JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="nurul reþha" data-source="post: 215834" data-attributes="member: 1008015">HİZMETTE TESANÜD ESASTIRYazar: İBRAHİM ERSOYLU                                                                                                                                        30.07.2010                                                                                 Sözlükte, dayanışma, birbirine dayanma, birbirine destek olma,  omuzdaşlık anlamlarına gelir.1 Risâle-i Nur dairesinde tesanüd; Nur  Talebelerinden her birinin diğer kardeşine karşı destek olması, kuvve-i  maneviyesini takviye etmesi, hizmet içinde ve dışında onunla samimî ve  hasbî bir dayanışma içinde olması, demektir.     Üstad Bediüzzaman, Nur Talebeleri arasında tesanüdün temin ve  muhafazasına çok önem verirdi. Nur Talebelerinin tesanüdünü bozacak söz  ve davranışlardan uzak durulmasını ısrarla tavsiye ederdi.Bedüzzaman, İhlas Lem’a’sının ikinci düsturunda tesanüdün temin ve muhafazası babında şöyle der:“Bu hizmet-i Kur’âniyede bulunan kardeşlerinizi tenkit etmemek ve  onların üstünde faziletfuruşluk nev’înden gıpta damarını tahrik  etmemektir.” Nasıl ki insanın bir eli diğer eline rekabet edemeyeceği,  gözü kulağına haset edemeyeceği gibi, bir vücudun azaları mesabesinde  olan Nur Talebelerinin birbirlerine rekabet ederek haset  edemeyeceklerini söyleyen Bediüzzaman, bunun tesanüdün bir gereği  olduğunu ifade etmiştir.2 Denizli hapsinde bir grup Nur Talebesine yazdığı bir mektupta, “Aziz  kardeşlerim… Her biriniz her birinize birer tesellici ve ahlâkta ve  sabırda birer nümûne-i imtisâl ve tesanüd ve taltifte birer şefkatli  kardeş ve ders müzakeresinde birer zeki muhatap ve mûcip (cevap veren)  ve güzel seciyelerin in’ikasında birer âyine olmanız, o maddî  sıkıntıları hiçe indirir” der.3Bir başka mektupta, Nur Talebelerinin birbirlerinin kuvve-i  maneviyelerini takviye etmeleri gereğine şöyle dikkat çeker: “Aziz  kardeşlerim! Bu dünyada, hususan bu zamanda, hususan musîbete düşenlere  ve bilhassa Nur Şakirtlerindeki dehşetli sıkıntılara ve meyusiyetlere  karşı en tesirli çare, birbirlerine teselli ve ferah vermek ve kuvve-i  maneviyesini takviye etmek ve fedakâr hakikî kardeş gibi birbirinin gam  ve hüzün ve sıkıntılarına merhem sürmek ve tam şefkatle kederli kalbini  okşamaktır. Mabeynimizdeki hakikî ve uhrevî uhuvvet, gücenmek ve  tarafgirlik kaldırmaz.” 4Bediüzzaman, Nur Talebeleri arasındaki uhuvvet ve muhabbetin  sarsılmaması gereğini bir başka mektupta şöyle belirtir: “Aziz, sıddık,  muhlis kardeşlerim! Sakın sakın şimdiye kadar mabeyninizdeki fedakârâne  uhuvvet ve samimane muhabbet sarsılmasın… Bizler birbirimize lüzum olsa  ruhumuzu feda etmeye hizmet-i Kur’âniye ve imaniyemiz iktiza ettiği  halde sıkıntıdan ve başka şeylerden gelen titizlikle hakikî fedakârlar  birbirlerine karşı küsmeye değil, belki kemal-i mahviyet ve tevazu ve  teslimiyetle kusuru kendine alır, muhabbetini, samimiyetini  ziyadeleştirmeye çalışır. Yoksa habbe kubbe olup tamir edilmeyecek bir  zarar verir.” 5Bediüzzaman, hayatımızın devam ve bekasının iman, sıdk ve tesanüdün  devamıyla mümkün olduğunu, kendisine sorulan bir soruya verdiği cevapta  şöyle ifade eder:  Soru: Her şeyden önce bize lâzım olan nedir?Cevap: Doğruluk.Soru: Sonra?Cevap: Yalan söylememek.Soru: Sonra?Cevap: Sıdk, ihlâs, sadakat, sebat, tesanüd.Soru: Yalnız?Cevap: Evet.Soru: Neden?Cevap: Küfrün mahiyeti yalandır. İmanın mahiyeti sıdktır. Şu burhan  (delil) kâfi değil midir ki, hayatımızın bekası, imanın ve sıdkın ve  tesanüdün devamıyladır.6          Bediüzzaman, ihlâs ve hakikî tesanüd ile az kişilerin çok iş ve hizmet  edebileceklerini şöyle ifade eder: “…Üç elif, yüz on bir olduğu gibi,  ihlâs ve tesanüd-ü hakikî ile üç adam, yüz adam kadar millete fayda  verebilir. Ve on adamın hakikî ihlâs ve tesanüd ve meşveretin sırrıyla  bin adam kadar iş gördüklerini çok vukuat-ı tarihiye (tarihî olaylar)  bize haber veriyor.” 7 Bediüzzaman, Nur hizmetinde ihlastan sonra en  büyük kuvvetin tesanüdde olduğunu ifade eder. Nur Talebeleri arasında  tesanüdün sarsılması durumunda hizmetin büyük bir zarar göreceğine  dikkat çeker.8 Bediüzzaman, ehl-i dalâletin Risâle-i Nur’a galebe edemeyince, çeşitli  sebeplerden istifade ederek, meşrep ve hissiyat farkını kullanarak zayıf  damarı bulup Nur Talebelerinin tesanüdünü sarsmak istemelerine karşılık  şu tavsiyede bulunur: “Sakın çok dikkat ediniz; içinize bir mübayenet (ayrılık) düşmesin.  İnsan hatadan hâlî olamaz; fakat tövbe kapısı açıktır. Nefis ve şeytan,  sizi kardeşinize karşı itiraza ve haklı olarak tenkide sevk ettiği  vakit, değiniz ki, ‘Biz değil böyle cüz’î hukukumuzu, belki hayatımızı  ve haysiyetimizi ve dünyevî saadetimizi, Risâle-i Nur’un en kuvvetli  rabıtası olan tesanüde feda etmeye mükellefiz. O bize kazandırdığı  netice itibarıyle, dünyaya, enaniyete ait her şeyi feda etmek  vazifemizdir’ deyip nefsinizi susturunuz. Medar-ı niza bir mesele varsa  meşveret ediniz. Çok sıkı tutmayınız. Herkes bir meşrepte olmaz.  Müsamaha ile birbirine bakmak şimdi elzemdir.“ 9 TESANÜDÜN ALT YAPISI, NEFİS TERBİYESİDİR   Samimî bir tesanüdün gerçekleşmesi için nefis terbiyesi çok önemlidir.  Nefsine aldanan, nefsinden gelen sözün hak olduğunu kabul eden bir  kişinin kardeşleriyle samimî bir tesanüd içinde olması çok zordur. Böyle  kişiler, kardeşleriyle tesanüd içinde olmaları bir yana tesanüdün  bozulmasına yol açarlar. Üstad Bediüzzaman’ın önde gelen mümtaz talebesi Zübeyir Gündüzalp,  tesanüd için gerekli olan nefis terbiyesinin basamaklarını şöyle  sıralar: * Kendi nefsini daima kötülemek, kendi küçük kusurlarını büyük görmek,  başkasının büyük kusurlarını küçük görmek yüksek bir fazilettir.* Kendisinin bir rey ve fikir sahibi gururuna kapılan, asıl rey, tedbir  ve vazife sahibi kişileri kötüleyen, fakat kendisine toz kondurmayan  kimse, “Herkes için bir kusur buluyorum. Acaba kusursuz ben mi kaldım?’  diye düşünmesi lâzımdır.* İyi olmanızı istiyorsanız, evvelâ kötülüğünüze inanınız. Kusurdan  kurtulmak istiyorsanız, evvelâ kendi kusurunuzu görüp, kendinizi  kusursuz zannederken kusurlu olduğunuzu müşahede ediniz.* Kusurlu, hatalı bir arkadaşınızın yanlışlarını yumuşaklıkla, hürmet ve  tevazu ile yalnız ona söyleyiniz. Kabullenmezse dahi ikinci bir kimseye  onun hakkında gıybet etmeyiniz.* Hiddetle, heyecanla konuşmanıza asla itimat etmeyiniz. Zira nefis,  şahsi hisler karışır. Yapacağım derken parçalarsınız. Hem de kendinizi  paralamış olursunuz.* Nefsini daima itap eden (kötüleyen), din ve dâvâ arkadaşlarının  iyiliklerine hasr-ı nazar eden, başkalarınca nefret edilmekten kurtulur.* Dedikodu ile, arkadan çekiştirmekle mesele halletmeye çalışmak ya  safdillik ya şuuraltı veya şuur üstü garaz ve muhalefet nişanıdır.* Nefsinden gelen sözün samimiyet olduğunda inat edenden korkulur.* Nefsine itimat ederek mesaî arkadaşlarını amiyane görenin sonu tehlikelidir.* İstişare esnasında kendi fikrine saplanarak vereceği cevabı düşünen, azaların fikirlerini küçümseyen hatadan kurtulamaz.* İşin içine çok acı söz girdi mi, onun tadı tuzu kalmaz.* Herkes kendi fikrini çok beğenip, arkadaşlarını daima isabetsiz görmek kıyamet alâmetidir.* Başkalarını ıslâh için evvela kendimizi ıslâh etmek icap eder. Kendini  ıslâha ve derse muhtaç görmeyen, gafletten uyansın ve uyarıcı eserlere  sarılsın.* Dostlarına şiddet, hiddet eden, haşin davrananın dostları dağılır. Bu neticeyi kendinden bilmek güzel bir fazilettir.* Herkesin bir kusurunu bulup, kendi kusurlarını görmeyerek dostlarını terk eden, terk edilir.* Halini, etvarını, gidişatını başkalarından dinle. Çünkü senin  fenalığın, yanlışlık ve hataların senin nefsine, dostunun gözüne iyi  görünür. Seni methedenlere aldanma. Senin yanlışlık ve isabetsiz  hareketlerini sana söyleyenler, senin hakikî dostlarındır.* Herkes yükü kendi gücü kadar çekebilir. Öyle ise sen kendi gücünün  başardığı şeyleri başkalarında görmezsen, kendini mihenk yapıp onları  tenkit etmemelisin. Kendinde bir üstünlük vehmedip gurura düşmemelisin.  Onlar kabiliyetlerine göre ne kadar hizmet görseler, ind-i İlâhide  ihlâsa binaen makbul olur.* Bir ve beraber olduğun hizmet ve dâvâ arkadaşlarının gönlünü kırma.  Senin gönlünü kıran olursa, “Buna benim nefsim müstehaktır” de ve  gönlünü kıranın gönlünü hoşnut eyle.* Nur hizmetinde az dahi olsa bulunanlar, çok hürmet, muhabbet ve şefkate lâyıktır.* Dostunu şiddet ve minnet içinde tutarsan bir daha senin suratını görmek istemez.* Sen bir mü’mine “Fenadır” diye kötü zanda bulunabilirsin. Halbuki o kimse Allah’ın makbulüdür.10                     HİZMETTE TESANÜDÜ BOZAN DAVRANIŞLAR   Yine Zübeyir Gündüzalp’ten:* Bir hizmet organizesinde bulunan kişilerin fikir alış verişinde  bulunurlarken, herkes kendi fikrini isabetli, diğer arkadaşlarınkini  isabetsiz görmesi, hizmet arkadaşlarının reylerini hakir görmesidir. * Müdavele-i efkarda bulunurken fikrini beğenmeyerek kırdığı  arkadaşlarının gönlünü alma ve onlarla helâlleşme yerine, onları sağda  solda gıybet etmesi, kusurlarını yaymasıdır. * İslâmın terbiye, edep ve muaşeret kaidelerine riayet etmeden nefis ve  tehevvürüne kapılarak, dahili hizmet mensuplarına, hariçtekilere dahi  yapılmayacak bed muameleyi yapmaktır. Bu kötü hissiyat zararlı sonuçlar  doğurunca, “Ben sebep oldum. Özür dilerim” olgunluğunu göstermeyerek,  zararlı neticeyi acip bir ruh haleti içinde karşıdaki arkadaşına  yüklemektir. * Nur hizmetinde bir ve beraber bulunanlar, küsen ve küstürenlerden olmamalıdır. * Değmiyor dünya böyle şeylere. İnsan iyi işli olmalı, kendini daima kusurlu görmelidir. 11 Dipnotlar:1- Osmanlıca – Türkçe Lûgat,    2- Lem’alar, yeni tanzim, s. 391.,    3- Tarihçe-i Hayat, s. 374.,    4- Tarihçe-i Hayat, s. 428.,    5- A.g.e., s. 430.,    6- Münâzarât, s. 104.,    7- Hutbe-i Şamiye, s. 68.,    8- Emirdağ Lâhikası, yeni tanzim, s. 510.,    9- Kastamonu Lâhikası, s. 181.,    10- Zübeyir Gündüzalp, Altın Prensipler, s. 71.,    11- A.g.e., s. 77. </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)