir ruh perişanlığı. Ledünnümüzde kök budak salmış bilinme hastalığı bu. Allah için koşturduğunu sanan bizlerin iç aleminde çöreklenmiş en azılı yılan, belki de en büyük düşman bu. Allah’ı tesbih ve tenzih etmesi gereken bizler, içten içe kendimizin tesbih ve tenzih edilmesini istiyoruz, bilmem anlatabiliyor muyum? Övülmek, övülmek, övülmek… Gıdamızın en hası, en babası bu. Herkes tarafından bilinmek, herkes tarafından övülmek, herkes tarafından sevilmek… Kalbimizin en derinlerinde yatan üç büyük felaket, üç korkunç hastalık bunlar. Ve çoğumuz bu hastalığa tutulmuşuz da farkında değiliz. Dilerseniz kendinizi bir yoklayın. En derinlerinizde, “hizmet, Allah rızası” gibi kisvelere bürünmüş, nefsinizi daha da besleyen duygular göreceksiniz. Tabii kendinizi ihlaslı sanan ve riyaya asla bulaşmayacağını düşünen insanlardansanız, göreceğiniz pek bir şey olmayacaktır. “Kızdır dervişi gör gavuru” sözü tahakkuk etmeden, içimizdeki münafığı ve gizli narsisti öldürmeye ben varım. Siz de var mısınız? Not: Bu hastalıktan kurtulamaya niyetin yoksa ve övülme isteğini bir türlü tatmin edemediysen hala, senin için bir sitemiz var, sık sık girersin artık: <a href="http://bygezgin.free.fr/eylence/yag.htm" target="_blank">Link</a> YAHYA İNANÇ</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)