Her savasta en ondeydi!
Misir evliyâsindan “Izzeddin Türkmânî” hazretleri, bir günkü sohbetinde; - Kardeslerim, Sevgili Peygamberimiz düsmana karsi “gayet cesaretliydi” buyurdu. Oyle ki, harplerde zor durumda kalindiginda, korkmadan hücum ederlerdi düsman üzerine. Ve soyle anlatti: Hazret-i Ali buyuruyor ki:
- “Bedir”de ücyüz sekiz kisiydik. Icimizde en cesurumuz “Resulullah Efendimiz” olup, müsriklere en yakin O dururdu. Biz sikistigimizda Ona siginirdik. “Uhud”da da oyle olmustu. Bir aralik ortalik karisti. Mücahidler iki ates arasinda kalip saskinliktan dagildilar. Ben de düsman askerlerinin arasinda kaldim. Etrafimda tek Müslüman yoktu. Bir yandan carpisirken, bir yandan da “Resulullah”i merak ediyordum.
Neredeydi acaba?...
Her tarafa bakiyor, ama goremiyordum kendisini. Gerilerde olamazdi. Cünkü O, düsman karsisinda bir adim bile gerilemezdi. Kendi kendime; “Herhalde bizim günahimizdan, Hak teâlâ Onu semaya kaldirdi” diye düsündüm. “Oyleyse bir an evvel sehid olup Ona kavusmaliyim” dedim. Kilicimin kinini kirip daldim düsman icine. Düsmani kira kira ilerlerken “Resulullah”i fark ettim. Benden daha ilerde tek basina carpisiyordu düsmanla. Derhal Ona yetisip siper oldum kendisine.
Ortalik karismisti
Yine hazret-i Ali anlatiyor:
- “Huneyn günü” de bir ara karismisti ortalik. Gaziler saskinlik icinde dagildilar. Bu karisiklik âninda Resulullah yalniz kaldi. Buna ragmen atini mahmuzlayip hücuma gectiler.
Binlerce düsmana karsi.
Ve tek baslarina.
Üzerlerine binlerce ok yagarken atildilar ileriye. “Hazret-i Abbas” ile “hazret-i Ebu Bekir”, yüz kadar gazi ile bu manzarayi gorüp süratle at kosturdular arkasindan. Ve yetisip, etrafinda halka olusturdular.
Biri dizginini tuttu.
Digeri üzengisini.
Boylece hizini keserek Onu düsman icine yalniz birakmadilar
Misir evliyâsindan “Izzeddin Türkmânî” hazretleri, bir günkü sohbetinde; - Kardeslerim, Sevgili Peygamberimiz düsmana karsi “gayet cesaretliydi” buyurdu. Oyle ki, harplerde zor durumda kalindiginda, korkmadan hücum ederlerdi düsman üzerine. Ve soyle anlatti: Hazret-i Ali buyuruyor ki:
- “Bedir”de ücyüz sekiz kisiydik. Icimizde en cesurumuz “Resulullah Efendimiz” olup, müsriklere en yakin O dururdu. Biz sikistigimizda Ona siginirdik. “Uhud”da da oyle olmustu. Bir aralik ortalik karisti. Mücahidler iki ates arasinda kalip saskinliktan dagildilar. Ben de düsman askerlerinin arasinda kaldim. Etrafimda tek Müslüman yoktu. Bir yandan carpisirken, bir yandan da “Resulullah”i merak ediyordum.
Neredeydi acaba?...
Her tarafa bakiyor, ama goremiyordum kendisini. Gerilerde olamazdi. Cünkü O, düsman karsisinda bir adim bile gerilemezdi. Kendi kendime; “Herhalde bizim günahimizdan, Hak teâlâ Onu semaya kaldirdi” diye düsündüm. “Oyleyse bir an evvel sehid olup Ona kavusmaliyim” dedim. Kilicimin kinini kirip daldim düsman icine. Düsmani kira kira ilerlerken “Resulullah”i fark ettim. Benden daha ilerde tek basina carpisiyordu düsmanla. Derhal Ona yetisip siper oldum kendisine.
Ortalik karismisti
Yine hazret-i Ali anlatiyor:
- “Huneyn günü” de bir ara karismisti ortalik. Gaziler saskinlik icinde dagildilar. Bu karisiklik âninda Resulullah yalniz kaldi. Buna ragmen atini mahmuzlayip hücuma gectiler.
Binlerce düsmana karsi.
Ve tek baslarina.
Üzerlerine binlerce ok yagarken atildilar ileriye. “Hazret-i Abbas” ile “hazret-i Ebu Bekir”, yüz kadar gazi ile bu manzarayi gorüp süratle at kosturdular arkasindan. Ve yetisip, etrafinda halka olusturdular.
Biri dizginini tuttu.
Digeri üzengisini.
Boylece hizini keserek Onu düsman icine yalniz birakmadilar