JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 233868" data-attributes="member: 1008315">Huzurevinde Bir Yalnız Adam...   Harun Tokak, Yeni Şafak    10.05.2009        Yazdır                Ma[FONT=verdana,sans-serif]Huzurevinde Bir Yalnız Adam... [/FONT] [FONT=verdana,sans-serif] Harun Tokak, Yeni Şafak    10.05.2009 [/FONT]        <a href="http://tr.fgulen.com/index2.php?option=com_content&task=view&id=17078&pop=1&page=0&Itemid=12#%23" target="_blank"><img src="https://mail.google.com/mail/?ui=2&ik=e77e1cb486&view=att&th=1212ff78a8069f5c&attid=0.1&disp=emb&realattid=0.1&zw" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>                  Mayısın  ilk günleriydi… Bahar, endamlı bir ece gibi gönlünce gezintiye çıkmış,  Boğaz'ın yamaçlarındaki erguvan şölenini izliyordu. Değerli dostum Cemal  Bey'le birlikte kırmızı parke döşeli merdivenleri inerek Artigiana  Huzurevine vardığımızda, kapıda bizi görevli karşıladı; Mönsenyör  Marovich'e geldiğimizi söyledik. "Odasında, yalnız" dedi.                             *      *      *            *      *      *  Mönsenyör Marovich…  Ömrünün  son elli yılı, Harbiye'deki Notre Dame De Sione Fransız Kolejinin  arkasındaki, sonraları Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül tarafından  Papa Roncalli Sokağı olarak değiştirilen Ölçek Sokakta geçmişti.  Mahallenin, esnafları, çocukları ona saygıda kusur etmezdi. O ruhundaki  yüceliklerle bu saygıyı fazlasıyla hak eden birisiydi. Kapısı, sıra sıra  dizili çınar ağaçlarının dallarını güneşe serdiği küçük sokağa açılan  binadan, ruhunun yücelikleri güzel kokulu bir zambak gibi göklere  yükselirdi.  Beyaz  bir gömleği ve siyah takım elbiseyi özenle taktığı kravat tamamlar,  beyaz saçları ona ayrı bir olgunluk ve yücelik verirdi. Haline tavrına  derin bir nezaket, duyarlılık, vazife duygusu ve tevazu hakimdi.  Çevresindeki en küçük, belki çokları için önemsiz olan her varlığa itina  gösterir, ne kadar yorgun olursa olsun bir kere tanıştığı her insana  özel bir yakınlık gösterirdi.  Herkes  onunla birlikte olmayı büyük bir arzu ile ister, o da kimseyi kırmazdı.  Toplantı salonlarında insanların arasına gelişiyle ve gülüşüyle ruhlara  haz veren tatlı bir esinti gibi karışırdı.Herkes onun bilge  konuşmalarını dinlemek için sabırsızlıkla bekler, o da her toplantının  ruhuna uygun hikmetli konuşmalar yapardı.  Ruhlara dokunurdu sözleri. 2000  yılı Nisan'ında Urfa'daki "Harran Buluşmaları" toplantısında yaptığı o  anlamlı konuşma hala tüm dinleyicilerin kulaklarındadır. Dünyanın ilk  üniversitesinin kalıntıları arasında icra edilen açılış toplantısında  tatlı bir rüzgar, Harran Ovasının topraklarından devşirdiği tozu toprağı  kalabalığın üzerine boca ederken, kürsüye her daim giydiği siyah  elbiselerin üzerinde de tozlar birikmiş olduğu halde gelmişti.  "Allah'ım!  Nasıl ki bu bahar günü, bizim üstümüzü başımızı Harran'ın tozu toprağı  ile örttün, aynen öyle de geçmişte atalarımızın ve bizim işlediğimiz  günahları da öylece ört ve yaşlı dünyamıza son da olsa bir bahar yaşat!"  sözleri, gönüllere biriken tozu toprağı silip süpürmüştü.  Allah'a  karşı çok derin bir saygısı vardı. Biz namaz kılarken sessizce gelir  arka tarafa bir yere durur ve kendince bizim ibadetimize katılırdı. Bunu  özellikle "zor ve dar" zamanlarımızda yapardı.  "Ben  biliyorum, Müslümanlar seher vakti kalkıyorlar ve Allah'a ibadet  ediyorlar, onların dualarına dualarım karışsın diye ben de o saatte  kalkıyorum" derdi. Bütün peygamberleri çok seviyordu.  İstanbul'da semavi dinlerin liderlerinin bir araya gelmesi, barış  duaları yapmaları, karşılıklı iftarlar vermeleri onu son derece mutlu  ediyordu.  Fethullah Gülen Hocaefendi'nin buna öncülük etmesinden dolayı ona ayrı bir sevgisi vardı.  "O asrımızın çağdaş Mevlanasıdır" derdi.  Ömründe en önemsediği şey, Fethullah Gülen'le Papa John Paul'u buluşturmasıydı. "Gülen'i Papa Jonh Paul'le buluşturduğu için" 28 Şubat sürecinde mahkemeye çağrılmıştı.  Hayatında  ilk defa hakim huzuruna çıkacaktı. Mahkeme arifesinde oturduğu evin  güzel bahçesinden bir demet gül kesmiş ve ibadet ettiği odaya koyarak,  onlara derdini dökmüştü;  "Ya  Rabbi Hz. İsa (as) ile Hz. Muhammed (sav) cennette şimdi el ele  tutuşmuş, meleklerle beraber yürüyorlar, öyleyse biz neden Müslüman  kardeşlerimizle el ele tutuşmayalım.  2000 yıl önce Havariler, Hz. İsa (as) davası için: 'Allah'ım bizi şahitlerden yaz.' demişlerdi.  Benim  şahitlik yapacağım Zat da, İsa meşrep, Hz. İsa (as) gibi çok ağlıyor,  az gülüyor. İnsanlar onu da anlamadılar. Hem onun da Hz. İsa (as) gibi  evlad-ı iyal derdi yok. Ama bütün insanlığı evlatları gibi kucaklayan  bir yüreği var. Himmeti milleti olan bir yürek o. İşte ben de bugün o  büyük zata layık, şu beyaz saçlarım gibi apak, bir şahitlik yapmalıyım.  Allah'ım! Heyecanımı gider, dilimi çöz, şahitliğimi kabul eyle! Ey boynu  bükük güllerin sahibi! Bana yardımcı ol, ol ki sevgi çarmıha  gerilmesin."  Hakimin; "Fethullah Gülen'i nereden tanıyorsunuz" sorusuna;  "Ben  onu önce basından tanıdım. Konuştuğu şeyler dikkatimi çekmeye başladı.  Sevgiden, inanç ve kültürler arası diyalogdan bahsediyordu. Bir gün  kendisini ziyaret ettiğimde daha yakından tanıma fırsatı buldum. Bundan  sonra onu daha çok sevmeye başladım. Çünkü bu zatın bir barış ve sevgi  insanı olduğunu anlamıştım. Hakim Bey, sevgi ve hoşgörü esasına dayalı  gerçek İslamiyet'i, biz ondan öğrendik. O Hıristiyan cemaatimizi çok  etkiledi.  Hakim  Bey, o bize İslam'ı ve Hz. Muhammed'i (sav) sevdirdi. Taktir  buyurursunuz ki böyle bir kişi bütün insanlar tarafından sevilmelidir. "  O  günlerde bu sözleri söylemek yürek isterdi. Ama tarihe karşı  tanıklığını yapmış ve görevin sorumluluğundan asla kaçmamıştı. Ülkenin  umut ve düşlerinin bir darbeyle savrulduğu günlerde o dimdik ayaktaydı.  Bu ülkeyi seviyor ve bu ülke insanına güveniyordu.  Kendisine vatandaşlık verildiği gün çocuklar gibi sevinmiş ve "bir büyük hayalim daha gerçekleşti" demişti.  Her  yıl yaz tatilini Roma'da geçirmeyi bir gelenek haline getirmişti. 2007  yılı temmuz ayındaki genel seçimlerde oyunu kullandıktan sonra tatilini  geçirmek üzere yine Roma'nın yolunu tutmuştu.  Roma'ya  gidişinin ilk günleriydi. Tarihi şehir, yaz sıcaklarında yıkanıyordu.  Tren garında yakın dostları ile birlikte peronda beklerken yanından  geçmekte olan trene doğru ansızın arkasından acımasızca itilir. Trene  çarpar ve trenle peron arasına sıkışır. Arka tekerin üzerine doğru  gelmekte olduğunu görünce sonsuzluğun Sahibine kavuşma vaktinin  geldiğine inanır.  Lokomotif  ağzından alevler püsküren bir ejderha gibi üzerine doğru gelmektedir.  Acı bir ıslığın dünyada duyduğu son ses olduğuna kanidir.  İlk  müdahalelerin ve bir dizi ameliyatların ardından kendisini azıcık iyi  hisseder etmez ısrarla İstanbul'a dönmek ister. Bu şekilde gitmesinin  çok riskli olduğunu söyleseler de o İstanbul'a dönmek ve orada ölmek  istemektedir. Uzun süre özel bir hastanede tedavi görür. Şimdi Şişli  Pangaltı'daki Artigiana Huzurevinde fizyoterapistler tarafından tedavisi  sürmektedir.                           *      *      *            *      *      *  Epeydir  yanına uğrayamamıştım. Birkaç gün önce, değerli dostum Cemal Bey'le  birlikte yanına gittik. Gökyüzü berrak ve güzeldi. Bahar, endamlı bir  ece gibi Boğaz'ın erguvan şölenini seyre çıktığı bir gündü. Kırmızı  parke döşeli merdivenleri inerek Artigiana Huzurevine vardığımızda  kapıda bizi bir görevli karşıladı: "Mönsenyör Marovich'e geldiğimizi  söyledik.  "Odasında, yalnız" dedi. Kapıyı  açtığımızda iç odada, yatağında bir başına uyuyordu. Eriyip tükenmiş,  ölgün bir gülümsemenin belli belirsiz canlandırdığı yüzü çökmüştü.  Nevresimi göğsüne kadar örtmüş, nurani yüzü uykusunda melek gören masum  bir çocuk yüzü gibi gülüyordu.  Saçları  bembeyaz olmuş bu ruhani insan yalnız, yapayalnızdı. Türbesine nur  inmiş bir derviş gibiydi. Yüreğinde dünyanın bütün insanlarına yetecek  kadar sevgi büyüten bu nur yüzlü insan, sükun içinde uyuyordu. Bu  sükunda bir görkem vardı…  Kendisini  uyandırmak istemiyorduk. Cemal Bey'le birlikte dış odada kısık sesle  sohbete daldık. Yine de varlığımızı hissetmiş olmalı ki . Bizi  karşısında görünce gözlerinin içi parladı bir anda.  Çok sevindi. Bakışları  insanın içine ferahlık veren bu sevimli insan, yatağından kalkamıyor,  bir başkasının yardımı olmadan yürüyemiyordu. Bir zamanlar, her  toplantıda gözlerimizin kendisini görmeğe alıştığı ve o toplantılarda  yaptığı konuşmalarla insanların gönüllerine tatlı esintiler salan bu  bilge insan düşkünler evinde bir başına yatıyordu. Bir  süre sohbet ettikten sonra, ayrılırken "bu gün duamızı okumadık" dedi  ve çekmecedeki dua kitabı Cevşen'i  gösterdi. Kendisi Cevşen'ieğilip  alamıyordu.  "Ey,  sıkıntı ve acı içinde kıvranan kullarına derman yetiştiren! Ey gam ve  kedere boğulmuş ruhları feraha kavuşturan! Ey mahzun gönülleri sevince  garkeden Allah'ım! Senden başka ilah yok ki bize imdat etsin."  Ayrılırken, İyice zayıflamış, mecali çekilmiş, nuranileşmiş elleriyle elimizi tuttu ve uzun uzun gözlerimizin içine baktı.  Gerçek sevgi saftır temizdir, sonuzdur, karşılıklı huzur verir.  O gözlerde sevgi, o gözlerde huzur vardı. </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)