JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Ali Said" data-source="post: 125137" data-attributes="member: 8283">Bu ülkede insanların güne niçin mutlu başlayamadıklarını bir türlü  anlayamıyorum. Her güne kaygılar, beklentiler ve en kötüsü korkularla  gözlerimizi açıyoruz. Bilmiyorum nedendir ve kimler tarafından bu hale  getirildik? Modern hayat, küresel barış, yok edilen sınırlar; cetvelle çizilen  sınırlar ve iki yanı açık bir boruda sıkışıp kalan insan. Ben hangi tarafındayım  bu bilinmezliklerin. X nerede, Y kimlerin cebinde. Şimdi, şöyle okkalı bir söz  söylesem, sadece, kişisel bir meseleyi insanlığın en büyük sorunlarından biri  haline getirmeden; ardından bin bir türlü, sıralı, bağlı ve devrilmemiş cümleler  gerekir, günü kurtarmak için… Niyetim günü kurtarmak değilse, kim tutabilir ki  benim devriklerimi…Bir deveye hendek atlatmak, koyun sürüsü gibi ortalıkta  dolanan apoletli amcalarımın fikirlerine yön vermekten öyle zor ki! Bu sabah uyanmak zorunda değilim, yapacak hiçbir işim yok, raporluyum. Dün olduğu gibi, yarın olacağı gibi diye düşünüyorum. Annem elinde kahvaltı  tepsisi ile görünür birazdan kapının eşiğinde. Bacağımı baştanbaşa kaplayan alçı  beni bu mavi örtülü sert divana bağlıyor. Belimdeki ağrıların geçmesi için  tavsiye edilen sertlikte bir yatakmış bu divan, en son dedem kullanmış,  yıllardır ardiyede bir başına bekliyormuş, bir kazanın sonrasında evimizin en  aranan eşyası durumuna geldi ve büyük bir özveri ile odanın en güzel yerine  taşındı. Değil mi ya, gün boyu bu divanda yatacağıma göre, pencerenin önüne  konmalı ve televizyon tam karşımda olmalıydı.  Biraz önce söylediğim gibi, işte annem kapının eşiğinde göründü, elinde  kahvaltı tepsisi var. Gülümsüyor. “Günaydın oğlum, iyi uyudun mu?” diye soruyor.  Cevap vermemi beklemeden de kapının eşiğini geçip içeri giriyor ve, “maşallah,”  diyor, “iyi görünüyorsun.”“ Şu alçı,” diyorum, “olmasa, daha iyi olacağım  ama.”“ Yok, yok” diyor annem, “Şükürler olsun ki iyisin,” birkaç saniye  yüzüme bakıyor, gözleri bacağıma, alçıma kayıyor sonra ve hızlı bir şekilde  söyleyiveriyor, “ Hem Allah korumuş öyle deme, maazallah ya daha kötüsü olsaydı,  Allah seni o arabadan sadece bir bacak kırılması ile kurtardı. Şükürler olsun ki  rabbime daha kötüsü olmadı.”“Tabi,” diyorum anneme gözlerim alçımın üzerine  kayıyor ve içimden söylüyorum son sözlerimi, “ Şu kalçamdan ayak parmağıma kadar  uzanan alçı ile ne kadar mutluyum bir bilsen anne, şükürler olsun, binlerce kez  şükürler olsun rabbime.”“efendim,” diyor annem, “bir şey mi söyledin  oğlum?”“yok” diyorum anneme, “ne yaptın bu sabah?”“patates kızartması,  haşlanmış yumurta…” diye saymaya başlıyor annem. Ben ise söylediklerinin hiç  birini duymuyorum. Aklım hala alçımda, “ah be,” diyorum içimden yine, “Ne kadar  da salağım. Bacağımın kırılmasına sebep oldum.” Gözlerimi kapayım o anı kim  bilir kaç defa yaşadıysam yaşamış olayım bir daha yaşıyorum. “ bacağımın  kırılması benim hatam” diyorum her zaman ki gibi. İki hafta önce bir konferans için Ankara’ya gitmiştim. Yaklaşık üç saate  yakın konuştuktan sonra da AŞTİ’ye hızlıca gitmiş ve en yakın otobüsle  İstanbul’a dönmek için bilet almıştım. Biletimin üzerinde 18.30 yazıyordu,  hareket saati diye. Kol saatim ise 17.50’yi gösteriyordu. Bileti avucumun içinde  sıkarak bir yerlere gitmek için bekleşen insanların arasından akrobat  çabukluğunda kıvrılarak geçip biletimin üzerinde yazan perona doğru gidiyorum.   On, on bir, on iki derken otobüsün kalkacağı perona varıyorum. İşte bembeyaz  yeni model bir otobüs yolcularını bekliyor. Bagajım falan yok. Muavine biletimi  gösteriyorum. Ve ön kapıdan içeriye süzülerek giriyorum. On altı, on yedi, on  sekiz, on dokuz ve işte yirmi numaralı koltuk. Yanımdaki yolcu daha gelmemiş.  Montumu çıkarıp kafamızın üstündeki kısma katlayarak yerleştiriyorum. Koltuğa  kendimi öyle bir rahatlama ile bırakıyorum ki, kim bilir sesim kaç koltuk öteden  duyulmuştur. Ellerimi saçıma götürüyorum. “Bitti,” diyorum sessizce, “Güzel bir  konferans oldu.” Otobüsün kalkmasına yirmi beş dakika kaldı, yolcular yavaş yavaş yerlerine  yerleşiyor. Yanıma da orta yaşın üzerinde sakallı bir adam geldi. Daha koltuğuna  oturmadan, “ Selamun Aleykum,” dedi, “Merhaba,” diyerek karşılık verdim. Kafamı  salladım. Oda benim gibi montunu çıkardı katladı ve kafamızın üstündeki  çantalarımızı ve montlarımızı bıraktığımız kısma koydu. Yavaşça koltuğuna  oturdu. İçimden “Çattık,” demek geçti. Bu tipleri çok iyi tanırım, yol boyunca  bana sorular soracak ve illa ki konuşmak mecburiyetinde olduğumu  hissettirecekti. “memleket nere?” diye hafif bir sesle sordu bile. “ Maraş,”  dedim. İçimden konuşmak gelmiyordu. Zaten üç saat boyunca konferansta ‘Türk  toplumu ve Avrupa birliği’ ile alakalı konuşmuştum. Şimdi birde elin köylüsü ile  nerelisin, kimlerdensin muhabbetine girmek istemiyordum. Fakat amcamın duracağı  yoktu ikinci soruyu yöneltmişti bile, “bende Konyalıyım.” Muavin ön tarafta belirdi ve “değerli yolcularımız, 18.00’de hareket edecek  otobüsümüzün bir yolcusu trafiğe takılmış ve on dakika kadar gecikecekmiş. Acaba  onun yerine İstanbul’a 18.00 otobüsü ile gitmek ister misiniz? Bu sayede geç  kalan yolcumuzda sizin koltuğunuzda gidecektir.” Dedi.  İşte fırsat doğmuştu. Yanımdaki amcamın konuşma çabalarını delip, elimi  kaldırdım ve “ ben gidebilirim,” dedim. Sakallı amca yüzüme baktı, “evlat,”  dedi, “koltuğunu değiştirme,”. Neden diye sormak gelmedi içimden, çoktan ayağa kalkmıştım. Amca bana yer  verdi. Montumu elime aldım ve muavin ile birlikte diğer otobüse geçtim. Buradaki  koltuk numaram dört idi, otobüsün en önündeydim. Yanımda da genç bir delikanlı  vardı. Başı ile merhaba dedi bana, bende aynı şekilde karşılık  verdim.Sessizlik güzelmiş.  Delikanlının elindeki kitaptan bir satır takıldı gözlerime, “öyle zamanlar  vardır ki kaderimizde yazılı olanları yaşmamız için küçük sebeplerden örülü bir  dizi olay meydana gelir ve yazılanlar kaza halini alır.” Kalçamdan ayak parmaklarıma kadar uzanan alçının verdiği sızı ile inleyerek  divanın üzerinde birazcık hareket etmeye çalışıyorum. Bacağım öyle çok kaşınıyor  ki, annem yanı başımda ve elindeki ekmeği ağzıma tıkmaya çalışıyor. Küçücük bir  çocukmuşum gibi davranıyor. “Hadi oğlum,” diyor her seferinde, ben ise hala kaza  anını yaşıyorum. Otobüs hızla ilerliyordu önümüzdeki kamyon birden frene bastı, şoförümüz  direksiyonu sola kırdı ve karşıdan gelen yüklü tır ile kafa kafaya birbirine  girdik. Sonrasını ise hatırlamıyorum. Gözümü hastanede açtım. Her yerim yara  bere içindeydi, burnumda hortum vardı. Uyurken hep o orta yaşlı sakallı amcayı  gördüm rüyamda, “gitme, oğul” diyordu ama ben gitmiştim.Biliyorum, bizim  için çizilmiş bir çizgi var ve biz kim bilir nerede ne zaman başımıza ne  geleceğini bilmiyoruz. Uzun sandığımız ve nefsimizin sesini dinlediğimizde hiç  bitmeyeceğini düşündüğümüz hayatımız aslında incecik bir tüy kadar mesafede  yakın son bulmaya, fakat biz bunu da bilmiyoruz. Biz insanız, çünkü…vanasyanur</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)