JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 213301" data-attributes="member: 1008315">Fethullah Gülen           "Ben düşmem" deme!..            Hubb-u câh, herkesin yakalanması muhtemel olan öldürücü bir hastalıktır. Bu hastalığa yakalanmama hususunda hiç kimsenin teminatı yoktur.   Bu  sebeple insan, her gün kalbini defaatle cilalamalı; iç dünyasını, tıpkı  bir kandili lebrîz ediyor gibi, tekrar ber tekrar parlatmalı ve gönül  kıblesinin nereyi gösterdiğini sürekli kontrol etmelidir. Yoksa  -hafizanallah- "Ben doğru  inanıyorum, Allah yolundayım, istikamet üzere yürüyorum; bundan sonra  aldanmak benim için söz konusu değildir." şeklinde düşünen biri bütün  bütün kaybetmeyle karşı karşıyadır. Bir insanın, kendini  bu derece güvende hissetmesi ve aldanmanın onun için mevzubahis  olmadığını düşünmesi, zaten aldanmış olduğunun delilidir; bir gün  mutlaka onun sırtı da yere gelecektir ama o zaman meselenin hakikatini  anlasa bile iş işten geçmiş olacaktır.   Nitekim  "nice servi revân canlar, nice gülyüzlü sultanlar, nice Hüsrev gibi  hanlar ve nice tâcdarlar" hubb-u câh denen o kandan irinden deryada  boğulup gitmişlerdir de, o gayyaya nasıl düştüklerinin farkına bile  varamamışlardır. Öyle ki, İslam ulemasının üzerinde  hassasiyetle durduğu ve Risaleler'de de ele alındığı üzere, bir süre  seyr ü sülûk-i ruhanîde yol alıp Hızır aleyhisselamın ya da Kutb-u  A'zam'ın gölgesini bir an da olsa üzerinde hisseden kimselerden bazıları  kendilerini o ulvi kâmetler yerine koymuş, hubb-u câh tuzağına düşerek  enaniyete mağlup olmuş; şükrü bırakıp fahre girmiş, fahirden gurur  çukuruna sukut etmiş ve nihayet ya divane olmuş ya da hak yoldan  sapmışlardır.   Bu  itibarla da, insan teveccühler karşısında eğilmemeli ve kulluk  düşüncesinden asla taviz vermemelidir. Belki halkın takdir ve hüsn-ü  kabulü karşısında şöyle demelidir: "Allahım,  bu insanların onca teveccühüne ben lâyık ve ehil değilim. Onlar,  hakkımda hüsn-ü zan edip yanılıyorlar, bir içtihad hatası içindeler;  onları bu hatalarından dolayı affet, beni de hubb-u câha düşmekten  muhafaza buyur."  Evet, mü'mince duruş, tavır ve davranış böyle düşünüp, böyle söylemeyi  gerektirir; işin mü'mincesi budur. Başka mülahazaların kâfirce olduğunu  söylemeyeceğim ama mü'mince olmadıkları da muhakkaktır.  Muhakkaktır; zira hubb-u câh, ihlâsı kıran ve riyaya yol açan pek çok  sebepten biridir. Riya ise, "şirk-i hafî"dir ve küfürle hemhudut olan  bir günahtır. Makam sevgisi ve itibar tutkusu, şöhretperestliğe sebep  olur; insanı halkın nazarlarını çekmeye zorlar ve böylece onu riyaya,  süma'ya sevk eder; görsünler, desinler, bilsinler... duygusuyla hareket  etmeye sürükler.   İşte,  böyle riyakârca ortaya konan tavır ve davranışlar, mü'mince değildir;  değildir çünkü, insanların teveccühünü kazanma niyetiyle yapılan bir  işte bir bölüştürme söz konusudur; sadece Allâh için yapılması gereken o  işe başkalarını da ortak koşma bahis mevzuudur. Oysa, Cenâb-ı Hak, daha  Kur'an'ın başında "Elhamdü lillahi rabbi'l-alemîn" buyurarak, çok  önemli bir hususa dikkatlerimizi çekmiştir. "Lillah" ifadesinde yer alan  "lam" harfi, ihtisas ve istihkak bildirir; yani, bütün hamd ü  senaların, her çeşit şükür ve minnet duygularının Allah'a mahsus ve  Allah'ın hakkı olduğunu belirtir. Her şekliyle hamd ü sena O'nun hakkı  olduğu gibi, teveccüh de yalnızca Cenâb-ı Hakk'a aittir, O'na mahsustur,  sadece O'nun hakkıdır. Dolayısıyla, bir mü'min için, her amelde Cenâb-ı Hakk'ın teveccühü ve rıza-yı ilahî esas olmalıdır. Şayet,  bir kimse, bu esası görmezlikten gelir de halktan teveccüh beklentisine  girerse, o zaman Allah'ın hakkını insanlara ve kendi nefsine taksim  etmiş olur. </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)