JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="nurul reþha" data-source="post: 214934" data-attributes="member: 1008015"><img src="http://img814.imageshack.us/img814/6509/ahmat.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />Ben bana sahip değilim Hiçbir şey için 'BENİMDİR' deme,  Sadece de ki 'YANIMDADIR' . Çünkü Ne altın, Ne toprak, ne sevgili Ne hayat, ne ölüm, Ne huzur, ne de keder Daima seninle kalmaz. (H. Lawrence)  Kasım  ayından mıdır nedir; bugünlerde ayrılığın en tiz tonundan nağmeler  bırakıyor kulağıma kâinat. Mesela yapraksız kalan ağaçlar, dallarının  ayrılık çıplaklığıyla neler anlatmaz ki insana… Ancak, ben bunca ayrılık  perişanlığı içinde, buselik makamında tatlı bir ayrılık hüznünün  yaşanması gerektiğine inananlardanım. Zira Lawrence’in dediği gibi; her  şey benimdir yerine her şey yanımdadır diyebiliyorsa insan, nice  ayrılıkların ardından, perişan olup yerle bir etmez dünyasını. Sahi,  çoğu zaman bir şey, bir nesne, bir olay veyahut bir kişi için bin şeyi,  bin nesneyi, bin olayı veyahut bin kişiyi yıkmıyor, kırmıyor, yok  saymıyor muyuz?  Evet, çoğu zaman yaşanan gitmelerle yaşam durur bizim için. Sözüm ona,  “Bundan  sonra nasıl yaşanır? Nasıl nefes alabilir ve nasıl gülünebilir?” gibi  sorularla, zaman bundan sonra, dursa da olur; geçse de... Artık mânâsını  kaybetmiştir büsbütün çünkü.  Derken,  elimizi çektiğimiz saatler, odalara hapsettiğimiz bedenimize rağmen  geçer. Tüm yaşanacaklar, biz olmadan da yaşanır. Ve saniyeler  dakikalara, dakikalar saatlere eklenir biter inadına. Zaman geçerken  “Asla” dediğimiz nice kelimelerimiz, yerini “acabalara” bırakır. Ve  gemimiz hiç hatırımıza getirmediğimiz bir sahile demirleyip, inmemizi  bekler. Ancak  şurası da var hayatın: Yaşadıklarımızdan geriye kalanlar bazen yıpratsa  da, derbeder edip perişan etse de, hiçbir acı sonsuz değil. İnsan kimi  zaman en mutlu olduğu, “Bir daha hüzünlenir miyim ki?” dediği yerden  yara alırken, “Hiç unutur muyum bu acıyı?” dediği yerde de gülmeye  başlar. Peki,  iki ayrı kutup arasında sıkışan insanoğlu, tezatların çarpıştığı  dünyada dengeyi nasıl sağlayabilecek? Sabır ve şükür dengesi dediğimiz  kulluk bilinci nasıl olacak? Bunun elbette birden fazla cevabı var. Ama  burada âdeta bir rahmet parıltısından bahsetmek, elbette yerinde olacak.   O da unutmak ve hatırlamak…  Gerçekten  unutmak gibi bir nimet olmasa, nefes almak insana ne kadar acı verirdi!  Dolayısıyla zihnimizin en mutena yerinde bir rahmet parıltısı olarak,  istenmeyen ve bizi acıtan, hayatı bize dar eden bütün durumları  aydınlığında silebiliyor. Tipik, beyindeki uru temizlemek için yapılan  cerrahi müdahale gibi. Dahası; nasıl ki insan bedeninden kâinata, hemen  her şey kendinden temizlik ameliyesi içinde çalışıyorsa, zihin de  bunlardan birisi olamaz mı? Zihnimiz de yaratılış harikası olarak,  yaşanmışlık isimli urları, “unutmak” denen cerrahi müdahaleyle silip  atmıyor mu? Dostumu  dinliyorum: “Babam öldüğü zaman, ‘Allah’ım bundan daha büyük acı ne  olabilir ki?’ deyip günlerce kendimi perişan etmiştim. Babamın yasını  çekerken, Allah’ın bana bahşettiği kızım babamın acısını hafifletti.  Onunla avundum ve zamanla acımı unuttum. Ondan sonra, başıma ne gelirse,  ‘buna da şükür’ deyip susuyorum” gibisinden bir anısını anlatıp  gözlerinden akan birkaç damlayı elleriyle silerken, unutmakla birlikte  müspet tarafından hatırlamanın da önemli olduğu zihnime nakşediliyor  sanki. Ve bir bakıma; nasıl ki unutmak ancak sabırla anlamlı  oluveriyorsa, hatırlamak da şükürle anlamlı bir çehreye bürünüveriyor.  Hatırlıyorum  da; küçükken ufak tefek şeyler için ne kadar ağlardık. Bir tutam saç,  bir oyuncak araba, bir bebek… Şimdiyse büyüdük ve çok büyük sandığımız  olaylar bizi yine ağlatıp perişan etmekten geri durmuyor. Peki, çocukluk  hallerimize gülerken, yaşadığımız kötü olaylar dolayısıyla neden sabır  ve şükür denen iki sımsıkı halatı bırakıp kendimizi harap ediyor, “Her  şey Allah’tandır, mutlaka ona döndürüleceğiz” diyemiyoruz?  Başımızı  kumdan şatolarımıza gömmek yerine; ölümler, iflaslar, savaşlar ve  benzeri dört bir yanımızda meydana gelen büyük hüzünlerden ibret alıp da  neden kulluğumuzu hatırlayamıyoruz?  Oysa  bize düşen, küçük hüzünlerin peşinden yitip gitmek yerine, unutmaya  çalışıp sabır sancağı altında şükür atlarımızı şahlandırmalıyız hayat  meydanında. Yeter ki kim olduğumuzu ve nerden gelip nereye gideceğimizi  daima hatırımızda tutalım… Böylesi bizi daha güçlü kılacaktır…  Bana  bu denli sabır ve şükür denen makamlarla eşdeğer tutulabilecek unutmak  ve hatırlamak gibi kavramları düşündüren, çoğu insanın daha  yataklarından kalkarken yorgun yüzlerle nefret ve şikâyetlerle başlıyor  olmasıdır güne. Sabır ve şükür hak ise getire…  Sanki  dünya düşmüş de üstümüze, altında kalmışız. “Sabahın körü…” düşüncesi  de bu yaşamın bir sonucu olsa gerek. Oysa sabahın hayrında şunu sormak  lazım: “Derdin nedir? Hayırdır?”  Büyük bir çoğunlukla alacağımız cevaplar, bir ceviz kabuğunu doldurmayacak cinsten olacağı aşikârdır.  Bence  bunun için arada hastanelere, huzurevlerine, çocuk yuvalarına,  hapishanelere, aşevlerine gitmek gerekir. Oradakilerin hayat  hikâyelerini dinleyerek, sabredilip şükredilecek ne kadar çok şeye sahip  olduğumuzu belki o zaman idrak ederiz… Belki de hayatın teferruat  tufanında irdelemeleri bırakıp, “acısı gitti, lezzeti kaldı” diyebilmek  için bu tür etkinlikler gerekeli.  Unutmayalım:  Günlük hayatın hayhuyu içinde yuvarlanmak yerine, yaşadığımız  olumsuzlukları unutup Hakk’ı hatırlayarak teslim olmak gerekir ki,  selamet ve istikamet üzere bir hayat sürelim.  Eskilerin  ân-ı dâim dedikleri “ya hu” düşüncesiyle geçmişin acıları ve gelecek  kaygılarını ancak bu şekilde sırtımızdan indirebiliriz. Yoksa gemiye  bindiği hâlde, bavulunu elinden bırakmayan şaşkın yolcu durumuna düşme  ihtimali var.  Bu bağlamda her şeyin fâni ve kararsız olduğunu bilmek değil, uygulamak esastır.  [FONT=&quot]Bu da “iman  tevhidi, tevhid teslimi, teslim tevekkülü, tevekkül saаdet-i dâreyni  iktiza eder…(Said Nursî)” düşüncesini lisan-ı hâlimizle yaşamaktan geçer  vesselam…[/FONT]</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)