JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="TaLHa" data-source="post: 270057" data-attributes="member: 1">  İBRÂHİM-İ HAVVÂS Evliyânın büyüklerinden. İsmi, İbrâhim bin İsmâil el-Havvâs, künyesi Ebû  İshak'tır. Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin talebelerinden olup, Ebû  Câfer Huldî ve Sürvân-ı Kebîr'in hocasıdır. Yüksek makam ve kerâmetler  sâhibiydi. Bağdâtlıdır. 903 (H.291) yılında Rey Câmiinde vefât etti.  Gasl ve tekfînini Yûsuf bin el-Hüseyin yaptı. Havvâs, hurma yaprağından  zenbil örücü demektir. Herkes tarafından medhedilmiş, kendisine tevekkül  edenlerin reisi denilmiştir. Konuşmaları hep hikmet doluydu. Seferleri  meşhurdur. DefâlarcaMekke'ye gitti. Sefere çıkacağı zaman ve başka  zamanlarında, iğne, iplik, makas ve su kabını yanından eksik etmezdi.Çağırılan bütün dâvetlere sünnet olduğu için gider. Fakat bir şey  yemezdi. İnsanlara nasîhat ederdi. Dâvetten sonra hemen evine dönerdi.  Evinde yenecek bir şey bulunmaz, bu sebeple ne yiyip, ne içtiği  bilinmezdi.Talebelerinden biri anlatır: İbrâhim-i Havvâs hazretleri ile yola  çıkmıştık. Yola çıkarken buyurdu ki: "Yol boyunca ikimizden birinin reis  olması lâzımdır. Yollardaki işlerin idâresi onun elinde olacak." Ben  de, "Reis, siz olun efendim." dedim. Hocam "Reis olursam, benim  sözlerime îtiraz etmeyeceksin." buyurduğunda, "Peki efendim." dedim.Yolumuza devâm ettik. Yolda bir konağa gelince "Otur!" buyurdu. Kuyudan  su çekti, bana ikrâm etti. Odun getirdi, ateş yaktı. Ne zaman bir iş  yapacak olduysam müsâde etmedi. "Mâdem ki reis benim, benim dediğim  olacak." buyurdu. Yolda şiddetli bir yağmura tutulduk, paltosunu  çıkarıp, sabaha kadar ayakta üstüme tuttu. Çok sıkılıyordum. Sabah  olunca, "Keşke reis ben olsaydım." dedim. Yolumuza devam edip, hacca  gittik. Hacdan sonra bana: "Evlâdım, reis olduğun zaman sana yaptığım  gibi yaparsın. Reis, başkalarına hizmet ettiren değil, onlara hizmet  eden, onların dünyâ ve âhiret saâdeti için çalışan kimsedir. Reis,  başkalarından gelen sıkıntılara severek katlanan insandır."İbrâhim-i Havvâs hazretleri bir gün Bağdât'ta sâlihlerden bir kaç  kişiyle birlikte, bir yerde oturuyordu. O esnâda yanlarına bir genç  geldi. İbrâhim-i Havvâs hazretleri arkadaşlarına buyurdu ki: "Bu gencin  yahûdî olduğunu zannediyorum." Arkadaşları, bu söze pek kulak  vermediler. Genç gelip oradakilere sordu: "Bu zât benim için neler  söyledi?" Onlar da; "Senin yahûdî olduğunu söyledi." dediler. Genç,  hemen İbrâhim-i Havvâs hazretlerinin ellerine sarılıp, Kelime-i şehâdet  getirerek müslüman oldu. İbrâhim-i Havvâs hazretleri müslüman olmasının  sebebini sordu. Genç; "Efendim, biz kitabımızda şöyle okuduk ki: Sıddîk,  yâni hakîkî bir müslümanın firâsetinde yanlışlık olmaz. Kendi kendime  müslümanları imtihân etmek istedim ve dedim ki: Müslümanlar arasında  sıddîk olanlar bulunabilir. Çünkü onlar; "Biz Allahü teâlâdan başka her  şeyi kalbimizden çıkarırız." diyorlar. İşte bu düşünce ile sizin  yanınıza geldiğimde, benim yahûdî olduğumu hemen anladınız. Buradan  sizin sıddîk olduğunuzu anladım. Bunun için müslüman oldum." dedi."Îmânın hakîkatı nedir?" diye soran birisine; "Bu sorunuzun cevâbı laf  ile değil, yaşayarak, görerek verilir. Şimdi ben Mekke-i mükerremeye  gidiyorum. Eğer benimle gelirsen, yolculukta sorduğunun cevâbını  alırsın." buyurdu. O zât diyor ki: İbrâhim-i Havvâs hazretlerinin  teklifini kabûl ettim. Yola çıktık. Yolculuğumuzun her gününde, iki  tabak yemek ile iki bardak su gâibden zuhûr ediyordu. Yiyeceklerin  yarısını bana veriyor, diğerini de kendisi için ayırıyordu. Bir gün  çölün ortasında ata binmiş yaşlı bir zât yanımıza geldi. İbrâhim-i  Havvâs hazretleriyle bir miktar konuştular. Sonra atına binerek yanından  uzaklaştı. "Efendim, bu gelen ihtiyar kimdi?" dedim. "Yolculuğumuzun  başlangıcında bana sorduğunuzun cevâbıdır." buyurdu. Ben "Anlayamadım  efendim." deyince, o da; "Bu gelen zât, Hızır aleyhisselâmdı. Seninle  berâber yolculuk yapalım diye teklif etti. Allahü teâlâdan başkasına  güvenmek, itimâd etmek gibi bir hâl olur, tevekkülüm bozulur diye  korktuğum için, teklifini kabûl etmedim. İşte sorduğunuz îmânın  hakîkatı, Allahü teâlâdan başkasına güvenmemektir." buyurdu.İbrâhim-i Havvâs hazretleri, nehrin kenarında hurmalıkların olduğu bir  yerde oturup, hurma liflerinden zenbil örüp, gayri ihtiyârî elinde  olmadığı halde nehre atıyordu. Bu hâl dört gün devam etti. Sonunda bu  işin hikmeti nedir? Ben niçin böyle yaptım? diyerek nehrin akıntısına  doğru yürümeye başladı. Derken nehrin kenarında oturup ağlayan yaşlı bir  kadına rastladı. Kadına "Vâlide, niçin ağlıyorsunuz?" diye sorunca,  kadın; "Evlâdım! Beş yetim çocuğum var. Onlara yedirecek hiçbir şeyimiz  kalmadı. Dört gündür bu nehirden, yapılmış zenbiller akarak geliyordu.  Bunları alıp satıyor geçimimizi sağlıyorduk. Bugün gelmedi." diye cevap  verdi. Bunları işiten İbrâhim-i Havvâs hikmetini anladı ve kadına;  "Şimdi sen müsterih ol. Evinizi bana gösteriniz, geçiminizi ben  halledeceğim." buyurdu.Hamîd-i Esved hazretleri anlatır: İbrâhim-i Havvâs hazretleri ile  berâber yedi gün yolculuk yaptım. Yedi gün zarfında hiçbir şey yiyip  içmedim. Sonra yürüyecek tâkatim kalmadı. Durumumun farkına vararak  buyurdu ki: "Evlâdım! Sana ne oldu?" Ben de; "Efendim! Yürüyecek hâlim  kalmadı." dedim. O; "Acıktın mı, susadın mı?" diye sordu. "Susadım."  dedim. Bu sözüm üzerine, "Şu nehirden su iç de gel." dedi. Hemen nehre  vardım. Suyundan içip, abdest aldım. Hayâtımda bu kadar tatlı ve soğuk  su içmemiştim. Kendisi hiç gelip içmedi. Daha sonra arkama dönüp  baktığımda, su içtiğim yerin kupkuru bir ova olduğunu gördüm. Ortalıkta  nehir falan yoktu.İbrâhim-i Havvâs hazretleri bir dağda ibâdet ediyordu. Bir gece yarısı  dereye abdest almaya indi. O sırada bir arslan karşısına çıktı. Arslan  acılar içinde kıvranıyordu. Boynunu büktü, ayağını gösterdi. Ayağına taş  batmış ve iltihaplanmıştı. İbrâhim-i Havvâs hazretleri çakısını  çıkardı, arslanın ayağını yararak yarayı temizleyip, iyice sardı. Arslan  fasîh bir lisân ile teşekkür etti.Mimşâd-i Dîneverî şöyle anlatıyor: "Bir gece geç vakitte dışarı çıktım.  Bir tepeye vardım. Şiddetli soğuk vardı ve çok kar yağıyordu. Baktım ki,  İbrâhim-i Havvâs hazretleri orada oturuyor. Üzerinde sadece bir gömlek  vardı. Etrafına düşen karlar hemen eriyordu ve bulunduğu yer, gâyet  kuruydu. Benimle müsâfeha etti. ellerinin sıcaklığı ile benim ellerim  terledi. Biraz sohbet edip ayrıldık."İbrâhim-i Havvâs talebelerinden Ebû Hasan isminde birine "Bir yere  gideceğim. Sen de gelir misin?" dedi. Talebe; "Peki efendim, izin  verirseniz evden ayakkabılarımı giyip geleyim." deyip eve gitti. Eve  vardığında "kaygana" isimli yemeğin hazırlanmış olduğunu gördü. Ondan  bir miktâr yedi. Sonra hocasının yanına geldi. Berâberce yola çıktılar.  Bir nehirden geçmeleri icâb etti. İbrâhim-i Havvâs nehir üzerinde  yürümeye başladı. Peşinden talebesi de yürümek istedi ise de, suya  battı. Bunun üzerine hocası geri dönüp "Ne oluyor. Yoksa, kaygana  ayağına mı dolaştı?" buyurunca, o talebe hemen hocasının su üstünde  yürümesine, hem de kendisinin o yemeği yediğini anlamasına hayret etti.Vefâtından önce hastalandı. İshale yakalanmıştı. Üstü çok fazla  kirleniyordu. Temiz olarak ölmek istiyordu. Bunun için her abdesti  bozulduğunda gusül abdesti alıyor, iki rekat namaz kılıyor tekrar  abdesti bozuluyordu. O gün altmış defâ gusül abdesti aldı. En sonunda  gusül yaparken vefât etti. Vefâtından sonra onu rüyâda görenler; Allahü  teâlâ sana nasıl muâmele eyledi dediler. O da; "Yaptığım ibâdetler ve  gösterdiğim tevekkül, bana verilen nîmetlere karşı yetmedi. Ancak  dünyâdan göçeceğim sıralarda gusül abdesti alarak temizlenmem, Allahü  teâlânın katında makbûle geçmiş. Bu temizlik sebebiyle Cennet'te en  yüksek makamlara çıkardılar ve şöyle bir ses; "Ey İbrâhim! Sana yapılan  bu ikrâm, huzûrumuza temiz olarak geldiğindendir. Burada temizler için,  fevkalâde büyük mertebeler, makamlar vardır." diyordu.İbrâhim-i Havvâs buyurdu ki:"Esas âlim, ilmi ile amel edendir.""Kalbin ilâcı beştir: Kur'ân-ı kerîm okumak ve Kur'ân-ı kerîme bakmak,  mîdeyi boş tutmak, gece kalkıp ibâdet etmek, seher vaktinde ağlayıp  sızlamak ve iyilerle berâber bulunmaktır.""Bir müslüman, Allahü teâlânın emir ve yasaklarına ne kadar dikkat edip  tatbik ediyorsa, Allahü teâlâ da onu o derece azîz eder. Diğer  müslümanların kalbine de onun sevgisini verir.""Sâdık kimseyi ya üzerine farz olan bir ibâdeti yaparken veya nâfile bir  ibâdetle meşgûl olurken görürsün. Bunun dışında başka bir halde  görmezsin.""İlmin tamamı iki şeyden ibârettir: 1) Allahü teâlânın, ezelde, senin  için takdir ettiği rızık için endişe etme. 2) Allahü teâlânın emir ve  yasaklarına riâyet eyle.""Başkasına el açacak duruma düşmek, müslümana yakışmaz.""Bir kimse, baş olma sevdâsına kapılırsa, artık ibâdetten, ihlâstan sıyrıldı demektir.""İyi insanların, bütün varlığı ile bağlı olduğu murâdı, maksadı,  Allahü teâlâ olmalıdır. Doğru, sâdık, kimselerle arkadaş olmalıdır.  Açlık, iyi insanın gıdâsı, ibâdet rûhunun süsüdür."ALLAHÜ TEÂLÂ BİLDİRİYORKendisi anlatır: Bir zaman Şam civarındaydım. Nar ağacı gördüm. Tatlı  nar yemek arzu ediyordum. Lâkin gördüğüm narlar ekşi olduğu için,  yemeyip sabrettim. Tatlı nar bulduğum zaman yerim deyip, yoluma devam  ettim. Bir yere varınca, eli, ayağı olmayan, zayıf, hâlsiz, yaralı bir  kimse gördüm. Yaralarına kurt düşmüş, hattâ birçok eşek arısı yaralarına  hücûm etmiş, zavallıya ızdırab veriyorlardı. Onun bu çâresiz ve  muzdarib hâline acıyarak, yanına varıp; "Bu halden kurtulmak ister  misin?" dedim. "Hayır." dedi. Ben hayretle "Niçin?" dedim. "Sağ sâlim  olmak nefsimin arzûsudur. Bu halde olmam ise Rabbimin murâdıdır. O'nun  murâdının aksi bir şeyi O'ndan istemek, kulluğuma yakışmaz, takdirine  râzı olmak, elbette benim için hayırlıdır." dedi. "Müsâade et de hiç  olmazsa arıları senden uzaklaştırayım, sana çok ızdırap veriyorlar."  dedim. "Onlar bana ızdırap verdikçe, benim hâlim daha hoş oluyor. Ey  Havvâs! Sen benim çektiğim sıkıntıları, eşek arılarını boşver, sen tatlı  nar yemek arzusunu kendinden uzaklaştırmaya bak." dedi. "Bütün bunları  nereden biliyorsun?" dedim. "Allahü teâlâ bildiriyor." dedi. Sonra izin  isteyip yoluma devâm ettim.KAYSERİN KIZIİbrâhim-i Havvâs hazretleri anlatır: Bir sene, hacca gitmeye niyet  ederek yola çıktım. Ne zaman Kâbe-i şerîf tarafına gitmek istedimse,  gayri ihtiyârî ters istikâmete doğru gidiyordum. Allahü teâlânın irâdesi  beni bu tarafa çekiyordu. En sonunda İstanbul tarafına gitmeye karar  verdim. Şehre girdim. Yüksek bir köşk gördüm. Kapısı önünde, bir kısım  insanlar toplanmıştı. Yaklaşarak: "Niçin toplandınız?" diye sordum.  Onlar da, "Rum Kayserinin kızı delirmiş, çâre bulmak için doktorlarını  topladı." dediler.Bunda bir hikmet olsa gerektir deyip içeri girdim. Odada Kayser'in  kızını gördüm. Bana bakarak "Ey İbrâhim-i Havvâs! Hoş geldiniz." dedi.  Ben, hayret ederek, "Beni nereden tanıyorsunuz?" diye sorunca bana;  "Cânımı cânâna teslim etmek istedim ve Hak teâlâdan sevdiği bir kulunu  yanımda bulundurmasını niyâz ettim. Üzülme, yarın İbrâhim-i Havvâs  dostum sana gönderilir buyruldu." dedi. Bunun üzerine İbrâhim-i Havvâs  hazretleri, "Peki hastalığınız nedir?" diye sorduğumda kız; "Bir gece  dışarı çıkıp, ibret nazarı ile gökyüzüne baktım. Allahü teâlâ  hazretleri, beni benden aldı. Kendimden geçtim. "Lâ ilâhe illallah  Muhammedün resûlullah" kelimesi dilime, mânâsı kalbime geldi. Bu  kelimeyi dilimden düşürmez oldum. Bu sebepten hâlime delilik, bana da  deli, dediler." diye cevap verdi. O zaman ben; "Bizim diyâra gelmek  ister misin?" deyince, o da; "Sizin diyârda ne vardır?" dedi. "Mekke,  Medîne, Beytülmukaddes oradadır." diye cevap verince, "Sağ tarafına  bak." dedi. Baktım, bir düzlükte Mekke, Medîne ve Beytülmukaddes  karşımda duruyor gördüm. Az sonra bana: "Vakit yaklaştı, istek ve arzu  haddi aştı." dedi ve Kelime-i şehâdet getirip rûhunu teslim etti.KARDEŞİN HIZIR'IN SELÂMI...İbrâhim-i Havvâs hazretleri, Medîne'ye Peygamber efendimizin Kabr-i  şerîfini ziyârete gidiyordu. Çölde hayvanlar susamışlar, ölme derecesine  gelmişlerdi. Yanında bulunan bir kayaya eli ile vurdu ve Allahü  teâlânın ihsânıyla oradan su fışkırdı. Bütün hayvanlar oraya gelip su  içtiler. Yanına bir zât gelip sordu: "Nereye gidiyorsun?" İbrâhim-i  Havvâs da, "Resûlullah efendimizin kabrini ziyâret etmeye." dedi. Gelen  kimse; "Bizden de selâm söyler misiniz?" deyince, İbrâhim Havvâs, "Olur,  ama kimin selâmı var diyeceğim?" dedi. O gelen de, "Kardeşin Hızır'ın  selâmı var dersiniz." dedi.1) Tabakât-us-Sûfiyye; s.2842) Hilyet-ül-Evliyâ; c.1, s.3253) Tezkiret-ül-Evliyâ; s.3944) Câmiu Kerâmât-il-Evliyâ; c.1, s.2235) Tam İlmihâl Seâdet-iEbediyye; (49. Baskı) s.10946) Tabakât-ül-Evliyâ; s.167) Sıfat-üs-Safve; c.4, s.908) Nefehât-ül-Üns; s.1379) İslâm ÂlimleriAnsiklopedisi; c.3, s.203 </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)