Konuya cevap cer

Mesaj

<blockquote data-quote="harp" data-source="post: 237629" data-attributes="member: 1008315">HZ. Eyyüb (a.s)&#039;ün meşhur kıssası&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; 14 Şubat 2011 / 00:01&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Günün Risale-i Nur dersi...&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Bismillahirrahmanirrahim&nbsp; &nbsp; &quot;Eyyüb&nbsp; de hatırla ki, Rabbine şöyle niyaz etmişti: &#039;Bana gerçekten zarar&nbsp; dokundu. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin.&#039;&quot; Enbiyâ Sûresi:&nbsp; 21:83.&nbsp; &nbsp; SABIR KAHRAMANI Hazret-i Eyyüb Aleyhisselâmın şu&nbsp; münâcâtı, hem mücerreb, hem tesirlidir. Fakat, âyetten iktibas&nbsp; suretinde, bizler münâcâtımızda (Ey Rabbim! Bana gerçekten zarar&nbsp; dokundu. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin.) demeliyiz.&nbsp; &nbsp; Hazret-i Eyyüb Aleyhisselâmın meşhur kıssasının hülâsası şudur ki: &nbsp; &nbsp;&nbsp; Pek çok yara, bere içinde epey müddet kaldığı halde, o hastalığın azîm&nbsp; mükâfâtını düşünerek, kemâl-i sabırla tahammül edip kalmış. Sonra,&nbsp; yaralarından tevellüt eden kurtlar kalbine ve diline iliştiği zaman,&nbsp; zikir ve marifet-i İlâhiyenin mahalleri olan kalb ve lisanına&nbsp; iliştikleri için, o vazife-i ubudiyete halel gelir düşüncesiyle, kendi&nbsp; istirahati için değil, belki ubudiyet-i İlâhiye için demiş: &quot;Yâ Rab,&nbsp; zarar bana dokundu. Lisanen zikrime ve kalben ubudiyetime halel veriyor&quot;&nbsp; diye münâcât edip, Cenâb-ı Hak o hâlis ve sâfi, garazsız, lillâh için o&nbsp; münâcâtı gayet harika bir surette kabul etmiş, kemâl-i âfiyetini ihsan&nbsp; edip envâ-ı merhametine mazhar eylemiş.&nbsp; &nbsp; İşte bu Lem&#039;ada Beş Nükte var. &nbsp; &nbsp; BİRİNCİ NÜKTE &nbsp; &nbsp;&nbsp; Hazret-i Eyyüb Aleyhisselâmın zâhirî yara hastalıklarının mukabili,&nbsp; bizim bâtınî ve ruhî ve kalbî hastalıklarımız vardır. İç dışa, dış içe&nbsp; bir çevrilsek, Hazret-i Eyyüb&#039;den daha ziyade yaralı ve hastalıklı&nbsp; görüneceğiz. Çünkü işlediğimiz herbir günah, kafamıza giren herbir&nbsp; şüphe, kalb ve ruhumuza yaralar açar.&nbsp; &nbsp; Hazret-i Eyyüb&nbsp; Aleyhisselâmın yaraları, kısacık hayat-ı dünyeviyesini tehdit ediyordu.&nbsp; Bizim mânevî yaralarımız, pek uzun olan hayat-ı ebediyemizi tehdit&nbsp; ediyor. O münâcât-ı Eyyübiyeye, o hazretten bin defa daha ziyade&nbsp; muhtacız.&nbsp; &nbsp; Bahusus, nasıl ki o hazretin yaralarından neş&#039;et eden&nbsp; kurtlar kalb ve lisanına ilişmişler. Öyle de, bizleri, günahlardan gelen&nbsp; yaralar ve yaralardan hasıl olan vesveseler, şüpheler-neûzu&nbsp; billâh-mahall-i İmân olan bâtın-ı kalbe ilişip imanı zedeler ve imanın&nbsp; tercümanı olan lisanın zevk-i ruhanîsine ilişip zikirden nefretkârâne&nbsp; uzaklaştırarak susturuyorlar.&nbsp; &nbsp; Evet, günah kalbe işleyip,&nbsp; siyahlandıra siyahlandıra, tâ nur-u imanı çıkarıncaya kadar&nbsp; katılaştırıyor. Herbir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah,&nbsp; istiğfarla çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir mânevî&nbsp; yılan olarak kalbi ısırıyor. (Lemalar, 2. Lema)&nbsp; &nbsp; Bediüzzaman Said Nursi&nbsp; &nbsp; SÖZLÜK:&nbsp; &nbsp; BÂHUSUS : Bilhassa, özellikle, bununla beraber.&nbsp; &nbsp; BÂTIN-I KALB : Kalbin içi, mânevî tarafı.&nbsp; &nbsp; BÂTINÎ : İçe âit, içte olan.&nbsp; &nbsp; ENVÂ-I MERHAMET : Merhametin çok çeşitli neticeleri.&nbsp; &nbsp; GARAZ : Maksat, niyet, kasıt; kötü niyet ve kin.&nbsp; &nbsp; HALEL : Bozukluk, eksiklik, başkası tarafından verilen zarar.&nbsp; &nbsp; HÂLİS : Hilesiz, katıksız, saf, duru; her işi sırf Allah rızâsı için olan.&nbsp; &nbsp; HULÂSA : Birşeyin, bir bâhsin özü; kısaca esâsı.&nbsp; &nbsp; İKTİBAS : İstifâde sûretiyle alma. Alıntı.&nbsp; &nbsp; İMHÂ : Yok etme.&nbsp; &nbsp; İSTİĞFAR : Cenâb-ı Allah&#039;tan kusurların affedilmesini, günâhların bağışlanmasını isteme.&nbsp; &nbsp; KEMÂL : Olgunluk, mükemmellik, eksiksizlik, tamlık.&nbsp; &nbsp; KEMÂL-İ ÂFİYET : Tam ve mükemmel sıhhat, selâmet, iyi olma.&nbsp; &nbsp; KISSA : İbret verici hikâye.&nbsp; &nbsp; LİSÂN : Dil, anlatma şekli, tarzı.&nbsp; &nbsp; MAHAL : Yer.&nbsp; &nbsp; MAHALL-İ ÎMÂN : Îmânın bulunduğu yer; kalb.&nbsp; &nbsp; MÂRİFET-İ İLÂHİYE : Allah&#039;ı ilim ve fenlerle bilme.&nbsp; &nbsp; MEŞHUR : Ünlü, bilinen.&nbsp; &nbsp; MÜCERREB : Denenmiş, tecrübe edilmiş.&nbsp; &nbsp; MÜNÂCÂT : Duâ, yakarış.&nbsp; &nbsp; NEFRETKÂRÂNE : Tiksinerek, nefret ederek.&nbsp; &nbsp; NEŞ&#039;ET : Çıkma, doğma, meydana gelme, kaynaklanma, yetişme.&nbsp; &nbsp; NEÛZU BİLLÂH : Allah korusun.&nbsp; &nbsp; NÛR-U ÎMÂN : Îmândan gelen nûr, aydınlık, parlaklık.&nbsp; &nbsp; SABR (SABIR) : Acıya ve zorluğa katlanmak. * Bir musibet ve belâya&nbsp; uğrayanın telâş ve feryad etmeyip sonunu bekleyip tahammül ile&nbsp; katlanması.&nbsp; &nbsp; TAHAMMÜL : Sabretme, katlanma, dayanma.&nbsp; &nbsp; TEVELLÜD : Doğma, doğum, doğmuşluk.&nbsp; &nbsp; VAZİFE-İ UBÛDİYET : Kulluk vazifesi.&nbsp; &nbsp; VESVESE : Şüphe, tereddüt, kuruntu, vehim, aslı olmayan ihtimaller.&nbsp; &nbsp; ZEVK-İ RUHÂNÎ : Rûhâ âit zevk.&nbsp; &nbsp; ZİKİR : Allah&#039;ı çok çok anıp, büyüklüğünü düşünme.&nbsp; &nbsp; ZİYÂDE : Fazla, çok.</blockquote>

[QUOTE="harp, post: 237629, member: 1008315"] HZ. Eyyüb (a.s)'ün meşhur kıssası 14 Şubat 2011 / 00:01 Günün Risale-i Nur dersi... [B]Bismillahirrahmanirrahim[/B] [I]"Eyyüb de hatırla ki, Rabbine şöyle niyaz etmişti: 'Bana gerçekten zarar dokundu. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin.'" Enbiyâ Sûresi: 21:83.[/I] SABIR KAHRAMANI Hazret-i Eyyüb Aleyhisselâmın şu münâcâtı, hem mücerreb, hem tesirlidir. Fakat, âyetten iktibas suretinde, bizler münâcâtımızda (Ey Rabbim! Bana gerçekten zarar dokundu. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin.) demeliyiz. [U][B]Hazret-i Eyyüb Aleyhisselâmın meşhur kıssasının hülâsası şudur ki: [/B][/U] Pek çok yara, bere içinde epey müddet kaldığı halde, o hastalığın azîm mükâfâtını düşünerek, kemâl-i sabırla tahammül edip kalmış. Sonra, yaralarından tevellüt eden kurtlar kalbine ve diline iliştiği zaman, zikir ve marifet-i İlâhiyenin mahalleri olan kalb ve lisanına iliştikleri için, o vazife-i ubudiyete halel gelir düşüncesiyle, kendi istirahati için değil, belki ubudiyet-i İlâhiye için demiş: "Yâ Rab, zarar bana dokundu. Lisanen zikrime ve kalben ubudiyetime halel veriyor" diye münâcât edip, Cenâb-ı Hak o hâlis ve sâfi, garazsız, lillâh için o münâcâtı gayet harika bir surette kabul etmiş, kemâl-i âfiyetini ihsan edip envâ-ı merhametine mazhar eylemiş. [U][B]İşte bu Lem'ada Beş Nükte var. [/B][/U] [B]BİRİNCİ NÜKTE [/B] Hazret-i Eyyüb Aleyhisselâmın zâhirî yara hastalıklarının mukabili, bizim bâtınî ve ruhî ve kalbî hastalıklarımız vardır. İç dışa, dış içe bir çevrilsek, Hazret-i Eyyüb'den daha ziyade yaralı ve hastalıklı görüneceğiz. Çünkü işlediğimiz herbir günah, kafamıza giren herbir şüphe, kalb ve ruhumuza yaralar açar. Hazret-i Eyyüb Aleyhisselâmın yaraları, kısacık hayat-ı dünyeviyesini tehdit ediyordu. Bizim mânevî yaralarımız, pek uzun olan hayat-ı ebediyemizi tehdit ediyor. O münâcât-ı Eyyübiyeye, o hazretten bin defa daha ziyade muhtacız. Bahusus, nasıl ki o hazretin yaralarından neş'et eden kurtlar kalb ve lisanına ilişmişler. Öyle de, bizleri, günahlardan gelen yaralar ve yaralardan hasıl olan vesveseler, şüpheler-neûzu billâh-mahall-i İmân olan bâtın-ı kalbe ilişip imanı zedeler ve imanın tercümanı olan lisanın zevk-i ruhanîsine ilişip zikirden nefretkârâne uzaklaştırarak susturuyorlar. Evet, günah kalbe işleyip, siyahlandıra siyahlandıra, tâ nur-u imanı çıkarıncaya kadar katılaştırıyor. Herbir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah, istiğfarla çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir mânevî yılan olarak kalbi ısırıyor. (Lemalar, 2. Lema) [B]Bediüzzaman Said Nursi[/B] [B]SÖZLÜK:[/B] BÂHUSUS : Bilhassa, özellikle, bununla beraber. BÂTIN-I KALB : Kalbin içi, mânevî tarafı. BÂTINÎ : İçe âit, içte olan. ENVÂ-I MERHAMET : Merhametin çok çeşitli neticeleri. GARAZ : Maksat, niyet, kasıt; kötü niyet ve kin. HALEL : Bozukluk, eksiklik, başkası tarafından verilen zarar. HÂLİS : Hilesiz, katıksız, saf, duru; her işi sırf Allah rızâsı için olan. HULÂSA : Birşeyin, bir bâhsin özü; kısaca esâsı. İKTİBAS : İstifâde sûretiyle alma. Alıntı. İMHÂ : Yok etme. İSTİĞFAR : Cenâb-ı Allah'tan kusurların affedilmesini, günâhların bağışlanmasını isteme. KEMÂL : Olgunluk, mükemmellik, eksiksizlik, tamlık. KEMÂL-İ ÂFİYET : Tam ve mükemmel sıhhat, selâmet, iyi olma. KISSA : İbret verici hikâye. LİSÂN : Dil, anlatma şekli, tarzı. MAHAL : Yer. MAHALL-İ ÎMÂN : Îmânın bulunduğu yer; kalb. MÂRİFET-İ İLÂHİYE : Allah'ı ilim ve fenlerle bilme. MEŞHUR : Ünlü, bilinen. MÜCERREB : Denenmiş, tecrübe edilmiş. MÜNÂCÂT : Duâ, yakarış. NEFRETKÂRÂNE : Tiksinerek, nefret ederek. NEŞ'ET : Çıkma, doğma, meydana gelme, kaynaklanma, yetişme. NEÛZU BİLLÂH : Allah korusun. NÛR-U ÎMÂN : Îmândan gelen nûr, aydınlık, parlaklık. SABR (SABIR) : Acıya ve zorluğa katlanmak. * Bir musibet ve belâya uğrayanın telâş ve feryad etmeyip sonunu bekleyip tahammül ile katlanması. TAHAMMÜL : Sabretme, katlanma, dayanma. TEVELLÜD : Doğma, doğum, doğmuşluk. VAZİFE-İ UBÛDİYET : Kulluk vazifesi. VESVESE : Şüphe, tereddüt, kuruntu, vehim, aslı olmayan ihtimaller. ZEVK-İ RUHÂNÎ : Rûhâ âit zevk. ZİKİR : Allah'ı çok çok anıp, büyüklüğünü düşünme. ZİYÂDE : Fazla, çok. [/QUOTE]

Adı

İnsan doğrulaması

Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)