JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="nurul reþha" data-source="post: 214945" data-attributes="member: 1008015"><img src="http://img214.imageshack.us/img214/9946/kadnlaryuvalarndakm.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />İşlerini  hemen hemen yoluna koymuştu. Kısa bir kahve molasının yerinde olacağını  düşünüp mutfağa geçti. Kahveyi hazırlayıp en sevdiği koltuğa kuruldu.  “Otururken, televizyona da bir göz atayım bari” diye geçirdi içinden.  Kumandayı eline alıp kanallar arasında gezinti yaparken, bir haber programı ilgisini çekti: “Haydi,  kızlar okula kampanyası geniş ölçüdeki katılımlarla devam ediyor  sevgili seyirciler! Doğu ve Güneydoğu’da kızlarını okutmayan babalara  sesleniyoruz. Lütfen kızlarınızın eğitim hakkını engellemeyin. Eğer  imkânınız yeterli değilse, bu konuda devletimiz sizlere ve kızlarınıza  yardımcı olacaktır.” Kahvesinden  bir yudum alıp iç geçirdi Zülal. Sisler arasında saklayıp asla o güne  taşımak istemediği anılarının canlanmasını engelleyememişti. Belki de hayatının en acı günüydü. On altı yaşında, imam-hatip lisesinin en çalışkan, en terbiyeli öğrencilerinden Zülal. “Okulda  son günün; baban artık okutmayacak seni; evlendirecek. Senin ne  istediğin önemli değil; baban istiyorsa, hele bir de amcanın oğlu  talipse sana, seçeneğin yok.” Hiç  o kadar gözyaşı dökmemişti. Ayrılırken, buğulu bakışlarını son kez  yöneltmişti okuluna. Öğrencilerle coşmuş bahçe, bir abide gibi heybetli  okul binası... Mimar olma hayallerini, yeşerdiği yere tekrar gömüp koşar  adım uzaklaşmıştı. Kendinden  yaşça hayli büyük eşi, kültürlü, anlayışlı bir adamdı. Zaten tek  tesellisi de bu olmuştu Zülal’in. Onu, özellikle yaşı küçük olduğu için  gelin olarak seçtiklerini öğrendiğinde, kayınvalidesinin kendisini neden  sürekli yönetmeye çalıştığını da daha iyi anlamıştı. Sonra  yıllar, çocuklar... Geç de olsa; “ben buyum, benim de bir şahsiyetim,  bir özel hayatım var” diyebilmiş ve bunu yakın çevresine kabul  ettirebilmişti. Dahası, okula gidemese de okulu eve getirmeyi başarmış,  özellikle imanî eserlerle kendini yetiştirmişti Zülal. Kahvesinden bir yudum aldı; soğuduğunu fark etmedi bile. Yüzünde acı bir tebessüm belirdi. Yine de mutluydu. Çok şükür ki bu zihniyet değişiyordu artık.  Zil sesiyle irkildi; telaşla, yaşaran gözlerini sildi. Kapıyı  açar açmaz, kızı boynuna atıldı Zülal’in. Gözbebeği, canının içi,  Zeliha’sı; mimar olma hayallerini yeniden yeşertip filizlendiren varlık,  hıçkıra hıçkıra ağlıyordu: —Bugün  de içeri almadılar anne; bugünkü sınava da giremedim. Biz ne yaptık  onlara, ne zarar verdik? Neden hep kafamızın dışıyla ilgileniyorlar?  Neden, neden? Zülal, yutkundu. Ne söylese, teselli etmeyeceğini biliyordu. Çaresizlikle birkaç kelime döküldü ağzından: —Üzülme yavrum, her şey yoluna girer. Sahi, her şey yoluna ne zaman girerdi? Islak gözlerini elleriyle silip öptü Zeliha’yı: —Haydi, kızım sen biraz dinlen! Güzel bir çay demleyeyim ben de. Çaylarımızı içerken konuşup dertleşiriz. Hiçbir şey söylemeden, annesine sevgiyle tebessüm edip odasına yöneldi genç kız. Televizyondaki haber programında, sunucu bayan, konuşmasını sürdürüyordu: “Programın  başında da belirttiğimiz gibi, ‘haydi kızlar okula’ kampanyasına  katılımlarınızı bekliyoruz sevgili seyirciler! Doğu ve Güneydoğu’da  kızlarını okutmayan babalara bir kez daha sesleniyoruz: Lütfen  kızlarınızın eğitim hakkını engellemeyin. Eğer imkânınız yeterli  değilse, devletimiz sizlere ve kızlarınıza yardımcı olacaktır! “</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)